100% Coco

Nicole die blogt over een film. Vrij uniek, want ik kijk heel weinig films. Maar voor 100% Coco maak ik graag een uitzondering, want ik heb de boeken van Niki Smit mogen redigeren waarop deze film is gebaseerd. De film bewonder ik op afstand, maar ik ben toch supertrots!

Je moet gewoon even de trailer kijken om te zien waar de film over gaat, die alleen al is zo tof!

De film draait vanaf vandaag in de bioscoop, maar M. en ik hebben hem zaterdag al gezien, want we hadden het geluk dat we naar de première in Tuschinski mochten. Ik was nog nooit naar een première geweest en het was heel leuk om mee te maken. Om Niki daar te zien stralen, om de cast te zien, te zien hoe enthousiast kinderen op de foto gingen met tienersterren (die wij niet allemaal kenden, we hadden ons duidelijk beter moeten voorbereiden!) en kleding uit de film. Om over de knalroze loper te lopen, al moesten we daarvoor eerst in de stromende regen wachten en werden we uiteraard straal genegeerd door de aanwezige fotografen :)

De dresscode was Style Tiger. Een dresscode is synoniem met stress bij mij, maar in dit geval viel het mee, want als Coco ergens voor staat, dan is het wel voor jezelf zijn. Maar het was natuurlijk wel feest, en ik wilde graag iets dragen dat er enigszins naar verwees. Nu is Coco altijd creatief bezig, onder andere op de naaimachine. Daarom maakte ik ter ere van haar het ananasstrikje op de bovenste foto. Mede mogelijk gemaakt dankzij dit zeer duidelijke patroon (ik kan bijna niets op de naaimachine, dus dat geeft wel aan hoe duidelijk dit patroon is) en een restje stof van S.’ gordijnen. Ik droeg daarbij trouwens mijn Hitofude-vestje.

En voor Niki, of liever gezegd haar hondje Flip, breide ik deze baret om de film te vieren. Parijs speelt een belangrijke rol in haar boeken en de film, en ze had al laten vallen dat ze deze graag wilde hebben. Toen kon ik natuurlijk niet anders dan hem voor haar maken (M. hielp mee door de pompon te fabriceren). Het patroon komt uit dit boek van Debbie Bliss en ja, de hond op het omslag draagt dezelfde.

Hoe de film was? Natuurlijk anders dan de boeken, alleen al omdat voor de film het materiaal uit twee boeken is gebruikt. Het was voor mij goed als Niki tevreden was (en ik wist al dat ze dat was) maar ik was wel erg benieuwd wat ik ervan zou vinden. Ik ken Coco en de andere personages inmiddels goed en ben erg op ze gesteld, dus hoe zou het zijn om een aantal van hen op het witte doek terug te zien?

Toen ik de trailer zag, wist ik eigenlijk al dat ik me geen zorgen had hoeven maken, en door de film werd dat alleen nog maar bevestigd. Alleen al die kamer van Coco, en Coco zelf (gespeeld door Nola Kemper), het klopt gewoon! Natuurlijk wijkt het verhaal af, heeft ze in de film een beetje een andere moeder, geen opa (oké, dat vind ik wel jammer, opa is een van mijn favoriete personages) en wel een gay best friend. Het verhaal is zo gewoon óók heel leuk. Ik kon er helemaal in meegaan, heb gelachen en gehuild en vooral ontzettend genoten. Gaat dat zien (en lezen als je dat nog niet hebt gedaan)! Zelf moet ik hem trouwens ook minstens nog een keer zien, want ik heb Niki’s cameo gemist…

Vanuit het Verhalenloket, week 16

De afgelopen weken ben ik zo druk geweest dat het me niet lukte om te bloggen over wat ik allemaal aan het doen ben. Ik had wel een conceptbericht klaarstaan, maar inmiddels moet ik dat alweer uitgebreid updaten. Dat zal ik nu doen, want ik blijf het leuk vinden om het een en ander te delen over de opdrachten die ik doe en het hebben van een eigen bedrijf (dat ik deze maand alweer zes jaar heb, ongelooflijk!).

Ik moet nog steeds een beetje wennen aan weer aan het werk zijn. Aan dat ik echt móét werken als er oppas is voor S. Aan dat ik vaak simpelweg niet kan werken als S. bij mij/ons is. De afgelopen weken waren enorm hectisch. Ik had me in mijn verlof voorgenomen om ‘s avonds en in de weekenden zo weinig mogelijk te werken, maar dat mislukte dus totaal. Ik kan blijkbaar nog niet goed inschatten hoeveel werk ik kan verrichten op werkdagen en er ging ook nog wat tijd af door dingen die per se ook op de werkdagen moesten gebeuren. Ik vind het heel lastig, eerlijk gezegd. Ik geniet enorm van weer aan het werk zijn, maar niet van de bijbehorende stress en het schuldgevoel dat er (hoe cliché) bij komt kijken. Ik krijg veel goedbedoelde opmerkingen in de trant van: ‘Je kindje is nu het belangrijkst’ en ‘Dan moet je minder werk aannemen’ en denk dan vooral: Nog minder?! Hopelijk wordt dat nog beter.

