Categorie: verhalenloket

Een paar weken geleden heb ik voor Pearson vele meerkeuzevragen over ‘gedrag in organisaties’ beoordeeld en bedacht. Studenten kunnen die straks online maken om te kijken of ze de stof beheersen. En bij alle goede en foute antwoorden moest feedback komen, met verwijzingen naar paragrafen in het boek. Daarvoor had ik het boek ook al geredigeerd, dus ik denk dat ik inmiddels een voldoende zou halen voor het tentamen!

Ik vond het oprecht leuk, weer eens wat anders dan redigeren. Welke antwoorden lijken genoeg op elkaar, wat voor verhaaltje kan ik hierbij verzinnen, hoe leg ik dit het duidelijkst uit?

Op een gegeven moment viel ik wel ten prooi aan wat-zal-ik-nu-nog-eens-vragen-meligheid. Enkele vragen die het uiteindelijk (nét :)) niet gehaald hebben:
1. Volgens Edgar Schein zou je cultuur kunnen zien als een bepaald soort groente. Welke?
2. Hoe heten de kleinkinderen van Henry Mintzberg?
3. Wat was Phineas Gage aan het doen toen er een ijzeren staaf door zijn linkeronderkaak vloog?

Als ik dit filmpje zie, weet ik weer waarom ik dit werk doe. Ik mocht weer de Nederlandse vertaling redigeren voor De Fontein, en dat verveelt nooit.

Vorige week was zeer druk met een paar grote en belangrijke deadlines, en het ziet er niet naar uit dat dat binnenkort verandert. Wat heel goed is, begrijp me niet verkeerd, ik wil dit zelf en ik leef hiervan, maar soms is het iets minder goed voor de rest van mijn leven. Maar ik ga met goede moed verder met boeken over een meisje en haar mode-app, gedrag in organisaties, vier vriendinnen, een mysterieus eiland en zo. Iedere keer weer blij met het vertrouwen dat mensen in mij hebben.

En ik schrijf, maar niets is geschikt om nu al te laten zien. En soms ben ik ‘s ochtends ronduit te gestrest om eerst een half uur te schrijven. Dat halve uur is mede bedoeld om me het idee te geven dat ik iets gedáán heb. Het zou ervoor kunnen zorgen dat ik dan denk: O, ik heb al van alles gedaan, dus ik leun nu even achterover, maar zo gaat het meestal niet. Het helpt juist om meer te doen. Helaas werkt het ook andersom: ik kan me nogal mee laten slepen als iets niet lukt en ben daar dan moeilijk weer uit te krijgen. Dit zijn waardeloze weken voor dat soort buien, dat weet ik wel. Maar soms ontstaat er zowaar iets van een gedicht. Tekst. Tekstje. Soms ontstaat er zowaar iets.

Iemand op Twitter bood zichzelf aan als redacteur. Met een spelfout in de tweet waarmee ze dat deed, ‘full-time’ in plaats van ‘fulltime’. Ik wees haar daar vriendelijk op, want het leek me niet zo’n goede start. Vervolgens deed ze alsof ze het zelf gezien had. Dat was iets minder, maar het levert me vast karmapunten op en ik zou waarschijnlijk ook niet de concurrentie gaan aanprijzen als ik zelf klussen zocht. In ieder geval, er gingen nog een paar tweets heen en weer over spelfouten en ik dacht daar later nog wat verder over na.

Natuurlijk moet je goed kunnen spellen als redacteur. Beter dan de meeste mensen. Je wordt immers betaald om fouten van anderen uit teksten te halen. Dan is het wel handig als je die ook opmerkt en er zeker niet meer bij maakt. Maar toch. Wie beweert nooit een fout te maken, liegt, dat weet ik zeker. De standaard ligt zeer hoog, maar het blijft toch altijd ‘zo perfect mogelijk’ in plaats van ‘perfect’. Hoe frustrerend dat soms ook is.

Ook redacteurs hebben blinde vlekken, dingen die ze altijd op moeten zoeken, foutjes die er vaker doorheen glippen dan andere. Een goede redacteur zal weten welke dat voor hem of haar zijn en die dingen dus inderdaad altijd opzoeken. Maar dan nog.

