Boeken van april

mulberry house

Kristine Groenhart – Mulberry House
Ik was Kristine Groenhart eigenlijk een beetje vergeten. Ze werd genoemd in de masterclass van mijn studie omdat ze bij de uitgeverij zat die de masterclass verzorgde, en bij Paul Sebes, die toen ook langskwam. Ik heb haar boek Leer mij je liefhebben volgens mij toen ook gelezen, maar ik herinner me er weinig van. Een tijdje geleden ontdekte ik echter dat ze aan een boek werkte over oude meisjesboeken (waarover volgende maand meer) én dat ze al twee delen van een hedendaagse kostschoolserie had gepubliceerd. Dan heb je uiteraard mijn volledige aandacht! Deel 1 van die serie heb ik inmiddels met plezier gelezen. Er zaten een paar vreemde dingetjes in waarvan mijn persklaarmaakhanden nogal gingen jeuken (sowieso had ik deze boeken natuurlijk dolgraag geredigeerd). Waarom doen die kinderen bijvoorbeeld alsof ze allebei online moeten zijn op Facebook om elkaar berichten te kunnen sturen en sturen ze elkaar hele lappen tekst als ze dan kunnen chatten? Maar oké, dat mag de pret niet drukken. En ze heeft duidelijk echt goed de boeken van Enid Blyton gelezen en weet die sfeer, ondanks het feit dat Blytons boeken natuurlijk vele jaren eerder spelen, uitstekend te benaderen. Er gebeurt tamelijk weinig in het boek, en dat is wat mij betreft precies de bedoeling, de charme van een goed kostschoolboek. Zo veel mogelijk over het dagelijks leven op die school, graag! Eens kijken wanneer ik de hand kan leggen op deel 2. Deel 3 schijnt er overigens ook al aan te komen.

deamerikaanseprinses

Annejet van der Zijl – De Amerikaanse prinses
Ik weet nooit precies wat er allemaal onder literaire non-fictie valt, maar ik lees het graag. Sonny Boy en Anna (over Annie M.G. Schmidt) van Annejet van der Zijl raad ik iedereen zeker aan, en naar dit boek was ik ook benieuwd. Vooral omdat het over het koningshuis zou gaan (wat heb ik toch veel guilty interests). Dat viel uiteindelijk nogal tegen. Ja, de hoofdpersoon wordt gezien als degene die Juliana en Bernhard bij elkaar heeft gebracht, maar voor het daarover gaat, ben je honderden pagina’s verder. Dat vond ik dus wel een beetje misleidend. Ze heeft betere boeken, maar ik vond het alsnog wel interessant en goed geschreven. Al raakte ik totaal de draad kwijt in het begin, als het gaat over welke kolonist familie is van wie. Kan ook komen doordat ik het boek toen even had weggelegd. Het begin heb ik dan ook twee keer gelezen, maar daarna zat de vaart er goed in.

olivervdvendel

Edward van de Vendel – Oliver
Ik heb de andere delen van de serie waar dit boek bij hoort jaren geleden al eens gelezen, dit is een soort prequel. Ik was er destijds nogal van onder de indruk, ik denk vooral van het poëtische taalgebruik en de heel natuurlijke manier waarop hij over homoseksualiteit schrijft. Dat poëtische vond ik in dit boek juist soms een beetje te veel, dus ik ben wel benieuwd of mijn smaak is veranderd of dat het nog meer in dit boek zit. Desondanks vond ik het soms toch ook wel heel mooi. Verder vond ik het vooral heel Scandinavisch aandoen. Het boek speelt zich dan ook af in Noorwegen, maar verder slaat dat natuurlijk niet echt ergens op, want de auteur is Nederlands en wat weet ik nu helemaal van Scandinavië? En toch deed het me erg denken aan Scandinavische jeugdboeken. Wat zeker een positieve associatie is. Het is ook nog eens een heel zomers boek, dus als je het wilt lezen, komt er een heel geschikte periode aan.

Boeken van maart

Je zou bijna zeggen dat ik deze blogcategorie wel weer kan opdoeken, hè, zo weinig als ik lees. Maar eigenlijk gaat het nu juist weer iets beter, al zou je dat deze maand nog niet zeggen.