Ik heb twee studieboeken geredigeerd voor Pearson, een taai boek over deskresearch en een nog dikker boek over pathologie (ziekteleer). Het boek over deskresearch heb ik alweer grotendeels verdrongen, vrees ik, maar het ging over informatie zoeken en beoordelen, hoe werkt Google, welke databanken zijn er allemaal, hoe noteer je bronnen enzovoort. Het boek over pathologie is een stuk lastiger te verdringen, hypochondrisch als ik ben. Maar daar heb ik ook langer aan gewerkt, in twee delen. De redacteur van de uitgeverij mailde al dat ik blij moest zijn dat de afbeeldingen er niet bij zaten en op basis van de bijschriften denk ik dat ze gelijk had. Het was best interessant, maar ook wel ontluisterend, beter om niet te lang stil te staan bij alles wat je krijgen kunt. Op een gegeven moment zat ik eraan te werken terwijl ik me helemaal niet lekker voelde (fijn, zo’n kind op de crèche, we zijn voortdurend half ziek), dat was wel… toepasselijk? Verder maakte ik eindeloze lijsten begrippen (die dan bijvoorbeeld wel vet in de tekst stonden maar niet in de begrippenlijst of andersom) en verliep het einde van deze opdracht helaas een beetje rommelig, met dat ik hoofdstukken in een andere volgorde deed (kun je voorrang geven aan het urinewegstelsel? ja hoor) en uiteindelijk dacht dat ik klaar was en toen tot mijn grote schrik een enorm lang hoofdstuk had gemist over de huid (wat daar allemaal mis mee kan zijn wil je ook niet weten). Geen paniek, mailde de redacteur, maar bij mij was er toch wel paniek, want ik had een enorm strakke planning en liep hierdoor meteen weer achter de feiten aan.

Hannes Hunebed. Zodra ik die naam hoorde, wist ik dat ik de opdracht wilde doen (voor De Fontein) :) Het is een (vertaalde) graphic novel over een jongen in de steentijd. Zijn opa vond het vuur uit, zijn vader het wiel en Hannes komt onder andere met… de vork. Snapt zijn vader niks van, een stok om eten naar je mond te brengen? Wat omslachtig. Hannes moet meedoen aan een gevaarlijke overgangsrite en samen met zijn klasgenoten op jacht, waarbij natuurlijk blijkt dat zijn waardeloos geachte uitvindingen zo gek nog niet zijn. Erg grappig boek!

Ik redigeerde voor De Fontein onlangs ook de vertaling van dit boek, dat zal verschijnen als Het zomerhuis. Ik kende de auteur van haar serie 4 vriendinnen, 1 spijkerbroek, waar ik nooit zo’n fan van was. Maar zoals E. al zei: Ik ga er niet van uit dat je dat boek over die enge ziekten wel leuk vond, en dat heb je vast ook goed gedaan. Inderdaad, het is mooi meegenomen als ik een boek leuk vind, maar het hoeft niet (dan zou er te weinig werk overblijven, vrees ik). En het viel me eigenlijk best mee, al vond ik het wat sentimenteel. Het gaat over Sasha en Ray, die elkaar niet kennen, maar wel een familie en een kamer in een vakantiehuis delen omdat Sasha’s vader ooit getrouwd was met Rays moeder. Op een gegeven moment delen ze ook een vakantiebaantje, omdat ze dus elk om de week in het vakantiehuis zijn. Daardoor krijgen ze mailcontact, de supermarktmanager weigert om dingen twee keer te vertellen en zelfs om twee namen te leren, dus gaan ze elkaar ook maar Kleine Ray en Grote Sasha noemen. Ik weet het, ik vertel altijd details waardoor je alsnog geen idee hebt waar het boek over gaat, maar er zaten dus zeker ook leuke dingen in. En meer dan genoeg vertaaluitdagingen, wat ook leuk is voor een redacteur.

Voor HarperCollins redigeerde ik meerdere titels, maar ik licht dit boek er even uit, omdat ik dat het laatst gedaan heb en het een leuk boek was. Het is onderdeel van de serie From Manhattan With Love. Ik heb geen andere boeken van deze serie geredigeerd, maar wel een boek uit de serie over Puffin Island (van dezelfde auteur) en in dit boek gaan de personages daar ook heen, leuk gedaan. In deze serie wordt een vriendengroep gevolgd waarvan de leden bij elkaar in huis wonen (in New York dus), toffe setting.

Ondertussen moet ook de aangifte inkomstenbelasting nog gedaan worden. Gelukkig helpt mijn boekhouder me daarbij. Ik kan en doe best veel zelf qua administratie, maar het werd me wat te tijdrovend en ingewikkeld, vandaar dat ik er vorig jaar voor heb gekozen om daar hulp bij te zoeken. Bevalt erg goed en scheelt een heleboel stress!

Vanuit het Verhalenloket, week 8

Mijn zwangerschapsverlof zit erop, en dat betekent dat deze rubriek terugkeert op de blog. Het is allemaal nog een beetje onwennig, zoals het eerst ook onwennig was om zo’n lange periode niet te werken.

Ik had al een hele blog voorbereid waarin ik schreef over het verschil tussen zwangerschapsverlof als zelfstandige en in loondienst. Dat niet alles de afgelopen maanden helemaal kon worden stopgezet. Ik heb niet geredigeerd, geen auteurs begeleid, maar de administratie moest alsnog gedaan worden. Ik moest achter de laatste betalingen van 2016 aan, btw-aangifte doen, ondanks de afwezigheidsmelding af en toe mijn e-mail checken enzovoort. Ergens jammer om het niet helemaal los te kunnen laten, maar mijn bedrijf hoort ook zo bij mij dat het me niet veel moeite kostte. Ik wilde concluderen dat het werk niet van de ene op de andere dag ophield en nu ook niet ineens weer op volle sterkte zou beginnen. Dat dat eng en fijn tegelijkertijd was.

