Celestarium

Wat doe je als je eigenlijk helemaal geen tijd hebt en je nog steeds niet zo goed voelt? O, dan besluit je om de sterrenhemel boven het noordelijk halfrond te gaan breien. Met glow in the dark-kralen in vier verschillende maten. Ik had dit patroon al een tijd in mijn Favorieten staan, het lijkt me tof, dus het moet er maar eens van komen. Waarom niet?

Het is eigenlijk een sjaal, maar ik zou het liever ooit aan onze muur hangen. Heel veel mensen hebben hem gelukkig al gemaakt, dus ik hoef niet zelf het wiel uit te vinden. Het originele patroon gebruikt slechts kralen in een maat, die geen licht geven in het donker. Ik vind het altijd zo mooi als patronen beter worden door de community. Ik wil dan ook meteen alles. En die verschillende groottes, en glow in the dark. Mensen hebben gelukkig al helemaal uitgezocht hoe groot de verschillende sterren zijn, dat het misschien mooier is zonder eyelets (die gaatjes), hoe je kunt bijhouden waar je bent in het patroon, dat je het beste naalden in verschillende diktes kunt gebruiken.

Ik heb garen gekocht en heel internet afgezocht naar die kralen (dat alleen was al een fijne afleiding). Nu nog uitzoeken hoe de schema’s in elkaar zitten. En o ja, zorgen dat die strengen bollen worden… Geduld! Het lijkt me leuk om af en toe de voortgang van dit project te laten zien op mijn blog.

Een trui voor M.

Die had ik dus nog nooit gemaakt. Wel andere dingen (een muts, hoesjes voor allerlei dingen), maar van een kledingstuk was het nog niet gekomen. Hoog tijd om daar verandering in te brengen!

Maar welk patroon? Patronen zoeken op Ravelry is voor mij al een hobby op zich, maar M. zag het absoluut niet zitten, want wat moest ze dan kiezen en ze wist toch niet wat ik kon maken en wat leuk voor mij zou zijn om aan te werken. Ik vond eigenlijk dat ze gewoon foto’s kon kijken en dat we dan later wel zouden zien of een patroon te doen was voor mij, maar ze wilde liever dat ik de keuze alvast terugbracht tot een paar patronen. Oké dan.

Ze koos voor Polaris van Hiroko Fukatsu. Ik heb twee jaar geleden haar Hitofude gebreid en ben sindsdien op zoek naar tijd om er nog een te maken. Zoals zoveel mensen, het is een erg populair patroon en ik snap dus goed waarom. Dat schept verwachtingen over Polaris! Hoewel dat een heel ander patroon is, een trui in plaats van een vest.

Ik kocht het patroon. Moeilijkheidsgraad: drie kabouters van de vijf. Serieus, wat doen die kabouters daar? Hiroko schrijft op haar pagina dat haar Engels niet goed is en dat ze dus geen vragen kan beantwoorden over haar patronen. En dat ze ze daarom maar goedkoop aanbiedt, awww. Het zal vast wel lukken, ik kan altijd mijn hulplijn (alias schoonzus) inschakelen.

Toen moesten we garen uitzoeken. Ik besloot toch maar weer online te bestellen, als we moeten wachten tot ik in de gelegenheid ben om naar een wolwinkel te gaan die me aanstaat, kunnen we lang wachten. We kwamen uiteindelijk weer uit bij BC Garn, van garen van dat merk heb ik ook mijn Japan Sleeves gebreid. Het lukt me lang niet altijd om enorm dier- en milieuvriendelijk bezig te zijn, maar ik probeer er beter op te letten. Bio Balance, een mix van katoen en wol. Oudroze. Ik kocht het in de webshop van Recht en averecht (hartjes voor die naam). Prima service, behalve dat hun webshop niet erg geavanceerd is. Ik moest zelf raden of mijn pakket door de brievenbus zou passen. Tja, dat ligt eraan of ze het garen vacuüm verpakken (veel webshops doen dat). Verkeerd gegokt, dus of ik nog een paar euro extra wilde overmaken. Nou ja. Het garen zit in strengen, dat heeft een chique uitstraling maar is best irritant, want je moet het opwinden voor je ermee kunt werken. Schoonzus S. roept altijd dat ze daar zo’n parapluwinder voor gaat aanschaffen als haar huis daar later groot genoeg voor is, maar die woont vooralsnog in een piepklein studiootje, dus daar heb ik voorlopig ook niks aan. ;)

