Poging

Het was een productieve week. Dat moet ook wel, want volgende week komt de vertaling van de nieuwste Loser mijn kant op (kennelijk heb ik de humor van een tienjarig jongetje, want ik vind dat dus vaak oprecht grappig!) en moet ik beginnen aan een groot project rond een studieboek dat ik ga redigeren, maar waar ik ook toetsvragen voor ga maken. En nog wat andere dingen.

Ik heb elke ochtend voor het ontbijt minstens een half uur geschreven. Dat vind ik altijd het moeilijkst bij naderende deadlines. Terwijl ik weet dat ik meestal niet meer doe als ik eerder begin. Dat ik het ‘s middags dan gewoon eerder zat ben.

Het heeft ook te maken met hoeveel ik mijn eigen teksten waard vind. Gun ik mezelf tijd om aan mijn eigen teksten te werken, terwijl er altijd wel redactiewerk op me ligt te wachten, waar ik mijn geld mee verdien? En ik kan mezelf nogal onder druk zetten. Dat het minstens even goed moet zijn als alles wat ik al gemaakt heb. En in een keer publicabel, terwijl ik ergens heus wel weet dat dat niet hoeft, dat er tijd is om eraan te prutsen, dat ze soms heel anders lijken als ik ze beter ken, als andere mensen ze gelezen hebben en er iets van vinden. Dat weggooien altijd nog kan.

Dus voorlopig houd ik het er maar op dat ik twee gedichten heb geschreven en ben begonnen aan een derde. En dat het zin heeft.

Puzzel

DSC_0338

Mijn hoofd is gevuld met teksten van anderen. Momenteel over cowboys, een meisje dat haar eigen modeapp ontwikkelt, over hoe je een merk in de markt zet. En waar de cursisten van Schrijven Online mee komen.

Mijn opschrijfboekjes zijn gevuld met teksten van mezelf. Losse beelden, zinnen, woorden en ideeën. Lastig om daar op dit moment iets mee te doen. Misschien moet ik gewoon weer elke ochtend een half uur schrijven, nog voor de dag weer vol stroomt. Dat heb ik vorig jaar een paar maanden volgehouden en dat ging eigenlijk heel goed, tot het leven weer in de weg ging zitten. Sommige mensen verplichten zichzelf tot het schrijven van een x aantal woorden per dag. Dat werkt voor mij niet zo goed, zeker niet bij poëzie, maar een halfuurtje moet toch lukken.

Gisteren een begin gemaakt met het opdiepen van al die nog niet gebruikte fragmenten. Ik dacht dat het niet zo veel zou zijn, maar ik kon een behoorlijk stuk vloer bedekken. Nu nog de moed vinden om te schuiven en te denken tot er iets ontstaat.

Deken

IMG_1729-001

Ik mocht een deken breien voor een nu al hippe baby en dat deed ik graag. Een geometrisch patroon moest het worden, en dat vond ik uiteindelijk op deze Japanse site. Extra leuk omdat de ouders fan zijn van dat land. Daadwerkelijk aan het patroon komen viel nog niet mee, aangezien ik geen Japans spreek. Eerst lukte het helemaal niet, waarop ik besloot dan maar gewoon heel goed naar het breiwerk te kijken en zelf een patroon te tekenen. Daarna nog één keer proberen te downloaden, hoe moeilijk kan het zijn? Toen ging het natuurlijk ineens wel. Ik bleek het goed te hebben nagetekend.

Garen kopen was ook een hele onderneming. De eisen leken redelijk bescheiden – katoen en in twee kleuren, bijvoorbeeld zwart en wit – maar de winkel werkte niet echt mee. De eigenaresse wilde veel garen amper laten zien, want ‘veel te donker voor een baby’. Ook nadat ik drie keer had gezegd dat zwart-wit een serieuze optie was. Haar dochter was wel iets behulpzamer, maar telkens als ik eindelijk iets uitgekozen had, bleken ze daar niet meer genoeg van op voorraad te hebben. En dat kwam dan ook niet meer binnen. Het was natuurlijk erg dom van mij om ervan uit te gaan dat zij het wel het beste zouden weten toen ze zeiden dat twee garens van twee verschillende merken ook best samen konden. Dat komt, ik ben erg verwend sinds ik deze wolwinkel in Utrecht ken, waar ze het ook echt het beste weten.

DIGITAL IMAGE

Thuis bleek natuurlijk al snel dat die garens helemaal niet bij elkaar pasten, maar het garen van merk A (Phildar Etik) was wel erg mooi, dus ik heb het garen van merk B teruggebracht en het garen in de tweede kleur van het goede merk op internet besteld. Sindsdien niet meer naar die winkel geweest. Ik heb ook nog flink wat garen over, want ze begrepen totaal niet wat dubbel breien is, dus hun berekeningen van hoeveel ik nodig zou hebben liepen nogal uiteen. Nou ja, daar maak ik dan wel weer iets anders van. Alleen weet ik nu niet hoe het met grootmoeder gesteld is. Die bleek boven de winkel te wonen en vaak te weigeren te drinken, er was namelijk ook nog een man die steeds naar beneden kwam om te vertellen in hoeverre het oude mens haar thee al ophad.