Het lukte me niet om die blog af te schrijven en te publiceren, omdat ik al weer druk aan het werk was… Ik begon met het mailen van de opdrachtgevers voor wie ik veel werk, maar voor ik ze allemaal gehad had, mailde er een zelf al met een opdracht. En in reactie op mijn mail volgden er meer. Ik had goede hoop dat oude en nieuwe opdrachtgevers me weer zouden weten te vinden, maar dat kun je natuurlijk nooit zeker weten. Het doet me echt goed dat dat het geval blijkt te zijn.

Ik mocht de vertaling van dit boek redigeren voor de Fontein:

(Klik hier voor meer info)

Van make-up en football weet ik weinig en Amerikaanse boeken met typisch Amerikaanse dingen en populair taalgebruik blijven lastig. Het is best een dik boek en de deadline was behoorlijk strak, dus rustig opstarten was er niet bij. Maakt niet uit, ik moest ergens beginnen. Inmiddels ben ik al weer bezig aan de volgende opdrachten. Ik zal een strakkere planning aan moeten houden dan voorheen, maar ik heb in ieder geval weinig tijd om S. te missen als ze op de crèche is of bij een van haar oma’s.

In principe heb ik de draad dus gewoon weer opgepakt. Het enige wat ik niet meer ga doen is het geven van feedback aan de cursisten van Ontdek je schrijftalent van Schrijven Online. Dat heb ik een tijd met veel plezier gedaan, maar vraagt om flexibiliteit die ik op dit moment helaas niet kan bieden. Het begeleiden van schrijvers die nog weinig/niets gepubliceerd hebben vind ik echter wel erg leuk, dus ik hoop dat ik daar op een andere manier invulling aan kan geven.

PS Heb je vragen of wil je me inschakelen voor een opdracht, laat het me weten!

Vanuit het Verhalenloket, week 41

Dit is voorlopig de laatste Vanuit het Verhalenloket ‘in functie’, want mijn verlof is nu zo ongeveer begonnen. Ik moet nog wat administratie afhandelen en achter mensen aan mailen en zo, maar mijn laatste deadline was woensdag. Ik moet er nog een beetje aan wennen! Maar ik vind het wel heel fijn dat het zo kan en ik ben ook opgelucht dat ik alles af heb kunnen maken zonder dat de baby ineens al werd geboren.

Zoals ik eerder al schreef ga ik stoppen (of inmiddels ben ik dus gestopt) met het geven van feedback aan cursisten van ‘Ontdek je schrijftalent’. Aan de ene kant heel jammer, aan de andere kant weet ik ook wel waarom, want de laatste weken heb ik hier nog veel werk aan gehad en het is ook nog niet helemaal afgehandeld. Ik had het best goed geregeld, dacht ik, cursisten op tijd op de hoogte gesteld van de ‘deadline’ als ze nog wilden dat ik hun opdrachten zou beoordelen. De berichtjes met mooie wensen voor mij en de baby waren heel fijn om te krijgen en sommigen gingen ook echt nog snel de cursus afronden zodat ze dat bij mij konden doen. Er waren echter ook mensen die nog niet aan de cursus begonnen waren (en dus mijn mail niet hadden gehad), maar wel op de allerlaatste avond nietsvermoedend opdrachten inleverden. Dat zul je altijd zien! Iedereen heeft inmiddels feedback en antwoorden gehad, maar dat had heel wat voeten in de aarde.

Vooral ook omdat ik ondertussen nog een grote, belangrijke opdracht af moest ronden. Namelijk de redactie van een boek over psychologie, de nieuwe editie ervan. Ik heb aan eerdere edities ook meegewerkt (op dat soort momenten realiseer ik me altijd ineens dat ik toch al best lang bezig ben) en psychologie is toch wel een van mijn favoriete non-fictieonderwerpen, dus ik wilde het heel graag doen. En het zou nog net moeten kunnen voor mijn verlof. En het kon ook, maar uiteindelijk was het krap, ik heb het grootste deel van het weekend doorgewerkt en lange dagen gemaakt tot en met woensdag. Wat niet echt uitmaakt omdat ik nu verlof heb, maar wat toch niet zo ideaal was. Dan merk ik gewoon wel dat ik wat sneller moe ben.

Er zit ook altijd wel een hoofdstuk over stress in zo’n boek, waar ik meestal net als ik gestrest ben in beland. Of je leest dat je ‘s middags een periode van ‘psychische lusteloosheid’ doormaakt op een middag dat je het een beetje zat bent. Maar er was ook veel moois in te vinden, zoals wat de baby straks hopelijk allemaal zal kunnen. De uitleg van het begrip ‘stimulusdiscriminatie’ (heeft met klassieke conditionering te maken), waar ik altijd om moet lachen: ‘Hoewel je misschien als kind hebt geleerd om speeksel af te scheiden als je de lunchbel hoort, begin je waarschijnlijk niet te kwijlen als de deurbel gaat.’ De afbeeldingen en figuren zitten op dit moment nog niet in het manuscript, maar zijn grotendeels al wel uitgezocht en omschreven, waardoor je dingen tegenkomt als [Invoegen foto sympathiek uitziende mannetjes op bankje].

Maar het meest hou ik denk ik toch van de onderzoeken. Als je af en toe een psychologieboek redigeert, kom je veel dezelfde klassiek geworden onderzoeken tegen. Daardoor krijg je het idee dat je er iets van weet, en dat is natuurlijk altijd prettig. Er zitten ook echt pareltjes tussen.

