De BreiSTER – mijn overwegingen

Ik weet niet zo goed wat ik er hier nu over wil schrijven, maar eerlijk gezegd staat mijn hoofd op dit moment helemaal niet naar de wedstrijd, en misschien is het toch een goed idee om even kort uit te leggen waar dat door komt. Anders denk je misschien ook: Waar blijven alle doldwaze BreiSTER-avonturen en inspirerende breiprojecten nou? Ik maak me erg veel zorgen over onze jongste dochter D. Zij is onlangs voor de tweede keer op de kinder-ic beland met een status epilepticus. Een koortsstuip waar ze niet uit kwam, in haar geval. Zo’n twee jaar geleden is dat ook gebeurd bij haar eerste koortsstuip, en sindsdien zijn we hier bang voor geweest. Ondertussen zijn we helaas wel wat gewend met haar, dit was haar zesde koortsstuip, maar deze opname was toch wel weer erg ingrijpend. Ze is inmiddels weer thuis. Dat is heel fijn en het gaat op zich nu ook weer goed met haar, maar ik ben nog erg van slag door alles wat er gebeurd is. En het blijft ongelooflijk stressvol. Het gebeurt bij haar eigenlijk altijd totaal onverwacht, de stuip is het eerste teken dat er iets aan de hand zou kunnen zijn met haar. Preventief kunnen ze eigenlijk niks doen. Niemand kan voorspellen of en wanneer het weer gebeurt, en hoe ernstig het dan is. De arts zei letterlijk: ‘Ze mag naar huis! In theorie kan het vanavond weer gebeuren.’ Bij een stuip moeten we noodmedicatie geven en 112 bellen, en hopen dat het meevalt. Ze heeft nu in bijna twee jaar zes stuipen gehad, en is bij de eerste en de meest recente op de ic terechtgekomen. Er zijn dus ook heel veel dagen waarop er niets aan de hand is met haar, daar moet ik me aan vasthouden, dankbaar voor zijn. Het is alleen van tevoren niet te zeggen welke dagen dat zullen zijn en of dat zo zal blijven. Ik brei onder andere omdat het voor rust zorgt in mijn hoofd (voor zover mogelijk). Understatement: dat kan ik nu weer even heel goed gebruiken.

Oké. Ik had dus een mailtje gekregen dat ik mee mocht doen aan De BreiSTER. Mocht je het gemist hebben: hier kondigde ik mijn deelname aan en hier schreef ik al over mijn inschrijving.

Laat ik vooropstellen: ik was natuurlijk heel blij, verrast en dankbaar dat ze mij hadden uitgekozen. Ik had het niet verwacht en verzon alweer meteen allerlei ‘redenen’, zo van: ze wilden eigenlijk iemand anders vragen maar hebben een foutje gemaakt, ik paste toevallig in het plaatje (geen idee naar welk plaatje ze dan op zoek zouden zijn, maar oké), er hadden zich überhaupt maar tien mensen ingeschreven, ze hadden met veel moeite negen kandidaten uitgekozen en toen waren ze er klaar mee en dachten ze: Whatever, dan die ook nog maar…

Welkom in mijn hoofd. Maar ik had er wel ook meteen zin in, eens iets heel anders in m’n leven. Ik zou hierdoor een kijkje achter de schermen van de wedstrijd krijgen, daar was ik na het zien van De HaakSTER enorm benieuwd naar. Het leek me erg leuk om de andere kandidaten en het team van Wolplein te ontmoeten. Ik hou wel van een beetje competitie. Kortom, het leek me een mooi avontuur. Iedereen die ik het vertelde, reageerde ook superlief en enthousiast (je mocht het niet online zetten, maar je mocht het gelukkig wel delen met je familie en vrienden).

Bij het mailtje zat een document met voorwaarden voor deelname, waar je voor moest tekenen. Op basis daarvan moest ik beslissen of ik inderdaad mee wilde doen aan de wedstrijd. Dat vond ik nog niet zo vanzelfsprekend of makkelijk. In deze blog vertel ik je wat meer over mijn overwegingen.

Ik twijfelde ten eerste vanwege het vloggen, het in beeld komen, daar schreef ik de vorige keer al iets over. Daarnaast twijfelde ik ook omdat je je rechten over moest dragen. Dat vermoedde ik al wel, maar het was voor mij niet echt duidelijk bij de inschrijving. Ik snapte dat je de fysieke projecten uiteindelijk in moet leveren. Het is niet haalbaar om bij iedere opdracht alles in het echt te beoordelen. Iedereen breit thuis en er zit weinig tijd tussen de deadline, de beoordeling en de volgende opdracht (uiterlijk op zondagavond moet je alles inleveren, maandagmiddag ontvang je de beoordeling en als je door bent ook meteen de volgende opdracht). Je moet allerlei foto’s maken van je project, maar in theorie kun je het er op die foto’s beter uit laten zien dan het er in het echt uitziet (dat wil zeggen, als je een betere fotograaf bent dan ik). Verder is het natuurlijk ook fijn voor Wolplein om projecten te kunnen laten zien, bijvoorbeeld in hun inspiratiecentrum of op beurzen (laten we hopen dat we daar snel weer heen kunnen).

