Auteur: Nicole

Ik zat een beetje in een leesdip deze maand. Ineens was geen een boek leuk of interessant genoeg. Dat overkomt me wel vaker, vooral als ik veel fictie aan het redigeren ben, maar dit keer weet ik eigenlijk niet waardoor het kwam.

E. Lockhart – Wij leugenaars
(We Were Liars, vertaald uit het Engels door Sandra van de Ven)

Ik had al het een en ander over dit boek gehoord en was nieuwsgierig geworden, dus dit boek bij de bibliotheek geleend. M. leest een stuk meer dan ik en was ook hier weer eerder aan toe. Haar oordeel ging van ‘Nou, dit hoef je niet te lezen’ naar ‘Lees het toch maar wel, want ik wil er met je over praten!’. Dus ik las het toch maar wel. Het was maar goed dat ik door M. wist dat er nog ‘iets’ stond te gebeuren in het boek, want ik weet eerlijk gezegd niet of ik het anders uit had gelezen. Het begin vond ik namelijk nogal saai, de personages zijn niet al te sympathiek en er is wat mij betreft echt iets mis met de spanningsboog. Maar dan ineens… Ja, dat zal ik dus niet zeggen, maar dan blijkt dus ineens wat er wél heel goed aan is, ik was er helemaal door van de kaart. Oordeel zelf.

Mieke Koenen – Dwars tegen de keer. Leven en werk van Ida Gerhardt

En toen kwam het bericht dat deze reservering voor me klaarstond in de bieb. Dat kan soms lang duren, en het komt zelden uit. Of ik ben allemaal andere boeken aan het lezen, of ik heb geen zin om dat boek op dat moment te lezen. En nu had ik dus überhaupt niet veel zin om te lezen. Toch het boek maar opgehaald. Een van de grote voordelen van de bibliotheek blijft dat die boeken ook weer uit je huis verdwijnen, bittere noodzaak in ons geval. Dit boek was ook na mij gereserveerd, dus ik had er drie weken voor. En het is nogal een dikke pil, bijna 650 pagina’s (en dan nog talloze pagina’s met noten en dergelijke). Ik wist al niet meer precies waarom ik het maanden geleden gereserveerd had, waarschijnlijk iets over gelezen. Het werk van Ida Gerhardt kende ik niet, afgezien van ‘De gestorvene’ (niet dat ik wist dat het zo heette, maar het is dat gedicht van ‘zeven maal om de aarde gaan’, zo’n rouwadvertentieklassier).
Ik zie een kleine trend, over Sjoukje Troelstra-Bokma de Boer (zie hier) wist ik ook amper iets. Haar biografie beviel echter goed (ik heb inmiddels ook de film Nynke met plezier gekeken en veer nu iedere keer op als ik iets over Pieter Jelles Troelstra hoor, wat verrassend vaak is).
En die over Ida Gerhardt eigenlijk ook. Koenen is enorm gedegen, heeft voldoende kennis van klassieke talen (Ida was ook classica) en de afstand die nodig is om over zo iemand te schrijven. Die afstand had Ida’s geliefde Marie duidelijk niet, een van de redenen waarom hun relatie zo interessant was. Een andere reden daarvoor is dat ze er zelf zelden iets over loslieten, wat dan weer niet zo handig is in het kader van het boek. Ida heeft nogal een oeuvre, en iedere bundel komt in het boek aan bod, inclusief een bespreking van enkele gedichten en de reacties/recensies. Met name die besprekingen heb ik niet allemaal even grondig doorgenomen. Ida’s stijl wijkt enorm af van wat ik zelf maak, de meeste van haar gedichten zijn heel vormvast, met eindrijm. Het is ook niet per se mijn smaak. Ik geloof ook niet dat ze per se een heel sympathiek iemand was. En toch herkende ik dingen die ze vond over de literaire wereld, over erkenning. Ik raakte geïnspireerd door de discipline die uit het boek spreekt. En ik las weer.

Francine Oomen – Hoe overleef ik met/zonder gescheiden ouders?