Zoals een onderzoek met ratten, waarbij studenten ratten moesten trainen en ze tegen sommige studenten zeiden: ‘Jouw rat is dus echt superslim.’ En dat die studenten dan ook rapporteerden dat hun ratten beter presteerden dan die van studenten tegen wie dat niet was gezegd. Je raadt het al: in werkelijkheid kwamen alle ratten uit dezelfde kooi en waren ze willekeurig verdeeld. (Rosenthal & Lawson, 1964).

Of dat onderzoek over de Barmhartige Samaritaan. Daarbij moesten priesterstudenten een preek voorbereiden over het Bijbelverhaal van de Barmhartige Samaritaan. Die preek zou worden beoordeeld en ze moesten hem houden in een gebouw even verderop. Onderweg daarheen kwamen ze een man tegen die in elkaar was gezakt. Hielpen ze die man? Dat bleek nog niet zo vanzelfsprekend, zeker niet als ze zogenaamd te laat dreigden te komen. Hoe ironisch. (Darley & Batson, 1973)

En dan natuurlijk het onderzoek waarbij mensen aan wie niets mankeerde gingen proberen om zich op te laten nemen in een psychiatrische kliniek. Hun enige klacht was dat ze stemmen hoorden die ‘plop’ en nog wat andere onnozele dingen zeiden. Desondanks werden ze zonder veel plichtplegingen opgenomen en bijna allemaal ook gediagnosticeerd met schizofrenie. Vervolgens deden ze alsof hun klacht verdwenen was en probeerden ze weer uit de kliniek ontslagen te worden. Met al die ambulante begeleiding nu zouden ze waarschijnlijk niet eens zijn opgenomen, vermoed ik, maar destijds kostte het ze enorm veel moeite om te ‘ontsnappen’! Ze maakten aantekeningen over de gang van zaken in de kliniek, wat door het verplegend personeel werd aangeduid als zorgwekkend ‘schrijfgedrag’. En een proefpersoon zat er maar liefst twee maanden! (Rosenhan, 1973)

Vanuit het Verhalenloket, week 38

Er wordt nog steeds gewerkt, hopelijk nog een week of drie. Ik merk dat er minder ruimte in mijn hoofd komt. Ik heb nog wel ideeën, maar veel daarvan moeten echt wachten (zo valt er bijvoorbeeld in drie weken gewoon niet veel meer te acquireren) en ik weet ook nog niet precies hoe het werken straks zal gaan met de baby. Maar ik ben blij dat alles tot nu toe volgens plan verloopt, want ik heb nog een paar flinke deadlines. Daardoor heb ik ook een behoorlijk strak schema gemaakt, maar het lukt tot nu toe eigenlijk best goed om me daaraan te houden. Misschien leer ik het nog eens! (Of, waarschijnlijker, misschien lonkt mijn verlof toch wel een beetje…)

friendswekeep

Ik redigeer dit boek voor HarperCollins. Aan het begin van het jaar redigeerde ik deel 1 van deze serie, daar schreef ik hier al iets over. Het is een erg fijn weerzien met de personages (ook mijn naamgenoot is weer van de partij). Susan Mallery behoort denk ik wel tot mijn favoriete HarperCollins-auteurs, dus het is extra leuk dat ik mijn werkzaamheden voor nu af kan sluiten met een van haar boeken.

Verder ben ik nu vooral druk met een vergelijkingsopdracht. Als er een nieuwe editie uitkomt van een studieboek, wil de uitgever graag weten wat er nieuw en gewijzigd is, zodat besloten kan worden wat daarvan moet worden overgenomen in de nieuwe Nederlandstalige editie. Het is eerst altijd nogal overweldigend om die pdf’s vol markeringen onder ogen te krijgen, maar uiteindelijk gaat het meestal wel. Het is ook weleens fijn om ergens geen mening over te hoeven hebben; ik moet alleen alles registreren en noteren. Als je eenmaal in een flow zit, kan het zelfs best relaxed zijn. Maar soms is het niet zo’n feest, vooral niet als zowat alles op een andere plek in het hoofdstuk staat (dat begrijpt het vergelijkingsprogramma niet zo goed) en dan ook nog eens net in een andere formulering, met nieuwe bronnen en o ja, de Nederlandse editie waarin dit alles aangegeven moet worden is op dit punt al behoorlijk gewijzigd, dus zoek het maar uit.

Dan helpt het om stil te staan bij kleine, grappige en/of interessante wijzigingen. Zoals:
– Dat die ene co-auteur in het voorwoord ineens zijn vrouw en kinderen niet meer bedankt voor hun liefde, geduld en begrip wanneer hij nog tot laat achter de computer zat. In plaats daarvan bedankt hij nu heel saai zijn studenten. Wat zijn hier voor tragische dingen voorgevallen? Gelukkig is een andere auteur inmiddels gewoon nóg langer getrouwd met zijn ‘beste vriendin’. En al dat geleuter over hun jeugd en studiekeuze is gewoon niet overgenomen.
– Dat onderzoeker X ‘and his colleagues’ is gewijzigd in ‘and her colleagues’. Met die Japanse voornamen weet je het maar nooit.
– Dat de oude editie soms een stuk stelliger is. Het antwoord op die vraag is ja! En dan in de nieuwe editie: ‘The answer seems to be yes, for the most part.’ Het bleek toch ook niet zo zeker hoeveel mensen de politie belden toen ze The War of the Worlds voor het eerst hoorden en daarvan in paniek raakten, dus laten we geen aantallen meer noemen en het maar gewoon op ‘many’ houden.
– Iemand met een levendige fantasie ging even los in de oude editie: ‘children imitate the violence
they see and are otherwise affected emotionally by all those exploding heads and guts’. ‘…by it’, aldus de nieuwe editie.

