Boeken van juli

Ruud Meijer – Beroep huisvrouw. Geschiedenis van het Amersfoortse huishoudonderwijs

Dit boek vond ik in de bibliotheek in de kast met boeken van Eemlandse schrijvers (waar mijn eigen bundel ook te vinden is). Het leek me interessant en dat was het ook. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het niet helemaal van voor tot achter gelezen heb. Het is best aardig geschreven, maar soms behoorlijk droge kost. Het boek is duidelijk bedoeld om te informeren, niet om te entertainen. Het is bepaald geen literaire non-fictie (zou wel erg leuk geweest zijn!). Het boek gaat over de verschillende huishoudscholen die er ooit in Amersfoort waren, hoewel vooral heel veel over eentje en dan daarna nog even kort over twee andere, omdat daar een stuk minder materiaal over te vinden was. En dat dan geplaatst in een groter verband: de positie van de vrouw, de economische situatie in Nederland enzovoort. Er komen ook vrouwen aan het woord die op de huishoudscholen hebben gezeten of er lesgaven. Een leuke toevoeging, al vond ik de interviews helaas niet al te interessant, de meeste vrouwen sommen vooral op welke akten ze hebben gehaald en uit welke omliggende dorpen de leerlingen kwamen. Ik denk dat er leukere insteken mogelijk waren geweest met dit materiaal dan deze. Ik vond het bijvoorbeeld best saai dat er veel ruimte wordt besteed aan de verschillende gebouwen en de financiële situatie van de instellingen. Maar ik vond het wel interessant om te lezen hoe het gegaan is met het huishoudonderwijs in het algemeen, hoe het eerst een opstapje was voor meisjes die anders helemaal niet meer verder zouden mogen leren terwijl het later meer iets werd voor meisjes van wie men dacht dat ze verder toch niks konden. En natuurlijk extra leuk dat alles in het boek op mijn eigen stad was gericht.

Simon Cherry – De schat van Gruizelkaak
(Eddy Stone and the Epic Holiday Mash-Up, vertaald uit het Engels door Marjolein Algera)

Dit is het eerste boek over Eddie Kei. Ik heb het tweede boek over hem mogen persklaarmaken. Ik kreeg in dat kader het eerste boek ook toegestuurd, maar kwam er niet aan toe om dat al te lezen. Ik probeer eerdere delen altijd te lezen als ik boeken uit series redigeer (of herlezen als ik die eerdere delen ook heb geredigeerd), maar in dit geval is het feit dat de hoofdpersoon in beide boeken Eddie Kei heet zo ongeveer de enige overeenkomst. En dus bleef het toch liggen. Ik was wel heel enthousiast over het tweede boek, en daardoor toch ook erg benieuwd naar het eerste. En ik vond het eerste boek misschien nog wel leuker dan het eerste. ‘Zomaar’ lezen blijft heel anders dan voor werk lezen, zeker als ik vrij ben, ik heb de vertaalster inmiddels ontmoet, er kunnen allerlei redenen voor zijn. Voor beide boeken geldt dat ze heel origineel en grappig zijn. Heel levendig ook, met kleurrijke personages (die ook in de vertaling allemaal een geheel eigen stem hebben, razend knap gedaan). Vrijwel elke pagina gebeurt er wel weer iets onverwachts of geks. Soms misschien een tikje flauw voor volwassenen, maar ik heb echt zitten grinniken. Het zijn avonturenverhalen. In dit boek logeert Eddie bij zijn oma en treft hij op een dag een piraat aan in haar badkuip. Samen met deze piraat, ‘de bemanning’ (een oud vrouwtje met een kringloopwinkel) en een pinguïn die uit een waterpark is ontsnapt (en zichzelf een rasentertainer vindt), gaat hij op zoek naar een schat.

Dola de Jong – De thuiswacht

In de jaren veertig werd dit boek door alle uitgevers afgewezen vanwege de ‘schandelijke inhoud’. Er komen namelijk lesbische vrouwen in voor. Natuurlijk kun je ervan uitgaan dat het zeventig jaar later niet zo heel schokkend blijkt te zijn allemaal. Het gaat over twee huisgenotes: een inderdaad lesbisch en de ander een zorgelijk type dat dat aanvankelijk niet doorheeft. Ergens raakte het me wel, al moest ik erg wennen aan de stijl en had ik ergens toch gehoopt dat het meer over een lesbische relatie zou gaan in plaats van over een wat kleurloze vrouw die het allemaal niet zo goed weet. Onder andere in het nawoord wordt er zonder meer van uitgegaan dat beide vrouwen lesbisch zijn, maar zelf zag ik dat toch anders. O, en het is zo’n boek met overduidelijke terugblikken in de trant van ‘toen kon ik nog niet vermoeden dat…’, daar moet je van houden. Wat me echt stoorde was dat de flaptekst iets essentieels verraadt dat pas op 7/8 van het boek plaatsvindt. Het is een boek vol overpeinzingen en dat is op zich prima, maar toch een beetje sneu om dan zo ongeveer het enige spannende gegeven (dat te maken heeft met de oorlogsdreiging) achterop te kwakken.