Het dekentje-in-wording heeft niet zo veel van de wereld gezien. Ik ook niet, vandaar, en toen we naar Londen gingen was het al te groot om mee te nemen (het is uiteindelijk ongeveer 80 bij 100 cm geworden). Het is wel op familiebezoek geweest, in de trein en op Texel. En nu is het bij de baby thuis, precies zoals de bedoeling was.

IMG_1725-001

Ontdek je schrijftalent

ontdekjeschrijftalent

Leuk nieuws uit het Verhalenloket. Ik redigeer veel voor uitgeverijen, maar daarnaast werk ik ook voor en met schrijvers die (nog) niet aan een uitgeverij verbonden zijn. Schrijven Online, het online platform van Schrijven Magazine, biedt met name deze schrijvers bergen informatie, hulp en advies. Ik zit al wat langer in hun manuscriptbeoordelingsteam, maar sinds kort geef ik ook de cursus Ontdek je schrijftalent aan de Schrijven Online Academie. Geweldig om mensen te kunnen helpen de eerste stappen op schrijfgebied te zetten.

Misschien zien we elkaar daar?

PS Ook als je al wat verder bent of andere wensen hebt, help ik je graag. Ik ben te bereiken via info[at]nicoleteunissen.nl.

VUmc-poëzieprijs

Tong

Je komt er altijd net te laat achter
dat de postzegels van tegenwoordig
zelfklevend zijn.

Als je jezelf naar me opstuurde,
zou ik je in de stabiele zijligging leggen.
Ditmaal niet om te oefenen voor mijn EHBO-diploma,
maar om je nog eens aan te mogen raken.
En dat je dan voor één keer mee zou werken,
heel stabiel zou liggen wezen op mijn keukenvloer.

Ik zou me naast je kunnen vlijen
zonder me te snijden aan je woorden,
proeven dat je heus toch ook van mij –

maar misschien dat ik je ook wel
stiekem stikken liet.

 

Bovenstaand gedicht won gisteren niet de VUmc-poëzieprijs. Wel bij de beste tien uit bijna 350 inzendingen, maar dus niet bekroond. Het is samen met de andere genomineerde gedichten gepubliceerd in dit boek.

De uitreiking op het symposium Literatuur & Geneeskunde viel een beetje tegen. Misschien hadden ze beter iets minder lichaamsdelen kunnen uitkiezen en zich iets meer kunnen richten op literatuur (en oké, geneeskunde, als het dan per se moet) in plaats van op vieze filmpjes.

De voordracht bleek geen voordracht door de dichters zelf, maar door John Jansen van Galen van Met het oog op morgen. Daar had ik niet op gerekend. Het was ongetwijfeld goed bedoeld en een eer dat hij het voorlas en zo, maar er waren tien zeer verschillende gedichten genomineerd en hij las ze allemaal hetzelfde voor (logisch, hij is één man). En dat is natuurlijk nooit hoe je het zelf had willen doen.

De muziek door Corrie van Binsbergen en band was wel erg mooi, met verrassende ‘instrumenten’ als zo’n plastic slang die je rond moet draaien om er geluid uit te krijgen. Ze begeleidden ook de voordracht van de gedichten. De presentatrice was daar kennelijk zo door gegrepen dat ze zei dat het met zulke muziek zelfs slechte gedichten om aan te horen waren. Goh, bedankt… Corrie haastte zich toen overigens wel om te zeggen dat dat bij de genomineerde gedichten absoluut niet aan de orde was. Ik had graag gehoord wat ze bij mijn werk bedacht hadden, maar helaas was mijn gedicht als enige niet op muziek gezet. Ik denk omdat het vlak voor de pauze werd gelezen, als geruststelling na het allergruwelijkste filmpje van allemaal (geen idee verder, er werd van tevoren voor gewaarschuwd, dus ik heb niet gekeken).

Matilda

DIGITAL IMAGE

Vorige week vijf dagen in Londen geweest. Het was geweldig, met als hoogtepunt Matilda. Ga erheen als je de kans krijgt. En zorg ervoor dat je een beetje vooraan zit, want anders valt er waarschijnlijk teleurstellend weinig te zien – de zaal loopt bijna niet op. Rij C aan het middenpad kan ik warm aanbevelen in verband met de actie in datzelfde middenpad en de schommels die bij ‘When I Grow Up’ over je heen komen.

Een week later ben ik nog steeds enorm onder de indruk. Wat een fantastische show, met een ijzersterke cast. In Nederland moet je er regelmatig maar een beetje het beste van hopen als er kinderen meedoen, maar deze kinderen (en volwassenen)… wow. Blijkbaar was zo ongeveer de halve cast net nieuw, inclusief Matilda Shapland in de titelrol, maar daar was niets van te merken.