Vanuit het Verhalenloket, week 36

Gelukkig gaat het nog steeds goed. Ik kan nog gewoon werken en mijn deadlines halen. Ik heb wat last van rugpijn, dus ik moet mijn werkzaamheden iets beter verdelen/afwisselen (dat laatste is een beetje lastig, aangezien vrijwel alles neerkomt op achter de computer zitten). En ik doe af en toe een middagdutje. Maar ik begin ook regelmatig ‘s ochtends vroeg al met werken, omdat ik dan toch niet meer kan slapen, dus daarmee compenseer ik dutjes weer een beetje. Ik hoop heel erg dat ik tot 36 weken door kan werken, dat zou betekenen dat ik nu nog zo’n vijfenhalve week te gaan heb.

De laatste deadlines voor mijn verlof worden nu al zo’n beetje vastgelegd. Er kan altijd nog last minute het een en ander tussendoor komen, dat gebeurt vaak ook, maar het is toch een gek idee. Gelukkig ziet het er op dit moment naar uit dat er ook in 2017 nog opdrachten voor me zullen zijn (en ik ga dan uiteraard ook weer actief op zoek naar nieuwe).

Ik heb alleen besloten te stoppen met het geven van feedback voor Ontdek je schrijftalent, een cursus van Schrijven Online. Dit is een online cursus die beginnende schrijvers in hun eigen tempo kunnen volgen. Het is meestal heel tof en inspirerend om deze mensen te mogen begeleiden, maar lastig te combineren met mijn andere werkzaamheden, aangezien ik dus nooit weet wanneer mensen opdrachten gaan sturen. Daarnaast heb ik de opdrachten, die draaien om een vast thema, inmiddels ook wel een beetje gezien. Wie weet lukt het ooit nog eens om nieuw materiaal te ontwikkelen, dat zou ik ook erg leuk vinden (het materiaal dat nu wordt gebruikt, is niet van mijn hand). Voor nu ben ik in ieder geval druk bezig met het verwittigen van schrijvers over de gang van zaken, het beantwoorden van vragen en felicitatiemailtjes, en het beoordelen van opdrachten die mensen deze maand nog inzenden.

Ik corrigeerde een zetproef van een boek over oplossingsgericht communiceren. Ik wist er al wel iets van, heel interessant en het werkt voor mij ook goed tegen gepieker en geklaag. Al was dit boek gericht op hulpverleners, dus niet alles is even bruikbaar in het sociale verkeer. Zo is het misschien niet heel handig om aan een klagend iemand te vragen: ‘Oké, hoelang denk je nog nodig te hebben om te praten over het probleem voor je je kunt richten op de oplossing?’ :)

Een belangrijk onderdeel van redigeren is opzoeken en weten hoe en waar je dat het beste kunt doen. Zo moest ik erachter zien te komen wat een Nederlandstalige AED zegt. De instructiefilmpjes vond ik best akelig, dan kun je beter dit filmpje uit Sesame Street kijken, waar ik op stuitte voor een andere opdracht. Ik friste mijn geheugen op met betrekking tot ‘sommige’ en ‘sommigen’, en ik weet nu wat een grill voor op je tanden is. Ik hoef er geen.

Vanuit het Verhalenloket, week 33

Over een kleine twee maanden ga ik met zwangerschapsverlof (ja, M. en ik krijgen een baby, maar de drie mensen die mijn blog lezen wisten dat vast al). Ik ben van plan om tot ongeveer vier weken voor de uitgerekende datum door te werken en daarna dus een tijd niet. Bijbaantjes meegerekend is het volgens mij zo’n tien jaar geleden dat ik zo lang niet gewerkt heb. Ik vind het spannend, omdat ik niet weet of er in februari nog wel werk voor mij zal zijn. Dat is erg kort door de bocht, want mijn vaste opdrachtgevers zijn geweldig, heel blij voor me en hebben al gezegd dat ze op me zullen wachten. Ik realiseer me vaak hoeveel geluk ik met ze heb, en nu ook weer.

Ik zal ongeveer zestien weken niet werken, zo lang duurt een zwangerschapsverlof ook voor iemand in loondienst. In die zestien weken verdien ik dus ook niets. Het UWV heeft wel de Zelfstandig-en-Zwanger-regeling (ZEZ), een uitkering ter hoogte van het minimumloon, dus dat is al iets. En verder is het dan maar even zo, ik vind het simpelweg te belangrijk om uitgerust te zijn voor de bevalling, tijd door te brengen met mijn kind en goed te herstellen. Alsnog luxe dat ik die keuze heb, natuurlijk, als je ziet hoeveel zelfstandigen kort na de bevalling alweer aan het werk zijn.

Ik merk nu al dat het voor veel mensen lastig blijft om te zien wat ik allemaal doe. We hebben opvang geregeld voor de dagen dat we allebei werken. Niet iedereen begrijpt dat, omdat ‘ik toch thuis ben’. Ik werk inderdaad meestal thuis, maar… tja, dan werk ik dus. Sommige mensen vinden het oprecht zielig dat ik mijn kind straks naar de opvang breng. Nu vind ik het sowieso niet zielig om je kind naar een opvang te brengen, maar het verschil dat mensen maken tussen M. en mij is opvallend. M. is in loondienst, logisch dat ze geen baby mee kan nemen naar haar werk, maar ik word erop aangekeken.

Ach ja, voor alles geldt: we zullen zien hoe het vanaf februari gaat.