Boeken van maanden

Om de een of andere reden kwam ik er niet aan toe om de afgelopen maanden een boekenblogje te maken. Ik las ook zo ontzettend weinig dat dat ook nauwelijks zin had. Maar laat ik er eens voor zorgen dat ik weer ‘bij’ ben, ook in het kader van Camp NaNoWrimo.

Amy Chua – Strijdlied van de tijgermoeder
(Battle Hymn of the Tiger Mother, vertaald uit het Engels door Wenneke Savenije)

Dit boek had M. uit de bieb geleend, ik weet eigenlijk niet waarom. Niet als inspiratie voor de opvoeding van S., mag ik hopen :) In dit boek vertelt Amy Chua hoe ze haar twee dochters opvoedt op Chinese wijze (het gezin woont in de VS). Goede cijfers halen, eindeloos muziek studeren en drillen, daar komt het zo’n beetje op neer. Het boek leest heel snel en ik vond het behoorlijk fascinerend hoe Chua aan de ene kant klaagt over hoe haar opvoeding de band met haar kinderen in de weg staat en aan de andere kant die opvoeding blijft verdedigen.

Nicolien Mizee – De wereld van Wollebrandt
Het tweede boek uit de Sterren van morgen-reeks dat ik heb gelezen. In maart schreef ik er al iets over. Het verhaal kende ik dus al door het eerdere boek, maar dit is vanuit het perspectief van een ander personage geschreven. Het beviel me beter, ik vond dit personage leuker en ik vond Nicolien Mizee ook beter schrijven. Ik weet niet of ik ook de andere delen nog ga lezen, ik geloof dat ik het wel een beetje gezien heb inmiddels.

J.K. Rowling – Fantastic Beasts and Where to Find Them (filmscript)

Toen deze film uitkwam, baarde ik S., en dus is het er niet van gekomen om hem te gaan zien. Naast dat ik sowieso niet zo’n filmkijker ben. Maar toen kwam ik erachter dat het script hiervan ook is uitgegeven, net als van het toneelstuk Harry Potter and the Cursed Child, dat ik vorig jaar las. Ik besloot het te lezen, want ik houd nu eenmaal nog steeds heel veel van de wereld van Harry Potter. Deze film (films, want er komen er meer) gaat niet over Harry Potter zelf, maar wel over de tovenaarswereld. Het verhaal speelt zich af in de jaren twintig in New York. Het gaat over Newt Scamander, later schrijver van het standaardwerk Fantastic Beasts and Where to Find Them, een van Harry’s schoolboeken. Vriendin C. vatte het eigenlijk heel aardig samen met: ‘Er ontsnappen allemaal van die beesten in New York en die moeten ze dan gaan vangen.’ Ik dacht eerst nog even dat mijn Engels niet goed genoeg was en dat ik van alles over het hoofd had gezien, maar op basis van een samenvatting die ik daarna las, geloof ik toch niet dat dat zo is. Ik vond er zeker leuke momenten en grappige details in zitten (daar is Rowling een meester in, vind ik), maar het grotere geheel boeide me niet zo. Misschien is het als film geweldig spectaculair, zou kunnen, maar ik zit op dit moment niet met smart te wachten op het tweede deel.