Kenmerkend aan deze trui is de ‘gather’ in het decolleté, verder is het vooral een kwestie van veel rondjes breien. Natuurlijk brak ik bij de ‘gather’ mijn garen, want er stond ‘hold firmly’ in het patroon en dat deed ik een beetje ‘too firmly’. Maar het is hopelijk goed gekomen.

Het project lag een tijdje stil, want ik moest een baret maken en een sjaal, en meer garen opwinden. Maar nu kan ik er weer mee verder! Inmiddels ben ik ook al een stuk verder dan op bovenstaande foto, ik ben al aan de eerste mouw begonnen. Het ziet er dus naar uit dat deze trui binnenkort af is!

De sjaal voor tante M.

Iets willen maken voor iemand en daar eigenlijk geen tijd voor hebben. Dat overkomt me vaak. En dan wil ik het toch en wordt het een race tegen de klok. Dit keer zeker, want veel deadlines en tussendoor werden we ook nog even alle drie ziek. En terwijl ik hiermee bezig was, wilde ik ook nog die baret maken voor Flip, dus toen kwam er nog een project(je) tussendoor waar ik eigenlijk óók geen tijd voor had. Maar het is gelukt, ontvangers blij, ik blij.

M.’s oudtante tante M. (nu lijkt het net alsof M. naar haar is vernoemd, dat is niet zo) werd 90 jaar. M.’s familie is heel klein, dus tante M. hoort er helemaal bij. M. is heel erg op haar gesteld en ik ook, ze is heel vriendelijk en kranig en geïnteresseerd. Wij hopen ook zo oud te worden als tante M. De leeftijd en de manier waarop. Ze was altijd heel erg ondernemend, dat is nu helaas iets minder vanwege gezondheidsproblemen, maar ze wilde wel graag dat we langs zouden komen voor haar verjaardag, dus dat deden we.

Een zelfgemaakte sjaal leek me wel een cadeau voor tante M. Alleen ken ik haar nu ook weer niet zó goed, dus wat voor sjaal? Toen ik eenmaal het idee had opgevat om een sjaal te maken, wilde ik er natuurlijk ook onmiddellijk aan beginnen (achteraf gezien maar goed ook, want anders had ik nog minder tijd gehad), dus kozen we een patroon en gingen we naar de stad voor garen. Ik ben een erg kritische klant en niet zo weg van de Amersfoortse wolwinkels, maar het moest nu-nu-nu, dus ik wilde niet online bestellen. Elitt richt zich op de wat chiquere garens en heeft niet zo’n heel groot assortiment, maar het mocht dit keer ook best wat chiquer en ik slaagde er wel. En ik werd er heel vriendelijk geholpen. Doordat het nu-nu-nu moest, had ik alleen nog niet goed naar het patroon gekeken. Daarin stond heel expliciet dat je er geen variegated yarn voor moest gebruiken, omdat dat ontzettend lelijk zou worden. Ook al weet je niet wat variegated yarn is, een keer raden waar wij mee thuis waren gekomen.