Op dit moment ben ik in ieder geval nog gewoon aan het werk, en dat gaat goed. Ik krijg bovengemiddeld veel opdrachten aangeboden waarin baby’s figureren (dit boekje bijvoorbeeld), studieboeken over opvoeding… erg grappig en hartverwarmend. Ik probeer meer te bloggen en te schrijven. Ik ben veel aan het regelen, zoals die uitkering en toestemming om mijn bedrijf vanuit huis te mogen blijven runnen. Er wordt in mijn flat namelijk een huishoudelijk reglement van kracht waarin staat dat de vereniging van eigenaars daar toestemming voor moet geven. Nu is mijn bedrijf in die zin niet zo interessant; het is geen horecagelegenheid of timmerwerkplaats, ik heb geen personeel of klanten die aan huis komen. Volgens mij denken veel van mijn buren dat ik werkloos ben. En ik had mijn bedrijf ook al voor ik hier kwam wonen. Maar goed, ik wil het natuurlijk wel allemaal netjes regelen. Van de week werd mij meegedeeld dat het geen enkel probleem was, maar dat ik geen neonreclame op de gevel mocht aanbrengen :)

Verhalenloket, januari en februari

thesummerhideaway

Het zo druk hebben dat je moet kijken welke facturen je hebt verstuurd om je te herinneren wat je allemaal gedaan hebt, is dat een goed of een slecht teken? In ieder geval kwam er weinig van bloggen. Week 3 en 4 liggen nog altijd te wachten in mijn conceptberichten na de voortvarende start met week 1 en 2, en inmiddels is het al week 9… De hoogste tijd voor een uitgebreide update!

De vorige keer schreef ik al over de cursisten van ‘Ontdek je schrijftalent’. Er zijn weer een paar mensen die de cursus hebben afgerond, en er hebben zich ook weer behoorlijk wat nieuwe mensen gemeld met hun eerste opdrachten, dus dat loopt behoorlijk door. Het is meestal heel leuk en dankbaar werk, maar wel ook tijdrovend en soms lastig in te passen in mijn drukke schema. En dat is dan weer moeilijk te begrijpen voor sommige mensen, dus hm… het blijft een beetje schipperen!

HarperCollins heeft strakke schema’s (superfijn, ik weet altijd waar ik aan toe ben), dus het boek over Mischief Bay ligt al weer een tijdje achter me. Het was een leuk boek, eigenlijk vooral omdat het moeilijke dingen niet bagatelliseerde. Het volgende boek dat ik voor HarperCollins mocht redigeren, vond ik nog leuker. Het was wel redelijk gênant hoe laat ik erachter kwam dat ik al eens eerder een boek heb geredigeerd dat zich in dit plaatsje afspeelt. Het kwam me ergens wel bekend voor, maar voordat ik het echt besefte, daar gingen heel wat pagina’s overheen! The Summer Hideaway gaat over een oude, ernstig zieke man die met zijn privéverpleegster terugkeert naar Avalon, en dan vooral naar Camp Kioga, waar hij de zomers van zijn jeugd doorbracht. Het boek keert ook echt terug naar die zomers in de jaren veertig, erg leuk om te lezen. En die privéverpleegster heeft natuurlijk ook zo haar eigen verleden. Oké. Voor een redacteur ben ik echt belachelijk slecht in vertellen waar boeken over gaan, maar het was een van de leukste boeken die ik de laatste tijd voor HarperCollins heb geredigeerd. En nu ben ik al weer begonnen aan het volgende boek, dat duidelijk ook uit een serie komt, maar ik geloof niet dat die mij bekend is.

Ik noemde vorige keer ook al even het nieuwe deel van Het leven van een loser, dat ik mocht redigeren voor De Fontein Jeugd. Daarbij weet ik wel een beetje wat ik kan verwachten, en dat bedoel ik positief: de vertaling van Hanneke Majoor is eigenlijk altijd op tijd en goed, en ik vind het grappige boeken (daar maak ik me altijd een beetje zorgen over in verband met de doelgroep, blijkbaar heb ik dezelfde humor als een jongen van tien?!). Erg fijne opdracht dus!

En ik mocht nog een fijne opdracht doen voor De Fontein Jeugd: 100% Coco – New York, het derde deel uit de serie van Niki Smit. Ik heb alle delen mogen redigeren en een paar van haar andere boeken, en dat doe ik gewoon heel graag. Ik vond mezelf nooit de meest voor de hand liggende kandidaat vanwege de thema’s in haar boeken (mode en jongens), maar ik leer bij ieder boek bij, haha. En ik heb echt een klik met de personages en met Niki, haar enthousiasme werkt voor mij heel aanstekelijk. Voor zulke opdrachten heb ik veel over. Ik word er gelukkig heel vaak aan herinnerd waarom ik dit werk doe, wat ik er zo leuk aan vind, maar dit is zeker ook zo’n reminder.

Tot hier valt het wel mee met het aantal opdrachten, hè? De belangrijkste reden dat ik zulke lange dagen maakte en ook behoorlijk veel in de weekenden gewerkt heb, moet dan ook nog komen: het beruchte psychiatrieboek. In mijn vorige blog was ik er net aan begonnen en de laatste bestanden heb ik pas vorige week vrijdag ingeleverd. De meeste van mijn opdrachten lopen wat korter en dit was een erg omvangrijke; dat maakt het lastig om ermee te schuiven of om even snel een inhaalslag te maken. Ik kan en wil er niet al te veel over kwijt, maar het was een behoorlijke uitdaging en bij vlagen ook wel frustrerend, omdat mijn mogelijkheden beperkt waren vanwege het stadium in het productieproces en mijn gebrek aan inhoudelijke kennis (al worden in dit soort boeken vaak dezelfde beroemde onderzoeken aangehaald, daar ken ik er inmiddels best veel van!). Bovendien staat in zulke boeken altijd wel een hoofdstuk over stress, en daar word ik dan nog gestrester van! De opdrachtgever was tevreden en ik heb denk ik ook best wat kunnen bijdragen, maar ik weet niet, het had misschien beter gekund.