DSC_0444

Irmgard Smits – Babs
Nog steeds niet door onze Irmgard-collectie heen! Wel bijna, volgens mij heb ik er nu nog eentje niet gelezen. Dit is een van haar twee fictieve boekjes over Babs. En tjonge, in fictie is ze nog slechter dan in haar autobiografische schrijfsels. Kortom, perfect om vlak voor het slapengaan te lezen en zo gepieker tegen te gaan! In zekere zin is dit een kostschoolboek (een van mijn favoriete genres), want Babs wordt naar een internaat gestuurd. Alleen gaat het vooral over als ze thuis is. De stijl is zoals altijd belabberd, en aan het einde dacht ze blijkbaar nog wat drama nodig te hebben. Er schijnt nog een tweede deel te zijn, ik vraag me af wat daar nog in kan gebeuren. Al is het voor Irmgard helemaal geen voorwaarde dat er dingen gebeuren in haar boeken. Voor mij op zich ook niet, maar het was leuk geweest als dat gecompenseerd werd door uitgebreide beschrijvingen van hoe het eraan toeging op dat internaat.

moderngirls

Jennifer S. Brown – Modern Girls

Gelezen via First to Read. Het verhaal speelt zich af in de jaren dertig in New York, specifieker in de Joodse gemeenschap. Heel interessante setting, en ook heel levendig en geloofwaardig beschreven. Het verhaal viel me alleen tegen. Het gaat over een moeder en een dochter die allebei ongewenst zwanger zijn, de moeder omdat ze haar gezin als voltooid beschouwd en veel gezondheidsklachten heeft en de dochter omdat ze ongetrouwd is. Het perspectief wisselt tussen beiden. Ik vond vooral dat het verhaal zich heel traag ontwikkelde, en het einde vond ik ronduit teleurstellend. Ik zag steeds duidelijker aankomen dat er losse lijntjes zouden overblijven, maar dit bleef wel heel erg open. De schrijfstijl was verder behoorlijk uitleggerig, daar houd ik nooit zo van. Ondanks het feit dat bijvoorbeeld tante blijkbaar tante is in het Jiddisch (heel gek om dat steeds cursief te zien staan) had een woordenlijst Jiddisch-Engels me wel handig geleken. Wel bonuspunten voor de personages, zeker voor de broertjes van Dottie (de dochter). Een daarvan reageert op het nieuws van Dotties zwangerschap met: ‘I don’t want to be an uncle. I want to be a brother!’ Aaaaaaah.

NPO Boekenweekschrijfwedstrijd

Stokken en deuren, ik weet er alles van. Voor mij is weinig zo motiverend als een deadline, en laten schrijfwedstrijden die nu hebben. Ik deed mee aan de NPO Boekenweekschrijfwedstrijd, ging helaas roemloos ten onder, maar wil toch graag mijn verhaal delen. Het thema (van de Boekenweek en de wedstrijd) was Duitsland – Was ich noch zu sagen hätte…

Generalprobe

Erster Akt
Er vielen gaten in de woordenschat van de regisseur, tot er alleen nog wat gesputter overbleef. Hij hoefde niets te zeggen, ze wist zo ook wel dat het nergens naar leek.
In een onverdiende pauze zit ze op de brandtrap, het koude staal drukt in haar billen. Hier zaten de rokers altijd toen er nog meer tijd was, toen ze nog durfden. Zij rookt niet en durft nooit iets. Hoe stoer je bent is afhankelijk van hoeveel je te verliezen hebt.
De zware deur gaat open en Louise stapt naar buiten. Louise is zes meisjes tegelijk, van wie er altijd wel een iets doet wat verboden is en een ander ervoor zorgt dat dat geen nadelige gevolgen heeft. Het is niet meer dan logisch om je overbodig te voelen als je naast Louise op het podium staat, houdt ze zichzelf voor.
Louise komt naast haar op de trap zitten. ‘So, who is coming to see you tomorrow?’ vraagt ze.
‘The usual suspects.’
Haar moeder zal wildvreemden vertellen wie haar dochter is en daarbij minstens eenmaal per ongeluk iemand anders aanduiden. Haar vader zal zijn stoel niet kunnen vinden en doen alsof dat ligt aan de volstrekt onlogische indeling van de zaal. Ze zullen klagen over de prijs van de koffie en de grootte van de kopjes. Ze zullen zo trots op haar zijn dat ze er misselijk van wordt. Daarna zal haar moeder aan een verhaal beginnen over iemand uit hun dorp en zal zij zo lang mogelijk proberen te verbergen dat ze geen idee heeft wie die iemand is. Ze kan niet wachten.
‘And your boyfriend?’ vraagt Louise.
Ze schudt haar hoofd.
Louise pakt haar knie vast, knijpt erin. ‘You know what they say, right? Eine misslungene Generalprobe bedingt eine gute Aufführung.’
Voor het eerst verstaat ze een zin die niet in het script staat meteen. Ze glimlacht.