Het werd dus toch een ander patroon, waarna ik me prompt zorgen ging maken (ik vind handwerken écht leuk, hoor!) over of het wel mooi zou worden en of tante M. de uitgesproken kleuren wel mooi zou vinden en of ik het wel op tijd af zou krijgen. Deze sjaal was namelijk volledig in entrelac. Van entrelacer, blijkbaar, ‘door elkaar vlechten’, het ziet eruit alsof je dat gedaan hebt, wat ik altijd wel tof vind. Je vlecht je breiwerk dan niet, maar het kost wel meer tijd dan wanneer je gewoon heen en weer breit. En dan was het ook nog eens kantbreiwerk. Kantbreiwerk moet je na afloop opspannen en dat heeft twee nadelen: 1. Daar moet je ook nog tijd voor inruimen. 2. Voor je het hebt opgespannen, ziet het er niet uit. En dat laatste weet ik heus wel, maar doordat ik nog niet echt kon zien hoe het er uiteindelijk uit zou gaan zien, bleef er een stemmetje in mijn hoofd zeuren: ‘Misschien wordt het superlelijk, misschien kun je het maar beter uithalen…’ Het was dus niet zo heel fijn om aan deze sjaal te werken.

Uiteindelijk was hij nét op tijd af. Als in: de dag voor we tante M. gingen bezoeken maakte ik hem af en spande ik hem op, biddend dat hij de volgende ochtend droog zou zijn, zodat ik dan de laatste draadjes af kon hechten, er een foto van kon maken en hem in kon pakken. O ja, derde nadeel: Ik kan niet goed opspannen. De onderkant leek ook wat strakker dan de bovenkant (of andersom, dat weet ik al niet meer), waardoor de sjaal helaas niet overal even breed is. Maar dat zie je hopelijk niet echt als je hem draagt.

Ik had me trouwens geen zorgen hoeven maken over of tante M. hem wel mooi zou vinden, want ze is veel te beleefd om te zeggen van niet. Ze zei trouwens ook dat de kleuren bij haar pasten.

Patroon: Birch van Chrissy Gardiner. Ik koos voor de middelste breedte.
Garen: Jawoll Magic van Lang Yarns (wol/nylon), kleur 60 (rood/oranje/roze). Ik had twee bollen, maar heb van die tweede nog best wat over.
Naalden: 4,0 mm.
Afmetingen: ca. 170 x 25 cm. Vierde nadeel: Ik kan niet goed inschatten wat de afmetingen na het opspannen zullen zijn en ging ervan uit dat de sjaal aan de korte kant zou zijn…

Norma Blanket

Deze blog heb ik een tijdje moeten bewaren, maar als je dit leest, heb ik mijn nieuwe achternichtje eindelijk ontmoet! Ik wilde ook voor haar weer heel graag een dekentje maken, maar een dubbelgebreid exemplaar (zoals dit en dit) was na de geboorte van S. helaas niet realistisch.

Ik klaag vaak over mijn gebrek aan handwerktijd, maar deze deken is ongeveer een vierkante meter groot, dus zo heel weinig handwerktijd kan ik nu ook weer niet hebben. Ik heb er wel best lang over gedaan, zo’n 2,5 maand. Je breit deze deken vanuit het midden, dus het leek ook steeds langer te duren! Ik heb het patroon niet helemaal afgemaakt, maar ik had ook echt geen ruimte meer op mijn naald voor nog meer steken (uiteindelijk 636, geloof ik).

Ik snapte niet hoe je de steken in het midden op moest zetten volgens het patroon, dus gebruikte ik een pinhole cast-on. Nieuwe techniek voor mij, hoewel je in haakwerk ook zoiets kunt doen (de magic loop). Ik las ook (zo fijn als mensen op Ravelry aantekeningen maken!) dat sommige mensen opspanproblemen hadden doordat de rand niet ver genoeg kon worden uitgerekt, daarom gebruikte ik ook een andere bind-off dan in het patroon.

Dit was trouwens ook weer zo’n project waarover mensen voorzichtig iets vroegen als: ‘Eh, wat is het?’ als ik het liet zien, haha. Niet zo vreemd, waarschijnlijk, met halverwege zoiets:

Met het blocken is het alsnog niet echt goed gekomen, zoals je ziet. Dat is wel jammer, maar misschien niet zo heel erg als je er een kindje op of onder legt. Het is verder wel echt een mooi patroon, met een mooi idee erachter. Welkom op de wereld, L.!