Mijn zusje las de Hoe overleef ik-boeken altijd. En ik dan na haar ook. Vermakelijk, al ergerde ik me altijd aan de hoeveelheid puberproblemen die Oomen meende te moeten behandelen. Ongeloofwaardig veel, en vervolgens werden ze ongeloofwaardig snel opgelost, vond ik. In haar werk voor jongere kinderen lijkt meer ruimte te zijn voor fantasie en humor, ik vind dat dat haar beter ligt. De videoband van Saartje en Tommie hebben wij in ieder geval grijs gedraaid vroeger. Ik ben wel gefascineerd door haar succes en altijd nieuwsgierig naar wat ze maakt, en heb dan ook best veel van haar gelezen. Lena Lijstje vond ik leuk, maar mijn favoriet is het Kinderboekenweekgeschenk Het zwanenmeer, maar dan anders. Dat gaat ook over zware dingen (en dat mag ook gerust van mij), maar dan op een heel sprookjesachtige manier. Ik durf de 12+-boeken van Carry Slee (immens populair toen ik de doelgroep was) inmiddels dus niet meer te herlezen. Daarin was het helemaal een doffe ellende. Liep ook vaak niet goed af, dat moet gezegd.
Terug naar Oomen. Een paar jaar terug werd bekend dat er een vervolg kwam op de Hoe overleef ik-serie. Zogenaamd voor oudere kinderen. Ook dit moest een serie worden, maar met een andere naam (Rosa & Co) en met een ander uiterlijk. Tot nu toe is daar een deel van verschenen. Deels ook vanuit Rosa’s vriendje Neuz geschreven. Ik vond het ongeloofwaardiger dan ooit, en niet veel aan. Eerlijk gezegd had ik vooral het idee dat Oomen koste wat kost Rosa en Neuz met elkaar naar bed wilde laten gaan, en dat dat steeds maar niet kon omdat achtjarigen haar boeken verslonden.
Het opvallende is dat er weinig meer vernomen is over die met veel bombarie aangekondigde nieuwe serie. Wat de indruk wekt dat het een minder groot succes was dan gehoopt. Sterker nog, in plaats van een volgend deel in de Rosa & Co-serie, heeft Oomen nu een nieuw deel aan de oude vertrouwde Hoe overleef ik-reeks toegevoegd! Aangezien beide series op elkaar aansluiten, was er alleen voorafgaand aan de Hoe overleef ik-serie nog ruimte. Een heuse prequel dus. Die moest ik natuurlijk lezen om het plaatje compleet te krijgen. En ik heb me er wederom prima mee vermaakt. Al is dit boek nog een tikje belerender dan haar andere boeken, omdat de survivaltips nu afkomstig zijn van een kinderboekenschrijfster in plaats van van Rosa’s vrienden. Je hoort Oomen zelf er te duidelijk doorheen naar mijn smaak. Ik miste Esther en vooral Jonas in dit boek (die kent Rosa op dit moment nog niet). En waar zijn de leuke tekeningen van Annet Schaap gebleven? Die horen er voor mij echt bij.

Robert Alberdingk Thijm – Motregenvariaties

Toneelstuk. Vorig jaar naartoe geweest (daar schreef ik hier over) en daarna de uitgave van het script gekocht. Het is zo’n leuk stuk, zat er weer helemaal in. Toen ik het stuk zag, was er geen enkel uitzicht op een bundel, en nu is mijn bundel er gewoon. Bizar, maar fijn.

Ernest van der Kwast – De ijsmakers

Dit boek moest ik vrij snel uitlezen, want het moest terug naar de bieb. Erg onder de indruk van de hoeveelheid informatie die van der Kwast door dit verhaal heen weet te weven. Heel geloofwaardig gedaan, terwijl er achter in het boek mensen bedankt worden waardoor ik de indruk kreeg dat hij niet uit zichzelf zo veel weet van ijs maken en internationale poëziefestivals. Kreeg er ook echt zin van in ijs en gedichten. Het boek springt ook nog eens heel soepel door de tijd heen. Alleen over het einde was ik niet zo te spreken, ik vind dat het in een verkeerde tijd eindigt, had nog meer over andere personages willen weten. Maar absoluut een leuk boek!

J.K. Rowling – Een goede raad
(The Casual Vacancy, vertaald uit het Engels door Carolien Metaal en Sabine Mutsaers. Luisterboek, voorgelezen door Nelleke Noordervliet)

Via Luisterbieb geluisterd, maar nu blijkt dat veel ‘gewone romans’ eraf gehaald zijn omdat het bedrijf dat de app nu exploiteert ook dure abonnementen verkoopt. Zo jammer. Maar in ieder geval nog wel kunnen genieten van Een goede raad. Ik lees Harry Potter nog altijd heel graag, dus je zou zeggen dat ik dan ook wel nieuwsgierig was naar Rowlings eerste andere boek (voor volwassenen). Nou, aanvankelijk niet. Want ik had gelezen dat het over gemeentepolitiek ging, en dat sprak me totaal niet aan. Uiteindelijk toch aan begonnen. Het heeft lang geduurd voor ik het helemaal geluisterd had (zo lang dat me ontgaan was dat dit boek en veel andere titels inmiddels uit de app verdwenen zijn), maar het duurt dan ook ruim 20,5 uur. En het gaat inderdaad over gemeentepolitiek, een lid van de deelraad van Pagford overlijdt en er barst een strijd los over wie zijn plaats in mag nemen. Maar ondertussen is er nog zoveel meer aan de hand. Rowling voert heel veel verschillende inwoners op en al hun verhalen zijn met elkaar vervlochten. En dat is zo knap gedaan. Daarnaast heeft ze echt humor. Ook complimenten voor Nelleke Noordervliet, die alles uit de kast trekt om de verschillende personages een stem te geven. Ze acteert het haast meer dan dat ze het voorleest. Dat kan irritant zijn, maar ik vond het hier fantastisch. Haar Engels (met name belangrijk voor alle namen) vond ik ook goed. Hier en daar is het boek wat melodramatisch, maar dat is Harry Potter ook, en toch moet ik dan huilen. Nu op zoek naar de driedelige BBC-serie, want die is er ook nog.