Ik was niet over alle verschillen met het boek van Roald Dahl even te spreken (van mij hoeft Matilda bijvoorbeeld niet zonodig ook nog eens helderziend te zijn), maar ik vond het wel ronduit briljant dat Mrs. Wormwood (Kay Murphy) in de musical gek is op ballroomdansen in plaats van op bingoën. Enter foute machodanspartner Rudolpho (Jason Winter). Miss Honey (Haley Flaherty) ontwikkelt zich wat meer en zingt prachtig en Miss Trunchbull (Craige Els) hoort natuurlijk een beetje eng te zijn, maar was vooral ook erg grappig: ‘Miss Honey, please understand that when I say “quiet, you maggots,” you are entirely included in that statement.’ Favoriet was de lofzang op het kogelslingeren en de strikte regels die daarbij komen kijken. En ‘Revolting Children’ en ‘My House’, de muziek en de teksten van Tim Minchin en Dennis Kelly in het algemeen en en en. Zo blij dat we gegaan zijn!

UIT_2014_beeldmerk_staand_600-dpi

Fijne middag gisteren op Manuscripta/Utrechts Uitfeest. Eerst een rondje langs de stands van de uitgeverijen, waar veel opdrachtgevers en andere bekenden waren om een praatje mee te maken. Zelfs de echte Bram Botermans werd gespot! Ook nog een persoonlijke fotoboekenlegger laten maken bij de Vlaamse madammen van de Boekenbeurs in Antwerpen, instant vrolijkheid.

Daarna naar In de Ruimte voor de Line vs. Word Battle. Heel erg leuk, want wanneer maak je nu mee dat iemand naar aanleiding van je gedicht live een tekening maakt? Voor mij was het in ieder geval de eerste keer. Dankjewel, Marloes, dat je aan mij dacht!

Ik dichtte samen met Coen Cornelis en er werd getekend door Ronald van der Heide, Joshua Peeters en André Slob. De tekenaars en de dichters wisselden elkaar af, dus ik koos steeds een gedicht naar aanleiding van een tekening over een gedicht van Coen. Het publiek kon tijdens de voordracht op een scherm zien hoe de tekening tot stand kwam. Soms wist ik vrijwel meteen wat ik wilde lezen, soms was het… iets moeilijker. Mijn oeuvre kan duidelijk nog een gedicht over astronauten en buitenaardse wezens gebruiken!

Tas

‘En eilieve, die tas is zó belangrijk, zo belangrijk als je hoofd. Een man kan zich dat gevoel nooit indenken: laat ik er straks om denken dat mijn hoofd nog op het dressoir staat.’

DIGITAL IMAGE

Er is een naaimachine in huis gekomen. Ongeveer zo onverwacht als dat klinkt. Ik wilde er al langer een, maar was vanwege de meestal niet zo gelukkige combinatie van Nicole en onbekende elektrische apparaten nogal bevangen door keuzestress en faalangst. Ondertussen wist mijn tante dat er op haar werk nog een naaimachine stond die niet meer gebruikt werd. Ze vroeg of ze die niet over kon nemen, waarop haar baas zei: ‘Als ik jou was, zou ik hem gewoon achter in mijn auto zetten.’ En zo geschiedde.

En nu ben ik maar gewoon begonnen. Na het eenvoudigste der eenvoudige rokjes (waarbij desondanks in eerste instantie alles verkeerd ging wat er maar verkeerd kon gaan), wilde ik een tas maken. En natuurlijk vond ik een patroon dat eigenlijk nog te moeilijk was. ‘Als je al wat ervaring hebt, werk je ze binnen de 5 uren af!’ Ervaring: geen. Vijf weken kwam dan ook meer in de buurt. En dat terwijl ik voor de versie zonder rits had gekozen. Vooral de hoekjes bij de (met veel pijn en moeite zelfgemaakte) paspelband zijn niet om aan te zien en ik heb al veel geoefend met stiksels lostornen. Maar we zijn vertrokken!

Citaat: Annie M.G. Schmidt, ‘We zijn met onze tas verkleefd’. Uit: Alleen voor dames, Amsterdam: Querido, 2011. (aanrader,
zeker ook de column waarin ze een nieuwe keuken gaat uitzoeken!).

Agenda

Binnenkort draag ik voor voor aankomende studenten, ga ik improviseren met illustratoren en misschien wel 1000 euro winnen. Oftewel:

Wat? Hop on, Hop uit, cultuurprogramma van de Utrechtse Introductie Tijd (UIT)
Waar? Domplein, Utrecht
Wanneer? Maandag 11 augustus, 13.00 uur

Wat? Line vs. Word battle, Uitfeest In de Ruimte
Waar? In de Ruimte, Oudegracht 230 aan de werf, Utrecht
Wanneer? Zondag 7 september, vanaf 13.00 uur

Wat? Voordracht genomineerd gedicht VUmc-poëzieprijs
Waar? Symposium Literatuur & Geneeskunde, VUmc, Amsterdam
Wanneer? Woensdag 8 oktober, vanaf 13.30 uur

Ik zie je daar!