Zweiter Akt
Ze is met haar rug naar de onuitgepakte verhuisdozen gaan zitten. Het duurt lang voor Benny’s foto op haar telefoon verandert in zijn hoofd in het heden.
Hij draagt een shirt dat ze niet kent en vraagt weer niet hoe het is gegaan. Ze weet zeker dat het beter zou zijn gegaan als hij dat wel had gevraagd, ook al is de volgorde van de gebeurtenissen niet geschikt om hem de schuld te geven.
Ze hoort iemand lachen en vraagt: ‘Wie is er bij je?’
‘O, dat is op tv.’
‘Heb je die ook nieuw?’
‘Hè?’
‘Je had geen tv.’
‘Hè?’
Ze weet dat ze niet hoeft te vragen wanneer hij komt. Ze vraagt wanneer hij komt.
‘Ook als ik er niks van versta, is het nog steeds een musical,’ zegt hij.
Er wordt opnieuw gelachen.
Misschien is het de afstand Stuttgart–Amsterdam, misschien slechts het scherm tussen hun gezichten, maar ineens beseft ze dat Louises woorden niet alleen voor de show hoeven te gelden.
Ze zegt het hardop, zonder te haperen.
Voor hij weer ‘Hè?’ kan zeggen, heeft ze de verbinding al verbroken.

Boeken van februari

Veel gewerkt en weinig (voor mezelf) gelezen deze maand.

DSC_0441

Irmgard Smits – Nog meer over Irmgard

Dit blijven fascinerende pocketjes, en heel fijn om te lezen in stressvolle tijden, want ze zijn nogal ouderwets en er gebeurt werkelijk helemaal niks in. Het is verleidelijk om in de titel een verzuchting te lezen: nóg meer over Irmgard? Pfff. Hier schreef ik al eens over de serie. In dit deel is er niet alleen schrijfsucces voor Irmgard, maar ook voor haar zusje Hedwig. Je vraagt je af waarom als je haar gedichten leest.

abeltje

Annie M.G. Schmidt – Abeltje

Je weet inmiddels ongetwijfeld dat ik groot fan ben van Annie M.G. Zeker ook van Abeltje, goede herinneringen aan mijn moeder die dit boek voorleest. En ja, weer gevonden wat ik er zo leuk aan vind, vooral de humor en het knusse van dat ze in die lift ‘wonen’. Helaas vielen me nu ook wel meer inconsequenties op dan vroeger (niet zo heel raar, natuurlijk). Het boek had nog wel een redactieronde kunnen gebruiken.

allahheeftonszogemaakt

Khadija Arib – Allah heeft ons zo gemaakt

Dit boek stond al heel lang op de leeslijst. Het leek me erg interessant en dat was het ook wel, maar ik had even gemist dat het zo dun was! Het is meer een boekje, met enkele portretten erin van lesbische vrouwen in islamitische landen. Veel van de vrouwen zelf denken aanvankelijk dat ze ‘eigenlijk mannen’ zijn en het is spijtig om te lezen dat veel familieleden grote moeite hebben met hun geaardheid. Niet onverwacht, maar desondanks spijtig. Al is er hoop, want een van de moeders had het reuze naar haar zin op een gayfeest…

Verhalenloket, januari en februari

thesummerhideaway

Het zo druk hebben dat je moet kijken welke facturen je hebt verstuurd om je te herinneren wat je allemaal gedaan hebt, is dat een goed of een slecht teken? In ieder geval kwam er weinig van bloggen. Week 3 en 4 liggen nog altijd te wachten in mijn conceptberichten na de voortvarende start met week 1 en 2, en inmiddels is het al week 9… De hoogste tijd voor een uitgebreide update!

De vorige keer schreef ik al over de cursisten van ‘Ontdek je schrijftalent’. Er zijn weer een paar mensen die de cursus hebben afgerond, en er hebben zich ook weer behoorlijk wat nieuwe mensen gemeld met hun eerste opdrachten, dus dat loopt behoorlijk door. Het is meestal heel leuk en dankbaar werk, maar wel ook tijdrovend en soms lastig in te passen in mijn drukke schema. En dat is dan weer moeilijk te begrijpen voor sommige mensen, dus hm… het blijft een beetje schipperen!