Sally Rooney – Conversations With Friends
Dit boek las ik via First to Read. Het is een Iers debuut van een piepjonge auteur en het wordt gepresenteerd als een literaire sensatie. De vertaalrechten zijn al verkocht aan allerlei landen, er schijnt ook een Nederlandse vertaling te komen. Ik lees niet vaak Ierse boeken. Niet bewust niet, het is maar een constatering. Leuk om een keer wel te doen, al had ik niet het idee dat er allerlei typisch Ierse elementen in zaten (maar ik ken Ierland helemaal niet). Het boek gaat over Frances en Bobbi, twee jonge vrouwen die ooit een relatie met elkaar hadden en nu optreden als spoken word artists. Dat vond ik zo veelbelovend klinken dat het boek alleen maar tegen kon vallen. Het viel me dan ook flink tegen. Het ging me veel te weinig over bovenstaand gegeven en veel te veel over de affaire die Frances krijgt met Nick, een getrouwde kerel. Nick is getrouwd met Melissa, die een portret gaat schrijven over Bobbi en Frances. Het boek gaat zo’n beetje over hun vieren, en dan nog een beetje over Frances’ relatie met haar ouders, studeren en haar lichamelijke klachten. De stijl vond ik echt wel goed, de tekst wordt op een goede manier afgewisseld met e-mails en chatgesprekken en ik wilde graag doorlezen, maar wel met in mijn achterhoofd dat er bijna iets interessants zou gaan gebeuren. En dat gebeurde dus niet, helaas.

Boeken van maart

Vorige maand heb ik bijna niet gelezen. Deze maand is het nog erger: ik heb nog helemaal niets uitgelezen (wat niet voor mijn werk was, dat wil ik er dan toch steeds graag bij vertellen) en we zitten al in het tweede deel van april. En ik was ook nog niet toegekomen aan het typen van een blogje. Het komt vast wel weer.

Kristine Groenhart – Take it easy
Dit is alweer het derde deel van de kostschoolserie Mulberry House. En ik hou nu eenmaal erg van kostschoolseries. Hoogstaand is het zeker niet en ik had dolgraag de redactie gedaan, maar ik weet inmiddels wel wat ik ervan kan verwachten en lees het dan gewoon lekker. In het genre is het best goed en leuk! Ik las dat deze zomer deel 4 uitkomt, dat ga ik ongetwijfeld ook weer lezen.

Hans van der Beek – De honger van Max
Het tweede boek dat ik heb gelezen, is gewoon ook een kostschoolboek! Het valt op zich mee met mijn obsessie, maar aan literatuur voor volwassenen kom ik momenteel al helemaal niet toe. Dit is een van de vier delen uit de serie Sterren van morgen, geschreven door vier verschillende auteurs. Ook deze serie speelt zich af op een Engelse kostschool, maar dan een waar nogal zweverige toestanden worden onderwezen. Iets met de elementen, verschillende karaktereigenschappen en gewaden in bijpassende kleuren. Behoorlijk vreemd allemaal! Volgens mij wordt hetzelfde verhaal in de vier delen telkens vanuit een ander personage verteld, dat vind ik wel een aardig concept. Ik vond dit niet heel goed geschreven en ik ervoer een seksistische ondertoon die me helemaal niet beviel, maar ik wil eigenlijk nog wel minstens een van de andere delen lezen om te zien hoe ze dat nu gedaan hebben met die verschillende perspectieven.

Boeken van februari

Het lezen schiet er vaak nog steeds bij in, maar ik lees niet helemaal niet!

Graeme Simsion – Het Rosie Effect
(Vertaald uit het Engels door Linda Broeder)

Vorige maand schreef ik al dat ik ook het vervolg van Het Rosie Project wilde lezen, en dat heb ik zowaar gedaan. Het viel niet tegen! Het is in principe meer van het (leuke) zelfde en na twee boeken is het ook wel genoeg, maar ik denk dat de auteur dat ook vond, want volgens mij zijn er niet nog meer delen. En in dit boek gaat het veel over zwangerschap/baby’s, wat natuurlijk wel bij mijn leven past op dit moment.

Dori Katz – Looking For Strangers
The University of Chicago Press geeft iedere maand gratis een e-book uit haar fonds weg. Vaak zijn deze boeken wat wetenschappelijk (goh) om ‘zomaar’ te lezen, maar soms komt er ineens iets interessants voorbij. In dit boek onderzoekt Dori Katz haar eigen geschiedenis. Ze is van Joodse afkomst en woonde als kind in de Tweede Wereldoorlog in België. Haar vader en andere familieleden werden weggevoerd naar de vernietigingskampen en zelf zat ze ondergedoken bij een Belgische familie. Ze probeert het lot van haar vader te achterhalen en wil heel graag de mensen ontmoeten die haar destijds in huis hebben genomen, voor zover zij nog leven. Ik vond het een interessant en aangrijpend verhaal, maar ook wat… mager? Ik wil uiteraard niets afdoen aan de verschrikkingen, maar het is misschien interessanter als je weinig weet over de Tweede Wereldoorlog in Europa. Zoals aanvankelijk geldt voor Katz zelf. Daarnaast is het vooral jammer dat niemand die Nederlands/Vlaams spreekt het manuscript heeft gelezen. De auteur is later in haar jeugd naar Amerika geëmigreerd en lijkt nogal trots op de paar woorden/zinnen in het Nederlands die ze zich nog herinnert. Alleen noemt ze straten ‘Strasse’ en zou de vader van het onderduikgezin haar een lied hebben geleerd dat begint met ‘Vogel, vogel frei’…