Patroon: Norma Blanket van Meghan Jones (gratis). Ik breide het patroon t/m toer 58 van Chart 2/3.
Garen: Creative Cotton Aran van Rico Design. Kleur 42 (mint), ca. 12 bollen. Ik kocht het bij Wolplein.
Naalden: 4,0 mm en 3,5 mm. De langste rondbreinaalden die ik heb (100 cm).
Afmetingen: ca. 100 x 100 cm.

Lampenkap

Ik ben mezelf niet als ik niet kan handwerken. Ik ben nog minder mezelf als ik wel kan handwerken en het niet doe, maar dat komt gelukkig niet vaak voor. Het is nu even lastig, want S. wil nog steeds vaak vastgehouden worden (en drinken) ‘s avonds. Deels komt dat door ons, want wij zijn ‘s avonds moe en willen dan bankhangen en televisiekijken in plaats van S. telkens troosten en terug in bed leggen en nog even bij haar blijven zitten omdat ze anders sowieso blijft huilen.

Ik ben bezig met een project dat ik nog niet kan laten zien op mijn blog, bijna alle handwerktijd die ik weet te vinden gaat daarin zitten. Het enige wat ik nu wel kan laten zien is dit, een hoes voor om de lamp op S.’ kamer. Het is geen succes, die lamp. Er hing een saaie plafondlamp, bij de kringloop vonden we een saaie kap, bij IKEA een pendel, we hadden het vage plan om daar ‘iets’ mee te doen maar deden dat de hele zwangerschap lang niet, en toen keek S. de hele tijd recht in het peertje bij het verschonen, want dat kwam onder de kap uit. Dat leek ons niet goed, dus er moest iets omheen.

Ze wordt nu niet meer verblind en het groen staat mooi bij haar ananasgordijnen, maar nu is het eigenlijk weer te donker…

Ik haakte met een haaknaald van 4 mm en restjes groen acryl. Ik gebruikte geen patroon, behalve voor het randje (klik).

Zigzag

Naast de deken met de huisjes en de deken met de zeshoeken kwam er nog een derde dekentje van de naalden in de weken voor de geboorte van de dochter. Ik had nog katoen over van de huisjesdeken en wilde eigenlijk een dekentje maken voor in de co-sleeper, maar zoveel katoen had ik nu ook weer niet over; het pakte veel te klein en dun uit.

Ik zag dit exemplaar dus meer als bezigheidstherapie, maar stond er niet bij stil dat een pasgeboren baby 24/7 in allerlei doeken wordt gewikkeld (zeker die van ons, die enige moeite had zichzelf warm te houden). Ineens had de kraamverzorgster dit dekentje opgesnord. In combinatie met een hydrofieldoek bleek het perfect.

Het patroon was even wennen, maar daarna prima te doen. Ik had nog niet eerder iets in zigzagpatroon gemaakt, maar ga het zeker onthouden voor toekomstige projecten.

Patroon: Chevron Baby Blanket.
Naalden: 2,5 mm.
Garen: DMC Natura in de kleur Ibiza (nr. 1), ca. 150 gram. Restjes katoen.

Japan Sleeves (3)

Hij is af! Het was maar goed ook dat ik na de geboorte van S. vooral nog de saaie streepjes moest, want veel tijd en concentratie is er niet meer. Veel daglicht trouwens ook niet, vandaar het nog slechtere portret dan normaal, met deurklink en lichtknopje.

Ik ben er tevreden mee, al had ik hem nog wel wat langer willen maken als ik meer garen had gehad en is wederom te zien waar mijn toeren begonnen. Maar de mouwen zijn lang genoeg, hij past en het steken opnemen is best netjes gelukt.

Mijn geliefde bamboe rondbreinaald brak alleen wel af toen ik bezig was aan de boord :( Misschien te intensief gebruikt bij mijn huisjesdeken? Ik wilde meteen verder (ik pak alle handwerktijd die ik pakken kan!), dus heb ik de trui afgemaakt met behulp van mijn naalden zonder kop. Ik heb maar een set, toevallig in de goede maat, maar ik gebruik ze niet graag omdat ik er niet handig mee ben; ik steek mezelf altijd zowat een oog uit.

