Mijn sjaal is langer dan M. Langer dan ik. Zelfs langer dan meester R. (inmiddels een heuse referentiemaat bij ons thuis). Ik zei eerder dat hij minimaal twee meter lang moest worden. Dat was ook een eis bij de BreiSTER en dat leek toen heel lang (vooral ook omdat we dat in twee weken voor elkaar moesten zien te krijgen), maar deze moet toch nog een stuk langer worden. Misschien stop ik wel pas als m’n garen bijna op is. Van een kleur heb ik net de een na laatste bol aangehecht. Ik zou het liefst stoppen op een bepaalde plek in het patroon, en er kunnen nog wel een paar herhalingen bij. Op dit moment heb ik er een beetje genoeg van. Ik ben er nu al maanden mee bezig, dubbelbreien gaat gewoon traag en in verhouding komt er steeds minder bij elke week. ‘Stop and admire’ is dus belangrijk. Alleen nog steeds niet hier (het gaat enorm tegenvallen als het ooit wel zover is, ik weet het).
Ik had kerst dit jaar als deadline (zoals ik hier schreef) voor m’n kerstkabouter, maar ik wil dat hij af is voordat ik aan een nieuw project begin. Zoveel werk is het nu ook weer niet, maar het kwam er maar niet van. Ik begon met het vastzetten van de neus, want die was ik al meerdere keren kwijtgeraakt. Toen kwam de baard. Het idee is dat je die een beetje groezelig maakt door hem te vervilten. Dat lukt mij niet heel goed met dit garen (een restje Ulysse), en ik weet ook niks van vilten en was steeds bang dat ik het garen zou breken, maar ik heb iets gedaan met warm water en afwasmiddel. Twee keer zelfs, want de eerste keer bleek het rood van de muts een beetje uitgelopen te zijn in de baard, dus toen heb ik geprobeerd om dat er weer uit te wassen. Terwijl dat vodje lag te drogen, maakte ik de armen vast aan het lijf, met een stuk pijpenrager erin. Ik vreesde dat ik ze een beetje te hoog had vastgenaaid, maar als ik de foto’s bij het patroon zie, lijkt het mee te vallen. Nu ben ik echt bijna klaar: het lijf vullen met rijst (zodat ie blijft staan), de muts vullen met vulling en dan de muts aan het lijf vastnaaien. Ik weet van mijn eerste kabouter dat ik het moeilijk vond om dat netjes te doen, maar het begint dus op te schieten. Ik hoop dat ik hem nu snel af kan maken, maar ik ken mezelf: ik moet niet wachten met deze blog tot hij af is. Volgende keer dus hopelijk het eindresultaat.
Patroon: Christmas Gnomies van Susanne Vetterkind (gratis)
En als die gnome dan af is, mag ik van mezelf in ieder geval aan de tas beginnen die in mijn hoofd zit (ik zeg ‘in ieder geval’ omdat ik het patroon van de COOMO Cardigan al heb gekocht en al weet in welke kleur ik dat wil gaan breien en ik op het punt sta om ook nog veel geld uit te gaan geven aan dat garen). Voor de tas heb ik al katoen gekocht toen we laatst bij Eurofleur waren. S. had al een keer een foto gestuurd van een wand met garen, maar ze bleken een soort hobbyzaakje te hebben ingericht en ik wilde eigenlijk gewoon alles hebben. Het bleef dit keer bij het katoen (Must-have van Yarn & Colors, waar ik ook heel veel mee heb gebreid bij De BreiSTER). De basiskleur wordt roodbruin, en dat is wat roodbruiner in het echt, zodat de tas hopelijk iets minder een interpretatie van de Nederlandse vlag gaat zijn dan het geval lijkt op basis van deze foto. Crème was zo’n beetje de enige kleur die ze niet hadden, maar die had ik precies nog thuis. De grootste uitdaging was nog om de bolletjes niet zomaar op de kassaband te leggen, want die was natuurlijk niet al te schoon en dat was precies wat D. wilde doen om te helpen en wat ook moest van de caissière. Maar met een tas eronder kwam het goed.
Ik zou dus niet aan iets nieuws beginnen voor die kabouter af was, maar terwijl dat onderdeel lag te drogen moest ik een middag doorbrengen in een binnenspeeltuin, en ik had geen zin om mijn sjaal daar mee naartoe te nemen (die trouwens inmiddels half in de tas, half los op de bank ligt omdat hij niet echt meer in de projecttas past waar ik hem in had zitten). Mijn kinderen gaan nog steeds graag naar de binnenspeeltuin. Ik minder, dus het gebeurt niet al te vaak. Als we gaan, probeer ik bijvoorbeeld op een studiedag te gaan en er zo vroeg mogelijk te zijn. Spelen, koffie en taart, en voor de lunch weer naar huis. Dat ik er nu heen ‘moest’, kwam doordat D. er een kinderfeestje had, maar men het toch wel erg spannend vond om een gast op het feestje te hebben voor wie wellicht 112 gebeld moest worden, en het toch wel heel fijn was als iemand anders dat indien nodig kon doen. Wat ik begrijp en respecteer. Natuurlijk zou ik haar liever gewoon zo overal naartoe kunnen sturen, maar dat is op dit moment niet de situatie, en dus vertellen we het altijd zelf en vragen we hoe mensen ertegenover staan. En dit is dan een mogelijke uitkomst (die overigens niet zo vaak voorkomt, veel mensen zijn dapperder dan ik misschien zelf zou zijn als D. niet mijn eigen kind was). Ik installeerde mij dus in de binnenspeeltuin (op D.’s verzoek op enige afstand van het feestje, wat ook mijn voorkeur had), probeerde nog wat te werken, zag hoe twee schreeuwende moeders elkaar zowat te lijf gingen, ontdekte steeds meer muggenbulten, werd lichtelijk gestoord van de omroepberichten, trakteerde mezelf op een kop thee en een KitKat en zette toen toch maar weer een sok op.
Ik had op de Breidagen garen geverfd bij Draadkracht (aanrader) en was al begonnen aan een sok, maar die had ik weer uitgehaald. Nu maar andersom begonnen, dus van teen naar been. Dan kan ik de boord in ieder geval gewoon afkanten met een dikkere naald. Ik heb het al vaker geschreven hier, ik ben niet per se groot fan van sokken breien en ik draag ze ook vrijwel nooit in mijn schoenen. Maar soms wil ik gewoon iets bij me hebben om mijn handen mee bezig te houden en eindeloos scrollen te voorkomen, en ik had expres sokkengaren gekozen om te verven omdat het me echt om het uitproberen van het verven ging en ik al wel vermoedde dat het resultaat de eerste keer misschien niet geweldig zou zijn. Dus het worden gewoon sokken. Van zelfgeverfd garen. Het bedeltje is trouwens van de adventswap, georganiseerd door Marlou (misschien ken je haar leuke nieuwsbrief, waarin ze laatst ook nog iets over breien schreef). Ik brei ze helemaal recht, want ik denk dat elk patroontje erin weg zou vallen. Misschien kan ik nog eens kijken naar een hiel die ik nog niet ken, al ben ik daarvoor al rekenwerk tegengekomen dat er indrukwekkend uitzag. Ik vertelde eerder dat ik bang was dat de draad ergens beschadigd was toen ik de eerste poging op mijn sock blocker deed. Ik heb nog niks opgemerkt, maar dat zou nog kunnen komen, ik denk dat ik iets verder was de eerste keer. Of misschien viel het toch mee.