HarperCollins heeft strakke schema’s (superfijn, ik weet altijd waar ik aan toe ben), dus het boek over Mischief Bay ligt al weer een tijdje achter me. Het was een leuk boek, eigenlijk vooral omdat het moeilijke dingen niet bagatelliseerde. Het volgende boek dat ik voor HarperCollins mocht redigeren, vond ik nog leuker. Het was wel redelijk gênant hoe laat ik erachter kwam dat ik al eens eerder een boek heb geredigeerd dat zich in dit plaatsje afspeelt. Het kwam me ergens wel bekend voor, maar voordat ik het echt besefte, daar gingen heel wat pagina’s overheen! The Summer Hideaway gaat over een oude, ernstig zieke man die met zijn privéverpleegster terugkeert naar Avalon, en dan vooral naar Camp Kioga, waar hij de zomers van zijn jeugd doorbracht. Het boek keert ook echt terug naar die zomers in de jaren veertig, erg leuk om te lezen. En die privéverpleegster heeft natuurlijk ook zo haar eigen verleden. Oké. Voor een redacteur ben ik echt belachelijk slecht in vertellen waar boeken over gaan, maar het was een van de leukste boeken die ik de laatste tijd voor HarperCollins heb geredigeerd. En nu ben ik al weer begonnen aan het volgende boek, dat duidelijk ook uit een serie komt, maar ik geloof niet dat die mij bekend is.

Ik noemde vorige keer ook al even het nieuwe deel van Het leven van een loser, dat ik mocht redigeren voor De Fontein Jeugd. Daarbij weet ik wel een beetje wat ik kan verwachten, en dat bedoel ik positief: de vertaling van Hanneke Majoor is eigenlijk altijd op tijd en goed, en ik vind het grappige boeken (daar maak ik me altijd een beetje zorgen over in verband met de doelgroep, blijkbaar heb ik dezelfde humor als een jongen van tien?!). Erg fijne opdracht dus!

En ik mocht nog een fijne opdracht doen voor De Fontein Jeugd: 100% Coco – New York, het derde deel uit de serie van Niki Smit. Ik heb alle delen mogen redigeren en een paar van haar andere boeken, en dat doe ik gewoon heel graag. Ik vond mezelf nooit de meest voor de hand liggende kandidaat vanwege de thema’s in haar boeken (mode en jongens), maar ik leer bij ieder boek bij, haha. En ik heb echt een klik met de personages en met Niki, haar enthousiasme werkt voor mij heel aanstekelijk. Voor zulke opdrachten heb ik veel over. Ik word er gelukkig heel vaak aan herinnerd waarom ik dit werk doe, wat ik er zo leuk aan vind, maar dit is zeker ook zo’n reminder.

Tot hier valt het wel mee met het aantal opdrachten, hè? De belangrijkste reden dat ik zulke lange dagen maakte en ook behoorlijk veel in de weekenden gewerkt heb, moet dan ook nog komen: het beruchte psychiatrieboek. In mijn vorige blog was ik er net aan begonnen en de laatste bestanden heb ik pas vorige week vrijdag ingeleverd. De meeste van mijn opdrachten lopen wat korter en dit was een erg omvangrijke; dat maakt het lastig om ermee te schuiven of om even snel een inhaalslag te maken. Ik kan en wil er niet al te veel over kwijt, maar het was een behoorlijke uitdaging en bij vlagen ook wel frustrerend, omdat mijn mogelijkheden beperkt waren vanwege het stadium in het productieproces en mijn gebrek aan inhoudelijke kennis (al worden in dit soort boeken vaak dezelfde beroemde onderzoeken aangehaald, daar ken ik er inmiddels best veel van!). Bovendien staat in zulke boeken altijd wel een hoofdstuk over stress, en daar word ik dan nog gestrester van! De opdrachtgever was tevreden en ik heb denk ik ook best wat kunnen bijdragen, maar ik weet niet, het had misschien beter gekund.