Ik besefte later pas dat op de bovenste foto de mouwen (je weet wel, het onderscheidende kenmerk van deze trui) totaal niet goed zichtbaar zijn. Ik imiteer hieronder dus ook nog maar even de pose van de ontwerpster:

Overigens vraag ik me af wanneer ik deze trui ga dragen, gezien het alom tegenwoordige spuug- en kwijlgevaar…

Patroon: Japan Sleeves van Joji Locatelli.
Garen: Semilla van BC Garn. Zachte Organic Wool in de kleuren wit (kleur 1, vijf bollen) en groen (kleur 128, 3 bollen). Ik kocht het bij Zeven Katten.
Naalden: Rondbreinaalden 3 mm en 2,5 mm. En dus helaas die DPN’s.
Maat: M.

Eerdere updates over deze trui: 1 en 2.

Japan Sleeves (2)

De laatste week voordat de dochter er was, werkte ik behoorlijk obsessief aan de trui. Waardoor ik de lace inserts ineens toch af had. Die moest je nat maken en opspannen voor je er verder mee ging. Prima. Omdat ik te krenterig ben om dingen aan te schaffen die daar daadwerkelijk voor zijn bedoeld, doe ik dat altijd of op een prikbord, of op van die foam-puzzelstukken waarmee je een hinkelbaan kunt leggen. Op het prikbord lag (en ligt nu nog steeds) de puzzel van Jan van Haasteren die ik hier al even noemde, en ik vermoed dat het sowieso te klein zou zijn, dus het werden de puzzelstukken (nu nog niet geconfisqueerd door de dochter).

Ik ben eigenlijk niet zo goed in opspannen, het lukt me vaak niet goed om het recht en netjes te krijgen. In dit geval ging het ook nog eens om twee verschillende onderdelen die even lang moesten worden. Nou, lang werden ze in ieder geval. Ik was prompt bang dat de genoemde afmetingen na het opspannen waren, in plaats van ervoor, zoals ik had begrepen. Dat stond echter niet in het patroon. Omdat de trui op zich voor mij was bestemd in plaats van voor een aap, besloot ik de lace inserts eerst nog maar eens nat te maken en ze vervolgens iets minder fanatiek op te spannen. Dat leek al wat te helpen, dus liet ik ze drogen, verwijderde de spelden en besloot maar gewoon verder te gaan. Het kant was best mooi strak geworden en de lengte leek nu oké. Met de Buik zat passen er toch voorlopig niet in, dus ik hoefde me niet te haasten. Handig ook om van alles op uit te stallen, zo’n bed op klossen in de kamer.

Nu kwam het moeilijke gedeelte: het creëren van de vorm van een trui met de lace inserts als uitgangspunt. Het kant vormt de bovenkant van de mouwen, daartussen moest natuurlijk een gat voor mijn hoofd komen en daaromheen dus de mouwen en de panden. Ik probeer altijd patronen te vinden waarbij ik achteraf zo min mogelijk onderdelen aan elkaar moet naaien. Bij dit patroon hoef je aan het eind alleen de naden van de mouwen te sluiten en boorden eraan te breien. Ideaal, maar het zorgt er wel voor dat de constructie nogal inventief is; je moet veel steken opnemen en verkorte toeren breien. Ik heb weinig tot geen ruimtelijk inzicht, dus het kostte me veel moeite om me voor te stellen hoe het zou worden. Met zoveel steken op de naald was dat ook heel lastig te zien. Er zat weinig anders op dan op het patroon te vertrouwen.

Gelukkig pakte dat goed uit. Er waren ook stukken waarbij je heel lang heen en weer moest breien, van de linkerpols naar de rechterpols en andersom. Kon ik weer een beetje op adem komen. Een deel daarvan heb ik zelfs nog gebreid terwijl ik al weeën had. Ik geloof dat ze tegen haar zeiden dat je weet dat je bevalling echt op gang is gekomen ‘when you don’t feel like knitting anymore’. Dat gold ook wel zo’n beetje voor mij.

