11.

boodschappennetje

Meer rust vinden door van ‘ik zie wel’ naar drie keer boodschappen doen per week gaan. Dat soms zelfs met de auto durven doen (o, ik ga zéker nog over autorijden schrijven). Pastinaakfrietjes. Pompoensoep. Havermout. Lekker brood.

Minder plastic gebruiken door een stel boodschappennetjes te haken. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan als vanaf 1 januari gratis plastic tasjes verboden zijn. Ik verwacht er vooralsnog niet te veel van, als ze er 1 cent voor vragen mag het weer wel en ik heb in winkelcentrum Kanaleneiland gezien hoe mensen gewoon even langs de groenteafdeling gingen toen er bij de kassa niet meer van die doorzichtige dunne tasjes verstrekt mochten worden. Nu wordt er ook nog eens een uitzondering gemaakt voor tasjes die die ‘noodzakelijk zijn voor voedselveiligheid en functionaliteit’. Als je een beetje creatief bent, kun je daar zo ongeveer alles onder laten vallen, lijkt mij.

Ik heb het een beetje bijgehouden en ik heb tot nu toe zo’n 25 zakjes minder nodig gehad voor groente en fruit (in ongeveer vijf maanden). Het is maar een kleine verbetering en met sperziebonen werkte het niet zo goed, maar toch. En het levert soms leuke gesprekjes op met caissières (al moet ik toegeven dat me ook al een paar keer chagrijnig is gevraagd ‘of dit er ook bij hoorde’. Eh, ja, anders zou ik het niet op de band leggen. Al weet ik ook wel uit mijn eigen kassameisjesperiode dat mensen van alles en nog wat op de band gooien. En dan boos worden als ze het daarna niet meer kunnen vinden en je de kassaband open moet maken omdat hun pasje erin is verdwenen…). Mijn favoriet, vol met van die mooie Marokkaanse z’s: ‘Heeft u dit zelf gemaakt? Mijn zus vindt het ook zo leuk om zulke dingen te doen.’

In de donkerste dagen deel ik 15 herinneringen aan 2015. In willekeurige volgorde, en zonder dat ik me druk probeer te maken over of dit wel echt dé momenten zijn en of ik ze wel goed over weet te brengen. Iedere dag een stukje, tot het 2016 is.

PS Dit is niet mijn eigen idee, maar dat van Marlou. Onder de hashtag #15of2015 vind je meer deelnemers.

12.

Toch weer gaan zingen. Ik zing graag en wilde er op zich wel wat meer over leren (want ik heb geen techniek), maar juist daar had ik in Utrecht een erg slechte ervaring mee. Het zal ongetwijfeld aan mij gelegen hebben, maar ik durfde daar niks, kon niks, vond iedereen veel te vlot en hip en daardoor eng en ben uiteindelijk na het eerste deel van de cursus met een rotgevoel afgehaakt. Dit was op het eerste gezicht net zoiets, maar een beginnerscursus van tien lessen leek me nog te overzien. En het was specifiek gericht op koorzang (dus minder solo zingen). En dit keer ging het wel goed. De docent en de andere cursisten waren aardig, de sfeer was gemoedelijk en positief, de groep was klein en het niveau was niet te hoog. Natuurlijk waren er lastige momenten, want ik kende daar niemand en je kunt veel dingen fout doen en iedereen hoort en ziet dat dan. En het is best fysiek, je moet je aandacht richten op wat er in je lichaam gebeurt en dat proberen te sturen, op commando spieren ontspannen. Niet vanzelfsprekend als je zo vastzit in je hoofd als ik.