Doordat er zoveel tijd ging zitten in het psychiatrieboek, moest ik me haasten om een andere opdracht nog op tijd af te krijgen (gelukkig had februari een dag extra!). Dit was een wat minder inhoudelijke klus: stukjes nieuw vertaalde tekst op de juiste plekken in een hoofdstuk plakken en aangeven welke vraagstukken in de nieuwe editie niet meer voorkwamen. Het ging om een boek over een natuurkundig onderwerp, dus er viel voor mij sowieso weinig aan te begrijpen/bij te dragen. Zulk soort klussen vind ik heerlijk ter afwisseling, want je hoeft minder zelf te verzinnen, het is vooral een kwestie van goed kijken. En dus kan ik dan nog eens met een half oor naar een muziekje of een radiodocumentaire luisteren. Daardoor was het na die weken keihard werken toch nog vol te houden. Mijn aanraders: deze, over een islamitische scoutinggroep en deze, over het Land van Ooit.

De rest van deze week heb ik geprobeerd het wat rustiger aan te doen, dat was ook echt wel nodig. Al hebben de cursisten daar uiteraard geen boodschap aan en heb ik stiekem al weer best veel gelezen en voorbereid voor komende opdrachten. Waarover een volgende keer meer!

Boeken van januari

Het is een veeg teken dat ik nog niet eens de boeken van januari online had gezet. Van lezen komt het even weinig.

Opmaak 1

Nina Polak – We zullen niet te pletter slaan

Ik las dit boek en ik kwam er maar niet in. Het is zeker niet slecht geschreven, al vond ik de schrijfstijl wel wat pretentieus. De personages zijn in wezen ook interessant. Twee moeders, een Poolse feministe en een bekakte Brabantse. Een dochter die illustratrice is en haar beste vriend, kunstenaar tussen man en vrouw in. Een zoon die nog niet zo goed weet wat hij met zijn leven wil en daarom zijn vriendin achterna reist naar India. Het kon me allemaal niet echt boeien, ondanks de soms scherpe observaties. Het einde vond ik overigens wel mooi, dus ik was blij dat ik het toch uitlas.

askaqueerchick

Lindsay King-Miller – Ask a Queer Chick

Via First to Read. Deze vrouw heeft een online adviesrubriek voor queers. Waar ik nog nooit van had gehoord, maar daar is dit boek op gebaseerd. Het is vrij basic allemaal, dus sommige thema’s (coming-out, daten) gingen mij niet echt (meer) aan en heel informatief vond ik het niet. Het informatiefste was misschien nog wel dat het zo Amerikaans is. Het is dus érg bemoedigend en positief geformuleerd (je bent het waard en je redt het wel en alles is awesome, ook al wordt in het dankwoord iemand bedankt die het aantal awesomes sterk zou hebben verminderd, ik wil niet weten hoe het eerst was). En het is erg gericht op alle verschillende labeltjes die mensen voor zichzelf kunnen hebben (die kende ik toch nog niet allemaal). Het was lekker licht om te lezen, maar liet me toch ook nog wel nadenken over mijn eigen vooroordelen en standpunten.

DSC_0432

Youssouf Amine Elalamy – De clandestienen
(Les clandestins, vertaald uit het Frans door Jacco Leeuwerink)

Dit boek zou ik zelf niet snel hebben uitgekozen. Het werd me aangeraden door K., omdat het haar aan mijn stijl deed denken. Ik begrijp wat ze bedoelt. Het boek verhaalt over een aantal verdronken bootvluchtelingen en de mensen die achter zijn gebleven in hun land van herkomst. Het is erg fragmentarisch en poëtisch. En regelmatig nogal lyrisch, zoals literatuur uit de Arabische wereld vaker is. Dat spreekt mij nooit zo aan, ik mis dan nuchterheid en humor. Mooie zinnen en beelden zijn zeker in dit boek te vinden, maar als geheel vond ik het een stuk minder hartverscheurend dan het volgens mij had kunnen zijn.

vancleeff

Auke Kok en Dido Michielsen – De redding van de familie Van Cleeff

Dit aangrijpende boek had ik snel uit, de stijl van de auteurs (die ik kende van hun boek over hun uit China geadopteerde dochters) is erg fijn. Het is hier en daar misschien wat anekdotisch, maar dat kan haast ook niet anders door de manier waarop ze hun materiaal verzamelden. Een ander punt is dat ze soms wat kort door de bocht zijn over ‘het grotere verhaal’ van de Tweede Wereldoorlog, maar ook dat is denk ik moeilijk te voorkomen. Het is vooral een boek over deze familie, en over de rest zijn natuurlijk genoeg andere boeken. Aanrader!