Zelf heb ik bijvoorbeeld nog steeds erg veel moeite om ‘overnieuw’ uit mijn systeem te krijgen. Het wordt door veel mensen gezien als een contaminatie van ‘over’ en ‘opnieuw’. Dat weet ik, en toch blijf ik het zeggen. En zo kon het gebeuren dat een halve uitgeverij tegen mij begon te schreeuwen. En dat het in een dichtregel van mij zonder pardon door iemand werd gewijzigd in ‘opnieuw’, waardoor het hele ritme naar de maan was.

Maar wat blijkt nu? Er is nog hoop voor mij! Het staat wel degelijk in het Groene Boekje! Onze Taal schrijft dat veel mensen het ‘desalniettemin nog steeds als fout beschouwen’ (prachtig woord, hè, desalniettemin). Maar ze stellen ook dat ‘overnieuw’ niet precies hetzelfde betekent als ‘opnieuw’, omdat ‘overnieuw’ niet alleen betekent dat je iets nog een keer wilt doen, maar ook anders dan de eerste keer. Ik las dat, en ik dacht: Dat is het dus.

Ik zal het heus verbeteren zolang als nodig is, zolang het als ‘gewestelijk’ en informeel wordt gezien. Maar ik zal het ook blijven zeggen als dat is wat ik bedoel. En misschien (taalverandering en zo) kunnen andere mensen het dan ooit gewoon aanhoren.

Stampvol Verhalenloket en de thee met honing (keelpijn, hoesten, meer keelpijn, meer hoesten) komt m’n neus uit. Vandaag dus vooral voorbereiden en bijlezen, een korte adempauze voor zover ik adem heb. Wat deed ik zoal de laatste tijd?

Ironisch genoeg was ik erg druk met een boek over medicijnen voor Pearson. Met lange lijsten belangrijke termen en indexmarkeringen. Ik weet dus nu hoe ibuprofen werkt en dat hoesten bedoeld kan zijn om schadelijke stoffen uit de luchtwegen te verwijderen. Aangezien ik mijn longen inmiddels binnenstebuiten heb gehoest, heeft dat er in dit geval vast niets mee te maken.

Verder veel voor De Fontein gewerkt. Mee mogen lezen en denken met het laatste deel uit de Superheldentrilogie van Marcel van Driel. Bijzonder project, want ik werkte ook mee aan deel 1 en 2 en de personages hebben een speciaal plekje in mijn hart veroverd. Wat was het fijn om nog een keer naar die wereld terug te keren en er dan nog iets van te mogen vinden ook. Verder een nieuw deel van Dagboek van een muts van Rachel Renée Russell persklaar gemaakt (vertaald door Sofia Engelsman). Gedumpt!, het nieuwste deel van Het leven van een loser (ook persklaar gemaakt door mij eerder dit jaar, vertaald door Hanneke Majoor), is inmiddels uit. De Bruna bij mij om de hoek heeft dit geweldige display staan met Loser- en Muts-boeken.

Nu is het onder andere tijd voor het tweede deel van 100% Coco. Ik mocht vorig jaar deel 1 redigeren en als gedroomde opmaat naar deel 2 won Niki Smit daarmee onlangs de Prijs van de Nederlandse Kinderjury. Mijn aandeel is natuurlijk maar klein, maar ik ben erg blij voor haar en trots. Ik herlees nu deel 1, mijn broek matcht.

Voor Harlequin redigeerde ik deze maand onder andere een kerstspecial uit de Fool’s Gold-serie van Susan Mallery. Ik hou daar dus van, als het niet alleen een boek is maar een hele wereld. Met personages die in verschillende boekjes terugkeren, een plattegrond van het stadje en alles (die van mij woonden bij hartje 8).

Als redacteur werk je meestal achter de schermen en daar voel ik me thuis. Ja, misschien word je een keer genoemd in een dankwoord. Misschien mag je een keer speechen op een boekpresentatie. Als je jarenlang met een heel beroemde auteur werkt, wil de krant je misschien iets vragen als hij/zij dood is. Maar dat geldt eigenlijk alleen voor redacteurs in dienst bij uitgeverijen, niet voor freelancers. Meestal blijkt nergens uit dat ik aan een boek heb meegewerkt. Dat hoeft van mij ook niet zonodig. Mijn aandeel is vaak maar klein, ik haal veel voldoening uit het werk zelf en ik krijg genoeg waardering van de mensen voor en met wie ik werk.

En toch is het tof om een keer (onverwacht) in een colofon vermeld te worden.

In dit geval in dit boek, waar ik vooral vorig jaar intensief aan gewerkt heb.