Ik weet nu nog steeds niet wat ik ermee wil. Ik weet niet of ik bij een koor zou willen en bij welk koor dan. In januari start er weer zo’n cursus van tien weken, maar dan stromen er nieuwe mensen in die misschien nog nooit iets gedaan hebben met zingen/muziek, dus het is nog de vraag hoe de cursus er dan precies uit gaat zien. Misschien vind ik dat dan toch te veel herhaling, zeker omdat het muziektheoretische deel voor mij redelijk makkelijk was. Op zich was dat nu niet zo erg, kon ik even bijkomen van alle enge oefeningen terwijl er uitgelegd werd wat een octaaf was, maar om dat nu allemaal nog een keer te horen… En het instuderen van nummers vond ik het allerleukst, maar juist daar was relatief weinig tijd voor. Er is ook een vervolgcursus van een jaar, maar die begint pas in september. Zodra de docent zei dat hij mensen weleens afraadde om die te doen werd ik meteen weer onzeker, maar ik heb het opgelost, want mijn dilemma aan hem voorgelegd. Waarop hij aanbood dat ik in januari de eerste les mag komen om te kijken wat voor groep er dan is. Ik denk dat ik dat ga doen. En hij zei ook dat hij geen enkel probleem voorzag als ik de vervolgcursus wilde doen.

Ik weet het nog niet. Maar ik hoef ook niet alles meteen nu te weten en ik hoef niet overal echt iets mee te willen. Ik ben gewoon blij dat ik er tien keer met plezier naartoe ging en alles probeerde en dat sommige dingen lukten. Dat ik nu al iets meer kracht in mijn stem heb en het geleerde zelfs in de praktijk kon brengen toen ik op de Nacht van de Literatuur mocht optreden. Stond ik daar te aarden op een teil.

In de donkerste dagen deel ik 15 herinneringen aan 2015. In willekeurige volgorde, en zonder dat ik me druk probeer te maken over of dit wel echt dé momenten zijn en of ik ze wel goed over weet te brengen. Iedere dag een stukje, tot het 2016 is.

PS Dit is niet mijn eigen idee, maar dat van Marlou. Onder de hashtag #15of2015 vind je meer deelnemers.

13.

Dat het nog steeds gaat. Dat ‘laat ik gewoon eens proberen of het lukt’ hiertoe geleid heeft. En dat ik dat soms nog steeds ergens over kan zeggen. Dat veel opdrachten zo leuk zijn. Dat hoewel die #tegendebakker-tweets wel herkenbaar waren, ze voor mij zeker niet aan de orde van de dag zijn. Dat ik een opdrachtgever daarin gerust moest stellen.

Dat ik dit jaar in mijn eentje naar meerdere feestjes durfde. En het vaak oprecht naar mijn zin had. Dat mensen op feestje 1 het roerend eens waren over wat ze goed aan mijn werk vonden. Dat ik op feestje 2 was, ook al was het nogal overweldigend (er was een confettikanon, champagne en voor iedereen een goodiebag), en dat ik uiteindelijk precies wist waarom. Dat ik op feestje 3 in verwarring raakte doordat zoveel mensen me enthousiast aanspraken, doordat mensen die ik niet kende mij herkenden. Dat dat kwam doordat I. mijn bundel had gekocht en aan iedereen had laten zien.

Dat ik soms zoveel werk heb dat ik keuzes moet maken. Dat ik keuzes durf te maken. Dat ik zoveel thuis kan zijn. Dat het te combineren is met andere dingen, ook al lijkt dat soms helemaal niet zo. Dat ik kerstvakantie kan nemen. Dat mensen per se willen dat ík bepaalde opdrachten doe. En daarom ook bereid zijn op me te wachten of me tegemoet te komen. Dat mensen me vragen stellen. Dat ik nog steeds nieuwe dingen leer. Dat ik serieus genomen word. Dat ik mezelf serieus durf te nemen. Dat ik vertrouwen krijg. Dat ik vertrouwen heb.

In de donkerste dagen deel ik 15 herinneringen aan 2015. In willekeurige volgorde, en zonder dat ik me druk probeer te maken over of dit wel echt dé momenten zijn en of ik ze wel goed over weet te brengen. Iedere dag een stukje, tot het 2016 is. Vandaag iets over mijn eenmanszaak Verhalenloket.

PS Dit is niet mijn eigen idee, maar dat van Marlou. Onder de hashtag #15of2015 vind je meer deelnemers.

14.