Verhalenloket, week 1 en 2

Mijn kerstvakantie is voorbij, en dat betekent dat ik weer hard aan de slag ben voor mijn eenmanszaak Verhalenloket. Het leek me leuk om eens wat meer te laten zien van wat ik zoal uitvoer. Of laten lezen vooral, want meestal zit ik gewoon thuis achter mijn computer.

De eerste opdracht van dit jaar was het corrigeren van een zetproef (van een studieboek over communicatie). Ik doe dat eigenlijk niet zo vaak meer. Ik denk dat ik op mijn best ben als ik me wat meer mag bemoeien met de inhoud van een tekst (bij het corrigeren van een zetproef is het de bedoeling dat je de laatste foutjes eruit haalt en de opmaak controleert) en ik denk dat mijn opdrachtgevers dat inmiddels ook wel weten. Maar zo’n opdracht als deze komt ook nog wel eens voorbij. De correcties moesten trouwens in het Engels, aangezien ze in India worden verwerkt. Dat was even wennen!

printscreen btw-aangifte

Het is deze maand ook tijd voor de btw-aangifte over het laatste kwartaal van 2015. Ik zit daar vaak een beetje tegenaan te hikken, terwijl het bij mij helemaal niet zo’n ingewikkeld verhaal is. Ik heb bijvoorbeeld niet veel kosten en ook weinig te maken met ingewikkelde buitenlandse regels. Kwestie van een paar bedragen invullen, versturen en geld overmaken naar de Belastingdienst. Fijn dat dat weer geregeld is.

herinneringsmailtjecursisten

Ik verzorg sinds een jaartje de feedback aan de cursisten van ‘Ontdek je schrijftalent’. Dat is een online cursus met opdrachten, de uitwerking van de opdrachten sturen de cursisten naar mij en daar geef ik dan feedback op. Erg leuk om te doen. Iedereen mag de cursus in zijn of haar eigen tempo doen, dat is natuurlijk juist zo handig aan het online gebeuren. Het kan echter ook een nadeel zijn. Al was het maar omdat de cursisten mijn agenda natuurlijk niet kennen, en soms net in groten getale mailen als ik druk bezig ben met een grote opdracht. En voor sommige mensen is het lastig om uit zichzelf, zonder deadlines, tot schrijven te komen (heel herkenbaar!). Het nieuwe jaar leek me een goed moment om eens te informeren of ik die mensen nog ergens bij kon helpen en ze een duwtje in de rug te geven. Overigens hadden ook flink wat cursisten van de kerstvakantie gebruikgemaakt om weer eens iets op te sturen, dus ik had meteen weer genoeg te lezen.

kaartmischiefbay

Dit boek ben ik nu aan het redigeren voor HarperCollins. Het leest lekker weg, en als er een plattegrond bij zit met waar iedereen woont en waar de winkels zijn en zo, vind ik het al snel leuk. Want zo ben ik. Ik hou er ook van als personages in meerdere boeken terugkeren. Dat gaat gebeuren, alleen is dit pas het eerste deel van de serie. Overigens deel ik mijn voornaam met een van de hoofdpersonen, en dat is af en toe best apart. Ik heb een zoontje van vijf, een pilatesstudio en een man die nooit aandacht voor me heeft omdat hij een filmscript aan het schrijven is.

Verder ben ik vooral bezig geweest met mijn planning en mensen mailen. En helaas ook alweer met mensen teleurstellen, want er komen drukke weken voor mij aan. Ik ben net begonnen aan een omvangrijk studieboek over psychiatrie, een onderwerp dat me erg interesseert. Nu kan ik gerust boeken redigeren over onderwerpen die me helemaal niet interesseren, daar ben ik heel eerlijk en pragmatisch in (ik zal soms ook wel moeten als ik dit werk wil blijven doen), maar het is mooi meegenomen. Beginnen aan zo’n project is altijd wat overweldigend, omdat je nog niet goed weet hoe het boek in elkaar zit en de aandachtspunten, kernbegrippen en indexmarkeringen je om de oren vliegen. Maar dat gaat als het goed is vanzelf beter. En gisteren kreeg ik de vertaling van het nieuwste deel van Het leven van een loser binnen (van Jeff Kinney, graphic novels voor kinderen), daar heb ik veel zin in!