Na de geboorte van de dochter heb ik er niet zoveel meer aan kunnen werken (ik typ deze blog ook terwijl ik haar regelmatig met een hand heen en weer rijd in de kinderwagen naast me :)), maar inmiddels ben ik toch al best een eind. Het hele middenstuk wordt rond gebreid, afwisselend twee toeren van kleur A en twee toeren van kleur B. Mindless TV knitting, noemt het patroon dat. Wat mij betreft nu ideaal, want makkelijk op te pakken en weer weg te leggen.

Mutsjes voor Innocent

Toen ik al wel met zwangerschapsverlof was maar de dochter nog niet was geboren, had ik nogal veel tijd om te handwerken. Naast de dekentjes en mutsjes voor de dochter besloot ik weer een paar mutsjes te breien voor op de smoothies van Innocent. Begin volgend jaar worden al die mutsjes in de winkels op de smoothies gezet, en van iedere verkochte smoothie met muts gaat er 20 cent naar het Nationaal Ouderenfonds (zet dat even zoden aan de dijk). Daar komt de Goedgemutste Breicampagne (wat een naam) zo’n beetje op neer.

Best een omslachtige manier van geld inzamelen, maar goed, ik had dus tijd over (o, dat was zo fijn en lijkt zo lang geleden nu, maar je krijgt er natuurlijk zoooooveel voor terug…). Al snel had ik de moed om mijn Japan Sleeves-trui op te pakken, maar toen had ik er toch al vier gemaakt. In fruitthema. Ik heb me er nogal makkelijk van afgemaakt, want de patronen komen gewoon van de site van de campagne. Het voelde natuurlijk erg goed dat het patronen voor ‘experts’ zijn, maar eigenlijk vond ik ze niet zoveel voorstellen. Kun je nagaan wat voor expert ik ben, ahum. De banaan heb ik trouwens wel zelf bedacht, want het bananenpatroon op de site, waarbij het mutsje zelf de banaan is, vond ik ronduit lelijk.

Oké, dit was nogal een suf project, maar ik heb ze inmiddels opgestuurd en wilde ze toch nog even laten zien.

Japan Sleeves

japansleeves3

Nee, dit is geen aflevering van Vijf dingen. Je zou het bijna vergeten, maar ik maak ook nog wel eens iets wat niet voor een baby is. Al geef ik meteen toe dat dit project iets van een half jaar stil heeft gelegen omdat ik druk was met dekentjes en mutsjes.

Voorlopig is dit dus een zogeheten WIP (work in progress). Het moet een trui worden voor mezelf en zoals je ziet ben ik nog helemaal niet ver. Deze lace inserts moeten in het midden van de mouwen komen, en ik ben erg benieuwd of ik ooit ga begrijpen hoe, maar laat ik ze eerst eens afmaken. Je moet ze wassen en opspannen voor je er verder iets mee doet, hopelijk gaan ze er daardoor wat minder uitzien als twee vodjes. Het schijnt dus Japans kant te zijn, vandaar de naam van het patroon. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er zo Japans aan is. De ontwerpster komt trouwens uit Argentinië.

Natuurlijk had ik nergens genoteerd waar ik geëindigd was in het telpatroon, dus dat was nog een hele puzzel (daarom doe ik dat nu wel steeds). Het viel nog mee dat ik wel had opgeschreven op welke naalden ik aan het breien was, want die waren inmiddels ook verdwenen, gebruikt voor andere projecten… Inmiddels ben ik in ieder geval weer op weg!

Helaas twijfel ik nog een beetje aan dit project, aan de kleuren (ik heb voor crème en een soort zachtgroen gekozen), of al die streepjes me wel zullen staan. En ik vind de maten in het patroon erg onduidelijk. Vooralsnog ga ik maar gewoon voor een M, in dit stadium en met de Buik valt er toch niets te passen.

Ik moet mijn aandacht bij het patroon houden, dat is een andere reden dat het nog niet zo opschiet; tegelijkertijd televisiekijken is geen goed idee. Ik ben wel blij met het garen, het is biologische wol en superzacht.