DSC00243

Dit vest, dat ik dit jaar maakte en waar ik trots op ben. Het heet Hitofude, wat Japans schijnt te zijn voor ‘een enkele penseelstreek’. Omdat het volledig uit een stuk wordt gebreid. Dat soort weetjes. En dat soort patronen. Hoeveel leuker het is als je niet nog van alles in elkaar hoeft te zetten achteraf. Hoeveel makkelijker projecten op rondbreinaalden mee te nemen zijn. Hoeveel minder bang iedereen nu hoeft te zijn dat ik iemand per ongeluk een oog uitsteek.

Eindeloos op Ravelry zoeken naar het perfecte patroon, foto’s bekijken en stukjes lezen. Met S. overleggen. Breinaalden van bamboe. Garen uitzoeken in mijn favoriete wolwinkel. Erachter komen dat het heel fijn garen is om mee te werken en om te dragen (merino van Lana Grossa). Nog weten waar en wanneer ik ergens aan werkte. Midden in de nacht op Schiphol de eerste steken opzetten omdat we ‘s ochtends heel vroeg naar Kreta zouden vliegen en de incheckbalie nog niet open was.

In de donkerste dagen deel ik 15 herinneringen aan 2015. In willekeurige volgorde, en zonder dat ik me druk probeer te maken over of dit wel echt dé momenten zijn en of ik ze wel goed over weet te brengen. Iedere dag een stukje, tot het 2016 is.

PS Dit is niet mijn eigen idee, maar dat van Marlou. Onder de hashtag #15of2015 vind je meer deelnemers.

15.

DSC00017

Volkomen zen op het busstation bij de luchthaven van Heraklion, terwijl we uren moeten wachten omdat er een staking gaande is. Elke dag even kijken op het bord bij de lift wat de Vlaamse gehandicapten nu weer op het programma hebben staan, of ze eindelijk in het treintje mogen. Andere mensen horen klagen over het gebrek aan zeezicht terwijl ze ervoor betaald hadden en dan zelf zomaar zeezicht hebben. De hostess die zo graag duidelijk wil maken dat er inmiddels geen melaatsen meer op Spinalonga zijn. Meerdere keren minigolfen en tafeltennissen, gewoon omdat het kan. Samen logikwissen. Die ene fotograaf afwimpelen, en dat hij dan trots vertelt over zijn kennis van het Nederlands: ‘I know “tot ziens” and “doei”, which you probably want me to say right now.’ Meedoen aan het aquajoggen, en dat nog leuk vinden ook. Precies zien vanaf welk punt foto’s uit het oeroude reisgidsje gemaakt zijn. Op excursie naar de Imbroskloof als laatste opgehaald worden. En dus als eerste teruggebracht worden. En dus letterlijk uren korter in de bus hoeven zitten. Van tevoren uitgebreid in vier verschillende talen te horen krijgen dat je met medische klachten van welke aard dan ook onder geen beding de Imbroskloof in mag. Vervolgens iemand met een zuurstofslangetje in zijn neus zo die kloof in zien verdwijnen. Met hevige spierpijn (overgehouden aan de wandeling door de kloof) de dag daarna Knossos bezoeken. Nauwelijks die trappetjes op komen. Groepen stil zien staan bij een groot bord waarop staat dat groepen daar niet stil mogen staan. De spinazie-kaas-bladerdeegdingetjes die M. het liefst bij het ontbijt al eet. De toiletjuffrouw van het Archeologisch Museum die ons verwelkomt met: ‘Hello, how are you? Take a seat!’ Samen met een orthodoxe priester in vol ornaat op de bus wachten. De techniek onder de knie krijgen waarbij je je buskaartje stevig in je hand houdt en de chauffeur het doormidden scheurt. Mijn spuuglelijke strohoed, die toch weer mee mocht.

In de donkerste dagen deel ik 15 herinneringen aan 2015. In willekeurige volgorde, en zonder dat ik me druk probeer te maken over of dit wel echt dé momenten zijn en of ik ze wel goed over weet te brengen. Iedere dag een stukje, tot het 2016 is. Vandaag: de vakantie op Kreta in mei.

PS Dit is niet mijn eigen idee, maar dat van Marlou. Onder de hashtag #15of2015 vind je meer deelnemers.