Boeken van 2015

funhome

Als ik goed geteld heb, heb ik dit jaar 42 boeken (en boekjes) gelezen en 3 boeken geluisterd. Naast alles wat ik voor mijn werk heb gelezen. Geen slechte score, vind ik.

In 2015 heb ik er voor het eerst elke maand over geblogd, en dat wil ik dit jaar weer gaan doen. Leuk om later nog eens terug te kijken. De meeste boeken die ik gelezen heb vergeet ik namelijk snel weer (al weet ik meestal wel of ik iets gelezen heb als ik het later nog eens tegenkom).

Mooiste boek: Fun Home van Alison Bechdel (juli). Het origineel is inmiddels ook in huis, maar ik heb het nog niet herlezen. M. en ik blijven hopen dat de musical nog eens dichterbij te zien zal zijn (misschien in Londen?).

Ook aangenaam: Kom hier dat ik u kus van Griet Op de Beeck (juni), Een goede raad van J.K. Rowling (oktober).

Herlezen favoriet: De vrouw van de tijdreiziger van Audrey Niffenegger (januari). Heb er nu eigenlijk wel weer zin in!

Leukste gebeurtenis n.a.v. de boekenblog: De mailconversatie met de auteur van een van de besproken boeken, die ook nog mijn bundel wilde kopen.

Voornemens: Minstens 46 boeken lezen? Mwoah, het aantal maakt me eigenlijk niet zo veel uit, zolang ik maar met plezier blijf lezen. Ik heb allang geen tijd meer om alles te lezen wat los- en vastzit en hou een lijst bij met boeken die ik nog wil lezen. Klinkt misschien vrij rigide, maar ik vind het heel fijn, ik sta nooit meer in de bibliotheek met de gedachte: Oké… Wat wilde ik ook al weer allemaal nog lezen? Dus ik hoop daar weer flink wat van te kunnen afstrepen en op te kunnen zetten dit jaar.

Kijk uit naar: het ontdekken van het andere werk van Alison Bechdel. En ik ben heel benieuwd naar Meisjesboeken van weleer van Kristine Groenhart, helemaal mijn thema.

Boeken van december

Hoi. Gelukkig nieuwjaar! Ook in de laatste maand van 2015 heb ik een paar boeken gelezen. Uiteraard volgt er nog een terugblik/jaaroverzicht/mooiste-boekenblogje.

getekenddevlieger

Evelien De Vlieger en Katja Holvoet – Getekend

De slash-boeken zijn best een beetje mijn guilty pleasure. Ze zijn niet allemaal even goed of leuk, maar lezen vaak toch wel lekker weg. Mijn favorieten: Showbizzkiss van Do van Ranst en Maarten Van Hove (want over musical), Als niemand kijkt van Marjolijn Hof en Iris Kuijpers (want over ballet) en Meisje van Mars van Anna Woltz en Vicky Janssen (want over genderdysforie, bovendien heeft Vicky een keer mijn haar geknipt). Ja, de redenen voor wat ik in mijn vrije tijd lees mogen oppervlakkig zijn! Getekend gaat over een Vlaams meisje dat wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek. Het lijkt daardoor eigenlijk wel een beetje op PAAZ van Myrthe van der Meer. En het was best oké.

marcel-moering-modelvliegen

Marcel Möring – Modelvliegen
(Novelle via Luisterbieb, voorgelezen door de auteur)

Nu zo ongeveer alle leuke luisterboeken achter een betaalmuur op een commerciële site zijn verdwenen, is de Luisterbieb-app niet zo interessant meer. Onlangs wel nog iets korts gevonden om te luisteren, namelijk deze novelle van Marcel Möring (de voorleestijd is ruim twee uur). Ik kende het werk van Möring nog niet en vond het verrassend goed en grappig. Ik heb er een paar keer naar geluisterd tijdens het koken, en dat was toepasselijk, want de hoofdpersoon wil kok worden. Als dit het volledige boek is, vond ik het wel zeer abrupt eindigen. Bonus: je hoort de auteur af en toe een bladzijde omslaan.

Mijn dekbedovertrek paste eng goed bij dit omslag.
Mijn dekbedovertrek paste eng goed bij het omslag.