Doordat er zoveel tijd ging zitten in het psychiatrieboek, moest ik me haasten om een andere opdracht nog op tijd af te krijgen (gelukkig had februari een dag extra!). Dit was een wat minder inhoudelijke klus: stukjes nieuw vertaalde tekst op de juiste plekken in een hoofdstuk plakken en aangeven welke vraagstukken in de nieuwe editie niet meer voorkwamen. Het ging om een boek over een natuurkundig onderwerp, dus er viel voor mij sowieso weinig aan te begrijpen/bij te dragen. Zulk soort klussen vind ik heerlijk ter afwisseling, want je hoeft minder zelf te verzinnen, het is vooral een kwestie van goed kijken. En dus kan ik dan nog eens met een half oor naar een muziekje of een radiodocumentaire luisteren. Daardoor was het na die weken keihard werken toch nog vol te houden. Mijn aanraders: deze, over een islamitische scoutinggroep en deze, over het Land van Ooit.

De rest van deze week heb ik geprobeerd het wat rustiger aan te doen, dat was ook echt wel nodig. Al hebben de cursisten daar uiteraard geen boodschap aan en heb ik stiekem al weer best veel gelezen en voorbereid voor komende opdrachten. Waarover een volgende keer meer!

Verhalenloket, week 1 en 2

Mijn kerstvakantie is voorbij, en dat betekent dat ik weer hard aan de slag ben voor mijn eenmanszaak Verhalenloket. Het leek me leuk om eens wat meer te laten zien van wat ik zoal uitvoer. Of laten lezen vooral, want meestal zit ik gewoon thuis achter mijn computer.

De eerste opdracht van dit jaar was het corrigeren van een zetproef (van een studieboek over communicatie). Ik doe dat eigenlijk niet zo vaak meer. Ik denk dat ik op mijn best ben als ik me wat meer mag bemoeien met de inhoud van een tekst (bij het corrigeren van een zetproef is het de bedoeling dat je de laatste foutjes eruit haalt en de opmaak controleert) en ik denk dat mijn opdrachtgevers dat inmiddels ook wel weten. Maar zo’n opdracht als deze komt ook nog wel eens voorbij. De correcties moesten trouwens in het Engels, aangezien ze in India worden verwerkt. Dat was even wennen!

printscreen btw-aangifte

Het is deze maand ook tijd voor de btw-aangifte over het laatste kwartaal van 2015. Ik zit daar vaak een beetje tegenaan te hikken, terwijl het bij mij helemaal niet zo’n ingewikkeld verhaal is. Ik heb bijvoorbeeld niet veel kosten en ook weinig te maken met ingewikkelde buitenlandse regels. Kwestie van een paar bedragen invullen, versturen en geld overmaken naar de Belastingdienst. Fijn dat dat weer geregeld is.

herinneringsmailtjecursisten

Ik verzorg sinds een jaartje de feedback aan de cursisten van ‘Ontdek je schrijftalent’. Dat is een online cursus met opdrachten, de uitwerking van de opdrachten sturen de cursisten naar mij en daar geef ik dan feedback op. Erg leuk om te doen. Iedereen mag de cursus in zijn of haar eigen tempo doen, dat is natuurlijk juist zo handig aan het online gebeuren. Het kan echter ook een nadeel zijn. Al was het maar omdat de cursisten mijn agenda natuurlijk niet kennen, en soms net in groten getale mailen als ik druk bezig ben met een grote opdracht. En voor sommige mensen is het lastig om uit zichzelf, zonder deadlines, tot schrijven te komen (heel herkenbaar!). Het nieuwe jaar leek me een goed moment om eens te informeren of ik die mensen nog ergens bij kon helpen en ze een duwtje in de rug te geven. Overigens hadden ook flink wat cursisten van de kerstvakantie gebruikgemaakt om weer eens iets op te sturen, dus ik had meteen weer genoeg te lezen.

kaartmischiefbay

Dit boek ben ik nu aan het redigeren voor HarperCollins. Het leest lekker weg, en als er een plattegrond bij zit met waar iedereen woont en waar de winkels zijn en zo, vind ik het al snel leuk. Want zo ben ik. Ik hou er ook van als personages in meerdere boeken terugkeren. Dat gaat gebeuren, alleen is dit pas het eerste deel van de serie. Overigens deel ik mijn voornaam met een van de hoofdpersonen, en dat is af en toe best apart. Ik heb een zoontje van vijf, een pilatesstudio en een man die nooit aandacht voor me heeft omdat hij een filmscript aan het schrijven is.