Niet zo heel veel gelezen deze maand, druk met alles rond de verschijning van mijn bundel.

Mason Currey – Dagelijkse rituelen

(vertaald uit het Amerikaans door Louise Koopman, met bijdragen van Eva Hoeke. En ja, er staat echt ‘Amerikaans’ in plaats van ‘Engels’, apart!)

Dit is zo’n boek dat je het beste af en toe door kunt bladeren, anders wordt het al snel te veel. Helaas was het door veel mensen gereserveerd in de bieb (waaronder door mij), waardoor ik het maar drie weken mocht houden. Dat werd dus doorlezen. Het is een boek met stukjes over kunstenaars en wetenschappers en hoe die werken/werkten. Wat hun routine is/was. Sommige van die kunstenaars kende ik niet. Over de eventuele routines van sommige anderen leek bijzonder weinig bekend, maar men vond blijkbaar toch dat ze niet mochten ontbreken in het boek (Vincent van Gogh). Dat levert een nogal onevenwichtig geheel op. Er is voor gekozen om enkele Nederlanders toe te voegen, met de nadruk op enkele. ‘Met bijdragen van Eva Hoeke!’ Eva mocht tien stukjes schrijven. Ik had over dit boek gelezen in Volkskrant Magazine, en daar hadden ze wel zo’n beetje de leukste fragmenten al voor gekozen, weet ik nu. Verder vielen vooral de verschillen op: je kunt afwisselend jaloers zijn op het strakke schema van de een, en daarna opgelucht dat je niet afhankelijk bent van allerlei verdovende middelen, zoals de ander. En de middag is met afstand het minst productieve deel van de dag.

Steffie van den Oord Eeuwelingen

Dit boek is inmiddels al weer meer dan tien jaar oud, maar op een eeuw of langer is tien jaar natuurlijk niks. Van den Oord heeft mensen van boven de honderd geïnterviewd over hun leven. Wat is de wereld veranderd! Zo vervreemdend wat die mensen allemaal zelf meegemaakt hebben. Er zit een vrouw in die het nog steeds moeilijk heeft met de watersnoodramp. Die van 1953? Nee, die van 1906. Iemand die vertelt hoe leuk de inhuldiging van Wilhelmina als koningin was. Mensen die beroepen hadden die nu niemand meer heeft, zoals pullevaarder (melkbussen naar de melkfabriek varen). Iemand had half Friesland van elektriciteit voorzien (sommige mensen hadden alvast een stofzuiger gekocht en vroegen zich af waarom die het nog niet deed). Je krijgt ook echt het idee dat Van den Oord geprobeerd heeft om weer te geven hoe de geïnterviewden het zelf vertelden, dat maakt het boek extra leuk om te lezen. Ze leidt in en uit, over haar bezoek aan de geïnterviewde, hoe die eruitziet en woont en spreekt, maar verder laat ze de mensen zelf aan het woord. Honderdjarigen zijn net mensen, er zijn sympathieke en irritante. Maar de meeste geïnterviewden komen vooral vrij nuchter over. Gewoon doorademen. En dat je dan niet meer weet wanneer je getrouwd bent (zoals meerdere mannen beweren)? ‘Je kan niet alles onthouden.’

Mark Traa – De mooiste van het land
Een boek als een goede documentaire (en ik hou van documentaires!). De ondertitel luidt ‘Opkomst en ondergang van Miss Holland (1929-1937)’. Dat is een afgebakend onderwerp, zeker omdat er niet zo gek veel over bekend bleek te zijn. Het heeft dan ook geen al te dik boek opgeleverd, maar dat is wat mij betreft helemaal niet erg. De informatie is prima in verhouding met de omvang. Aan de hand van de diverse georganiseerde verkiezingen en de levensloop van de Missen geeft Traa een prachtig tijdsbeeld. In Nederland werd er overigens over het algemeen erg negatief tegen de verkiezing aangekeken, onder het motto: Hoe kan een vrouw zich tot zoiets verlagen? Tot zover de roaring twenties. Ik vond het boek erg fijn lezen. Ook leuk dat op de website van de auteur wat extra beeldmateriaal te vinden is.