Vicky Francken – Röntgenfotomodel
Een goede dichtbundel krijg je nooit uit, maar dat zou dan ook betekenen dat ik er nooit over kan bloggen, dus ik vermeld deze hier nu toch maar vast. Ik ken Vicky al heel lang uit het schrijfwereldje, en ik vind het heel tof dat ze eindelijk een bundel heeft gepubliceerd. En daar laat ik het voor nu gewoon even bij :)

Bonus: Zadie Smith – ‘The Embassy of Cambodia’
Het is geen boek, maar ik heb het wel op mijn e-reader gelezen: dit verhaal van Zadie Smith. Ik hou erg van haar werk, al moet ik me om de een of andere reden wel altijd tot het lezen van haar boeken zetten, het is geen lichte kost. Ik weet niet of dat binnenkort al weer gaat lukken, maar dit verhaal was een goede dosis Zadie voor mij op dit moment! Het goede nieuws (waarom wist ik dit niet?): op de site van The New Yorker staan nog meer stukken van haar hand.

Boeken van januari

Opnieuw niet veel gelezen deze maand, maar ook niet helemaal niet. Dat is vooral te danken aan de e-reader, die makkelijker op schoot te houden is tijdens een voeding/in combinatie met een baby dan een papieren boek. Bovendien wees M. me er een tijdje geleden op dat je de letters wel degelijk groter kan maken… Mijn ogen zijn haar dankbaar.

Sabine Wisman – Spelen met je kindje

Dit boekje zat in het BoekStart-koffertje dat M. kreeg toen ze S. inschreef bij de bibliotheek. Er staan spelletjes, versjes en liedjes in voor verschillende leeftijden en wat info over ontwikkeling. Het is een dun boekje, maar wel vrolijk en inspirerend.

L.T. Meade – Annie Forest. Een verhaal van eene meisjeskostschool
(De titelpagina vermeldt ‘Uit het Engelsch naar L.T. Meade door Rosa’, ik weet niet of het puur een vertaling is of meer een bewerking.)

Dit boek vond ik op dbnl, er zal inmiddels geen auteursrecht meer op rusten. Het wekte uiteraard mijn interesse omdat het een kostschoolboek is. Uit 1889. De omgangsvormen en het taalgebruik waren vervreemdend, maar interessant. Het verhaal was voorspelbaar, maar dat mag in kostschoolboeken. En zulke zigeuners zie je niet veel meer tegenwoordig!

Graeme Simsion – Het Rosie Project
(Vertaald uit het Engels door Linda Broeder)

Dit is natuurlijk een erg bekend en populair boek, maar zoals gewoonlijk lees ik het pas als iedereen het verder al gelezen heeft. Het voordeel daarvan is dat ik nu gelijk door kan met deel 2. Wat een fantastisch boek, en het is ook nog eens een debuut. Het gaat over Don Tillman, een professor in de genetica die door middel van een uitgebreide vragenlijst op zoek gaat naar een echtgenote. Dan ontmoet hij Rosie, een jonge vrouw die totaal ongeschikt is voor die functie, maar die hij wel wil helpen om haar biologische vader te vinden. Belabberde samenvatting, maar het knappe aan het boek is de stem van Don, zijn wereldbeeld en hoe hij alles verwoordt. Hij lijkt een autismespectrumstoornis te hebben en dat maakt hem een erg toffe hoofdpersoon, omdat hij de gewoonste dingen ongewoon beziet, in de vreemdste situaties terechtkomt en vaak onbedoeld grappig is. Hopelijk maakt deel 2, Het Rosie Effect, mijn hoge verwachtingen waar!

Boeken van 2016

Ook dit jaar leek het me leuk om nog even terug te blikken op de boeken die ik in 2016 heb gelezen. Ik kom tot 37, minder dan in 2015, maar zoals ik toen al schreef: het aantal maakt me niet zoveel uit. Ik heb dit jaar geen boeken geluisterd, veel titels zijn verdwenen uit LuisterBieb en de app werkte niet meer op mijn telefoon. Inmiddels heb ik een andere telefoon, dus het zou misschien weer kunnen, maar ik zou niet weten wanneer ik dat zou moeten doen. We kijken tegenwoordig vaak televisie met de ondertiteling aan vanwege het gehuil van de dochter, om je een idee te geven. Niet dat we de dochter laten huilen, maar proberen haar te laten stoppen met huilen en dat ze ook daadwerkelijk niet huilt zijn twee verschillende dingen. We kijken ook regelmatig staand televisie, want mevrouw heeft graag overzicht en wordt het liefst gedragen… Maar goed, deze blog ging over boeken.