Verder ben ik vooral bezig geweest met mijn planning en mensen mailen. En helaas ook alweer met mensen teleurstellen, want er komen drukke weken voor mij aan. Ik ben net begonnen aan een omvangrijk studieboek over psychiatrie, een onderwerp dat me erg interesseert. Nu kan ik gerust boeken redigeren over onderwerpen die me helemaal niet interesseren, daar ben ik heel eerlijk en pragmatisch in (ik zal soms ook wel moeten als ik dit werk wil blijven doen), maar het is mooi meegenomen. Beginnen aan zo’n project is altijd wat overweldigend, omdat je nog niet goed weet hoe het boek in elkaar zit en de aandachtspunten, kernbegrippen en indexmarkeringen je om de oren vliegen. Maar dat gaat als het goed is vanzelf beter. En gisteren kreeg ik de vertaling van het nieuwste deel van Het leven van een loser binnen (van Jeff Kinney, graphic novels voor kinderen), daar heb ik veel zin in!

Feest

uitnodigingen

Ik heb niet zoveel feestjes en boekpresentaties. Mijn werk speelt zich meestal af op de achtergrond, er zitten tijd en mensen tussen het moment waarop ik een geredigeerd manuscript terugstuur naar de uitgeverij en het moment waarop het boek daadwerkelijk verschijnt. Dat is niet erg, die rol past bij mij en aan voldoening en waardering heb ik echt geen gebrek. Maar het was dus best bijzonder dat er twee werkgerelateerde feestjes in een week plaatsvonden!

Vorige week eerst het Zomerfeest van De Fontein. Vanaf het begin van mijn bestaan als zelfstandige redigeer ik voor De Fontein Jeugd, nu al weer meer dan vier jaar. Het feest was in het Muntgebouw in Utrecht, of eigenlijk vooral op de binnenplaats, want het was fantastisch weer. Als freelancer in het boekenvak kun je vrij lang met mensen werken/contact hebben zonder ze ooit te zien, en dan is zo’n feestje de perfecte gelegenheid om daar verandering in te brengen. Nu ben ik niet zo’n held in socializen met onbekenden en smalltalk, maar het ging wonderwel. Enorm leuke mensen en boeken, dat scheelt :)

Zo ontmoette ik eindelijk Mel Wallis de Vries (binnenkort belandt haar nieuwe manuscript op mijn bureau, zo’n zin in!). Marcel van Driel kende ik al, maar ik hoopte al dat hij er zou zijn, het gaf me een reden om deel 3 van zijn Superhelden-trilogie nog eens te lezen. Vorig jaar mocht ik meedenken over de verhaallijn en kijken of alles klopte met deel 1 en 2 (geweldige opdracht!), en naar aanleiding daarvan had hij er nog behoorlijk wat in veranderd. Ik wist alleen nog steeds niet wat, omdat ik er maar niet aan toekwam om het te lezen. Gebeurt helaas vaker met boeken die ik niet direct nodig heb voor mijn werk. Daar kon ik natuurlijk niet mee aankomen op het feest, dus dat was een prima stok achter de deur. Onbevangen lezen lukte uiteraard totaal niet en als ik de persklaarmaker van dat boek was geweest, had ik het vermoedelijk anders/grondiger aangepakt. Maar ik was toch aangenaam verrast (en een nieuw deel wordt niet uitgesloten door dit einde!). Het was ook erg leuk om andere freelancers te spreken, vertalers van wie ik vertalingen heb geredigeerd en mensen die bij de uitgeverij op kantoor werken. En het eten was ook nog eens superlekker. Geslaagde avond dus.

De volgende dag bleek ik ook nog Boekblad was erbij gehaald te hebben. Ik had die fotografe gezien op het feest, maar ik dacht dat ze je wel even aan zou spreken om om je gegevens te vragen als ze je foto wilde gebruiken. Dat was dus niet zo… Maar ach, ik was er inderdaad bij!

Een deel van het gezelschap van het Fonteinfeest ontmoette ik de woensdag daarop alweer in Amsterdam, want toen was de presentatie van Project Prep van Fontein-auteur Niki Smit, naar een idee van tech-ondernemer Janneke Niessen. Het is met recht een project te noemen, dat meiden enthousiast probeert te maken voor technologie en ondernemen. Bedrijven hebben hun naam eraan verbonden, Neelie Kroes schreef het voorwoord en de presentatie was een hele happening, met bedienend personeel in speciale T-shirts, een confettikanon en bekende Nederlanders (filmpjes van o.a. Armin van Buuren en Vajèn van den Bosch, die vertelden hoe belangrijk technologie is voor hun vak). Er gaan zoveel deuren open voor dit boek en er is zoveel aandacht voor, heel bijzonder om te zien. Het eerste exemplaar was die middag in ontvangst genomen door koningin Máxima!

Het was zo tof en indrukwekkend allemaal, ik ben heel blij en trots dat ik aan het boek mocht meewerken als redacteur/persklaarmaker. Ik werk ontzettend graag voor en met Niki, en ik vind het ook echt een leuk boek geworden. Wat mij betreft is er niks mis met een commerciële insteek of een duidelijke boodschap, maar het is dan natuurlijk wel wat lastiger om er daarnaast ook gewoon een leuk boek van te maken. Dat is met Project Prep zeker gelukt! Het boek gaat over Isabel, die haar eigen mode-app ontwikkelt. Het is heel inspirerend en grappig, en er zit zelfs een rolletje in voor Coco uit Niki’s serie 100% Coco. Die redigeer ik ook, en ik hou enorm van dat soort dwarsverbanden (niet dat ik dit erdoor gedrukt heb, hoor, zou ik nooit doen). Met 100% Coco – Paris, het tweede deel, won Niki afgelopen zondag ook nog eens de Pluim van de Nederlandse Kinderjury, dus het kon niet op.

Ik heb sowieso eigenlijk nooit spijt van mijn keuze, maar op zulke dagen zeker niet!

Gesigneerd exemplaar!

Gesigneerd exemplaar!