Ook de patronen zouden eigendom worden van Wolplein. En aan dat idee moest ik erg wennen. Bij mijn redactiewerk kan ik ook nergens aanspraak op maken, maar dan gaat het om de tekst of vertaling van iemand anders. Ik vind het zeker wel eens lastig als ik veel aan een tekst heb bijgedragen en dat vervolgens totaal wordt genegeerd door de buitenwereld, maar het uitgangspunt is totaal anders. De buitenwereld weet meestal ook niet hoe het aanvankelijk was, of heeft zelfs geen idee dat ik eraan heb meegewerkt. Ik krijg meer dan genoeg waardering. Mijn rol als redacteur is nadrukkelijk op de achtergrond. Wat ik vaak ook juist heel fijn vind, het past goed bij mij.

Met mijn eigen teksten voel ik me nog meer verbonden. Natuurlijk kun je teksten publiceren en daarbij bepaalde rechten overdragen. Dat doe ik soms ook, maar niet in deze mate. Ik houd de dingen graag zo veel mogelijk in eigen hand, steeds meer eigenlijk, en dat zou bij deze wedstrijd helemaal niet kunnen. Ik moest even goed nadenken over of ik dit wilde.

Het is natuurlijk wel logisch dat Wolplein dit zo doet. Er werken aardige mensen die zelf ook van handwerken houden en dit met veel enthousiasme organiseren, maar die mensen werken wel bij een commercieel bedrijf, niet bij een liefdadigheidsinstelling voor behoeftige breisters.

Nu ben ik ook geen behoeftige breister, dat scheelt, maar ik heb me wel bewust afgevraagd wat de wedstrijd voor mij zou kunnen betekenen. Dat klinkt berekenend en dat was het ook wel. Natuurlijk vond ik het geweldig dat ik mee mocht doen, dat kan ik niet genoeg benadrukken. Als je er geen plezier in hebt, moet je dit ook vooral niet doen. Maar de investering die ervoor nodig is, was voor mij persoonlijk te groot om te kunnen zeggen: ‘O, wat maakt het ook allemaal uit, het is gewoon leuk om mee te doen en ik zie het verder wel, waar moet ik tekenen?’ Die luxe had ik simpelweg niet als zelfstandige in de culturele sector, moeder, partner. Ik kan mijn tijd maar een keer besteden, en een uur dat ik aan de wedstrijd besteed, kan ik niet besteden aan mijn redactiewerk, waar ik wel voor betaald krijg, of aan mijn gezin.

Waarom besloot ik uiteindelijk toch mee te doen? Ik zou nog altijd graag serieuzer bezig zijn met het ontwerpen van patronen. Ik heb tegen het eind van mijn studie gezegd dat ik mijn geld wilde verdienen met redigeren, schrijven en handwerken, en dat wil ik nog steeds. Tot nu toe verdien ik voornamelijk geld met mijn redactiewerk. Daar ben ik al heel gelukkig mee, maar ik hoop toch nog steeds dat ik het ooit meer kan verdelen over die drie vlakken. Ik hoopte door mee te doen meer ontwerpervaring op te doen en meer mensen te leren kennen in de handwerkwereld (en dat zij mij zouden leren kennen). En op persoonlijk vlak hoopte ik veel te kunnen leren en groeien. Ik moest natuurlijk nog maar afwachten of het me inderdaad iets in die richting zou opleveren, maar ik zette mijn handtekening eronder.

De BreiSTER – de inschrijving

Begin juni stuurden S. (schoonzus en handwerkmaatje #1) en ik deze appjes naar elkaar.

Ik weet niet meer hoe ik het ontdekte. Zo vaak ga ik nu ook weer niet naar de website van Wolplein. Maar toch zag ik het daar ineens staan: De BreiSTER. Het zou toch niet? Was dit wat ik dacht dat het was?

Dat was het.

Natuurlijk had ik weleens bedacht dat ik de wedstrijd nog leuker zou vinden als ze zouden breien in plaats van haken (ze hebben de wedstrijd nu al een aantal keer georganiseerd voor mensen die haken). En ja, ik had ook wel eens bedacht dat ik me dan op zou geven, want ik durf best dingen die toch niet gaan gebeuren.

Alleen was de inschrijving nu geopend.