Eline Stiekema – Dubbelspel

Chicklit lees ik praktisch nooit, maar voor dit boek maakte ik een uitzondering omdat ik in Utrecht wat colleges heb gevolgd met de auteur. De hoofdpersoon heeft ook nog eens Literatuurwetenschap gestudeerd :) Ik was erg nieuwsgierig en heb me verrassend goed vermaakt. Het gaat over een tweeling die voor een realityserie het meisje waarmee ze daten moeten laten geloven dat ze één persoon zijn. En dat is een leuk verhaal. Ik ben altijd nogal snel onder de indruk van mensen die wél een verhaal kunnen opbouwen, al vond ik de nevenlijnen wat minder interessant en had ik het idee (lastig om dat goed uit te leggen) dat ik het schrijfschema door het boek heen kon zien schemeren, zo van: hier een cliffhanger en dan daar een inzinking. Om een of andere reden vond ik dat er te dik bovenop liggen, misschien ook omdat ik het stilistisch niet heel sterk vond. De verschillende perspectieven werken echter wel goed en het is ook een fijn vrolijk boek. Ik ben nu ook wel heel benieuwd hoe Eline verdergaat, want op haar blog schrijft ze over haar worsteling met haar tweede boek (het gevreesde Tweede Boek, interessant voor mij!) en dat ze ook wel eens iets heel anders zou willen schrijven.

mmenoel

Roger Hargreaves – Mme Noël
(Little Miss Christmas vertaald uit het Engels in het Frans door ?)

Cadeautje van C.! Al van kleins af aan fan van de ‘meneertjes en mevrouwtjes’. Mooie aanvulling op Mr. Topsy-Turvy en Mr. Jelly, twee favoriete boekjes die M. en ik vorig jaar in Londen kochten. Mijn Frans is wat roestig, maar met de plaatjes erbij was het prima te doen. Altijd extra leuk als in een boekje ook meneertjes en mevrouwtjes uit andere boekjes voorkomen, en dat is hier het geval. :)

kikkermuziek

Emma Donoghue – Kikkermuziek
(Frog Music, vertaald uit het Engels door Manon Smits)

Zonder meer een mooi boek! Wel weer een dat ik niet durfde te lezen onder het eten of voor het slapengaan omdat ik steeds bang was dat het vies en/of gruwelijk zou worden. Ik kon me wel helemaal laten meevoeren door het San Francisco van 1876, zo knap. En interessant, het is een historische roman, maar de personages zijn grotendeels gebaseerd op mensen die echt bestaan hebben. Ik had soms wat moeite met de tijdsprongen, omdat beide vertrekpunten niet ver uit elkaar liggen en het verhaal vanaf beide punten verdergaat en steeds meer in elkaar grijpt, maar ook dat vond ik mooi gedaan. De vertaling lijkt me goed, maar een minpuntje vond ik de (vele) Engelse en Franse liedjes. Na het origineel volgt daarvan steeds een vertaling. Persoonlijk had ik die meestal niet nodig, maar daarnaast was de vertaling vaak ongelooflijk krom en was er veel bij verzonnen om de tekst rijmend te krijgen. Zulk soort dingen zijn natuurlijk altijd lastig, maar ik had toch op een charmantere oplossing gehoopt.

1.

prinsentuin

Zelfs als ik verdwaal in ons verhaal
loop jij nog steeds naast mij

Wij hebben plannen. Wat hebben we dat vaak tegen elkaar gezegd dit jaar. Dat we die kunnen hebben. Dat we sommige uitvoeren. Dat ze niet altijd groots hoeven zijn. Dat ze soms groots mogen zijn.

We blijven ons verbazen over hoeveel er elk jaar weer gebeurt. En dan eindeloos praten en schrijven, lachen en huilen. Totdat we daar genoeg van hebben en we iets leukers verzinnen. Dat we vaak iets leuks verzinnen. Dat we vaak nauwelijks iets hoeven te verzinnen om het leuk te hebben. Dat we al zoveel herinneringen hebben. Dat we soms precies weten hoe iets moet, en soms helemaal niet, en dat we dat dan ook gewoon toegeven. En er het beste van proberen te maken. Dat het beste vaak zo goed is.

Al bijna negen jaar. Ik zou niet anders willen.

In de donkerste dagen deel ik 15 herinneringen aan 2015. In willekeurige volgorde, en zonder dat ik me druk probeer te maken over of dit wel echt dé momenten zijn en of ik ze wel goed over weet te brengen. Iedere dag een stukje, tot het 2016 is.

PS Dit is niet mijn eigen idee, maar dat van Marlou. Onder de hashtag #15of2015 vind je meer deelnemers.