S. ging zich in ieder geval niet inschrijven. Geen tijd, baby enzovoort. Begrijpelijk. En ik had het ook meer geappt zo van: kijk, dit kunnen we straks ook lekker kijken. Ik had eerder al ontdekt dat er ook weer een nieuw seizoen van De HaakSTER kwam en verheugde me daarop. (Terzijde: ik moet bekennen dat ik daar nu nog bijna niets van heb gezien. Dat klinkt misschien overdreven, maar ik vind het op dit moment heel gek en confronterend om dat te kijken, lang niet meer zo ontspannen als het altijd was. Misschien haal ik het later nog in.)

Ik had geroepen dat ik aan de breiversie wél mee wilde doen. De inschrijving was geopend en zou ook nog langer dan een maand openblijven, ik was er blijkbaar zeer op tijd bij.

In de dagen daarna bleef ik ermee bezig. Ik keek de vragen door. Ik dacht na over wat ik daarop zou antwoorden, welke projecten ik zou laten zien. En ja, ook al over wat de opdrachten zouden kunnen zijn en wat ik dan zou kunnen maken (best random, want het kon natuurlijk zo’n beetje alles zijn!). En toen besloot ik me in te schrijven.

Ik heb daar de tijd voor genomen. Het was me niet helemaal duidelijk wat ze wilden zien (veel verder dan ‘en mail foto’s naar ons!’ ging de instructie niet), maar als ik het doe, doe ik het goed, dus ik heb een pdf gemaakt met foto’s van mijn projecten en uitleg erbij, en de vragen uitgebreid ingevuld. Dat wil niet zeggen dat ik ondertussen niet twijfelde. Integendeel, ik twijfelde nog steeds heel erg over of ik mee wilde doen. Ik dacht: Zeker als je ver komt, kan het best veel impact hebben op je leven. Het kost veel tijd, en wat levert het je op? (Hier kom ik later nog op terug.)

Daarnaast moeten de kandidaten dus vloggen (de afleveringen bestaan grotendeels uit die vlogs). Dat leek me helemaal niets. Ik ben daar veel te introvert en verlegen voor. Ik heb bij optredens (ik heb ondanks mezelf in het verleden best veel opgetreden met mijn teksten, zoals je misschien weet) altijd veel commentaar gekregen op mijn presentatie. Op hoe mijn stem klinkt, op mijn zenuwen, blozen, noem maar op. Vaak in de vorm van goedbedoelde adviezen, vaak samen met complimenten over mijn teksten, maar dat heeft er vooral voor gezorgd dat ik me nog slechter en onzekerder ben gaan voelen over mezelf. Ik wil dat niet meer. Ik ben ervan overtuigd dat dat negatieve gevolgen heeft voor mijn ‘schrijfcarrière’ (die heb ik dan ook niet echt), en toch wil ik het niet meer.

Vloggen leek me in bepaalde opzichten nog veel erger dan optreden. Want bij voorkeur ‘lekker spontaan’. En voor iedereen eindeloos online terug te zien. Iedereen kan erop reageren. Oké, er hoeft niemand bij de opnamen te zijn, je kunt het in je vertrouwde omgeving doen en het kan over, maar toch. Een volledig schriftelijke wedstrijd zou meer mijn ding zijn!

Gelukkig voor mij (en ook wel een beetje gek genoeg) hoefde je geen filmpje mee te sturen. Uiteindelijk besloot ik het formulier vooral heel eerlijk in te vullen. Ze probeerden duidelijk in te schatten hoe groot je onlinebereik was, met vragen over welke sociale media je gebruikte en hoe. Nou, bijzonder klein. Ik heb Instagram voor m’n handwerkprojecten, maar post niet veel, en verder typ ik hier zo nu en dan wat in het luchtledige. Ik heb mijn ervaring met breien en patronen schrijven niet aangedikt. Ik heb eerlijk gezegd dat het vloggen me het allerengste aan de hele wedstrijd leek. Ik ben behoorlijk kritisch geweest, ook uit beroepsdeformatie. Ik zag namelijk veel foutjes in het formulier en in de informatie. En ik vroeg me af hoe het zat met het auteursrecht op de patronen, want daar kon ik niets over vinden.

En ja, aan dit alles zat natuurlijk een zelfsaboterend kantje. Zo’n suf en lastig iemand zouden ze toch nooit uitkiezen, maar dan kon ik mooi zeggen dat ik het had geprobeerd. Maar ik dacht ergens ook: Als ze me wél uitkiezen is het allemaal al spannend genoeg, dan wil ik niet ook nog stressen over dat ik me anders voor heb gedaan dan ik ben. En omdat ik nog wat vragen had, wilde ik ook echt een slag om de arm houden, eerst goed weten waar ik me nou precies voor opgaf.

Ik verzond alles. Ze waarschuwden dat ze niet zouden corresponderen, maar ik kreeg keurig een ontvangstbevestiging. En toen begon het wachten. Ik had me ruim twee weken voor de deadline aangemeld, dus daardoor leek het allemaal nog langer te duren. Afleiding genoeg, maar het meeste daarvan was helaas niet echt fijn. Ze hadden aangegeven dat je niet geselecteerd was als je na een bepaalde datum niets had gehoord. Op die datum zouden we op vakantie zijn, dus ik ging er al een beetje van uit dat ik daar zou concluderen dat ik niet geselecteerd was.

Het was vrijdag 16 juli, de laatste schooldag voor de zomervakantie voor S. We waren druk met de nasleep van de vierde koortsstuip van D., een dag eerder op de crèche. Ze was er dit keer zelf uit gekomen (we hebben noodmedicatie die we haar kunnen geven als ze een koortsstuip krijgt, maar dat hoefde dit keer dus niet) en de leidsters hadden supergoed gehandeld en voor haar en ons gezorgd, maar het gebeurt steeds totaal onverwacht en het blijft enorm stressvol (de teller staat inmiddels ook al op vijfzes, helaas). Ondertussen was het ook zeer de vraag of onze vakantie door kon gaan. Omdat D. nog steeds koorts had, maar ook omdat we naar Noord-Limburg zouden gaan en het daar dreigde te overstromen. Mensen werden geëvacueerd en het ziekenhuis ging dicht. We twijfelden erg over wat we moesten doen.

In al die chaos kreeg ik ineens een mailtje: Gefeliciteerd, je zit erbij.

De BreiSTER

Ik mag het eindelijk zeggen: ik doe mee aan de allereerste editie van De BreiSTER!

Misschien (waarschijnlijk!) was het je helemaal niet opgevallen dat ik de afgelopen maanden nog minder van me liet horen dan anders en niks meer deelde over mijn breiprojecten. Maar dit was de reden.

De wat?

De BreiSTER is de breiwedstrijd van Wolplein, en Wolplein is een grote webwinkel met garens en andere benodigdheden voor handwerken. Ze hebben de haakversie al een aantal keer georganiseerd, maar nu is er dus voor het eerst ook een wedstrijd voor mensen die breien. Ik, M. en schoonzus S. vonden het altijd heel leuk om De HaakSTER te kijken en erover te kletsen. Ik haak zelf weinig en heb nooit overwogen om daaraan mee te doen, dus daar bleef het bij. Maar als er ooit een breiversie zou komen…

Ik noem het nu wel een breiwedstrijd, maar eigenlijk is het vooral een ontwerpwedstrijd. Je krijgt de opdracht om binnen een bepaalde tijd iets te ontwerpen en dat moet je dan bedenken en breien (thuis, in je eigen tijd). Je werkt het patroon uit en maakt foto’s. Een jury beoordeelt de projecten, geeft punten en degene met het laagste aantal punten valt af. Tien kandidaten beginnen aan de wedstrijd, daar komen drie finalisten uit en uiteindelijk één winnaar. En o ja, de kandidaten vloggen over het hele proces. Die vlogs verwerken de video-editors van Wolplein tot afleveringen, en die afleveringen komen op YouTube.

Dat is in het kort hoe het werkt. De afleveringen gaan nu online komen, een aflevering per week op vrijdag, te beginnen met interviewtjes om de kandidaten voor te stellen. Ik ben er vanaf het begin eerlijk over geweest: die interviewtjes, dat vloggen, dat waren voor mij belangrijke redenen om me niet op te geven. Ik vond (en vind) het niets voor mij en schaam me bij voorbaat al rot. Ik zal daar later ongetwijfeld nog wat meer over schrijven.

Desondanks heb ik me opgegeven. En ben ik geselecteerd. En dat mag iedereen nu eindelijk weten, dat is heel fijn. Ik heb zin om te laten zien wat ik heb gemaakt, maar ik vind het ook heel spannend dat de afleveringen nu online komen (ik weet natuurlijk wat ik heb gefilmd, maar ik heb de afleveringen zelf ook nog niet gezien).

Dit is natuurlijk een uitstekende reden voor een nieuwe blogserie, dus die start ik dan ook bij dezen. In deze serie zal ik je meenemen achter de schermen van de wedstrijd en schrijven over wat je niet terugziet in de afleveringen. Te beginnen met mijn inschrijving en de aanloop naar de wedstrijd.

Meer informatie over de wedstrijd en mijn fantastische medekandidaten vind je alvast hier op de website van Wolplein.
De afleveringen zullen worden gepubliceerd op het YouTube-kanaal van Wolplein.

Kom hier dus zeker nog eens terug voor meer BreiSTER-blogs, en laat het weten als je vragen hebt of als je ergens benieuwd naar bent!