In tegenstelling tot vorig jaar kan ik niet één favoriete titel noemen. Wel meerdere dus, niet dat ik helemaal geen favorieten had. Want die had ik, waaronder de graphic novel Kunnen we het niet over iets leukers hebben? van Roz Chast (mei), Het nieuwe land van Eva Vriend (juli) en de biografie over Kees Boeke De geest in dit huis is liefderijk van Daniela Hooghiemstra (augustus). O, en Harry Potter and the Cursed Child was toch ook de moeite waard (september).

Mijn voornemens waren vorig jaar om veel te lezen op basis van onze leeslijst, dat is behoorlijk goed gelukt! Al kwamen een paar reserveringen van de bibliotheek precies binnen rond de geboorte van de dochter en heb ik die niet opgehaald. Ik keek toen uit naar het andere werk van Alison Bechdel, maar heb daar nog niets van gelezen (ik heb trouwens ook Fun Home niet herlezen, wil ik eigenlijk wel). En ik was zo benieuwd naar Meisjesboeken van weleer van Kristine Groenhart. Helaas viel dat een beetje tegen (mei). Haar kostschoolserie Mulberry House is wel leuk, daar las ik deel 1 en 2 van dit jaar.

In 2017 lijkt het me fijn als ik af en toe nog eens een boek kan lezen, met en zonder de dochter :)

Boeken van december

In november heb ik geen enkel boek uitgelezen. Aan het begin van de maand begon ik wel in Bruidsvlucht, maar ik las het niet uit. Ik kon me slecht concentreren en keek liever televisie. Toen de dochter er eenmaal was, had ik er geen tijd meer voor. Of dat idee had ik. Weinig zin in ook. En dat is in december grotendeels ook zo geweest. Tijdens de voedingen lees ik soms wel, maar dan vooral blogjes, de krant op mijn telefoon of een tijdschrift. En natuurlijk ‘lezen’ we al met de dochter, ze heeft diverse voelboekjes en is al lid van de bieb. Ze kan er niet onderuit met zulke moeders! Wat veel kraambezoek ook weet, ze heeft al mooie prentenboeken gekregen :)

Marieke van der Pol – Bruidsvlucht

Ik wilde ook vooral geen boeken lezen waarvan ik uit mijn doen zou raken. En dat raakte (raak) ik nogal snel, dus ik vond het wel veilig om te kiezen voor een boek dat ik al kende. Ik was even vergeten dat er een bevalling in voorkomt in een afgelegen stacaravan die zowat verkeerd afloopt, maar verder ging het wel. Sommige verhaallijnen zijn best heftig, maar alles wordt vrij afstandelijk beschreven. En uitleggerig, dat herinnerde ik me niet van de vorige keer dat ik dit las. Ik ken de film (Bride Flight, Van der Pol schreef eerst het scenario en toen het boek) ook goed, en het was fijn om de beelden voor me te zien onder het lezen. We zagen de film ooit voor het eerst op Manuscripta, daar bleek het de sneak preview met een inleiding door Van der Pol zelf. Erg leuke verrassing. Ik heb ook nog een keer gewerkt bij een lezing van haar in de boekhandel. Ik wil niet zeggen dat het een heel goed boek is, maar het is wel een lekker boek, met leuke personages. Vooral het begin, als ze op weg gaan met dat vliegtuig.

Anna Levander – Morten

Een van de boeken van Nederland Leest. Gratis, dus dan weet je het wel met mij. Een bibliotheekmedewerker heeft een keer heel filiaal Kanaleneiland voor mij ondersteboven gekeerd omdat ik had begrepen dat je een code kon krijgen voor een e-book. Onvindbaar, maar later stuurde ze keurig die code op per post met een briefje erbij :) Overigens een van de weinige positieve ervaringen met filiaal Kanaleneiland, waar de vaste medewerker meestal buiten stond te roken en te schreeuwen, maar dat is een ander verhaal. In ieder geval, ik zorg meestal wel dat ik het boek van Nederland Leest krijg. En lees het vervolgens niet. Of lees het wel en vind het slecht. Hoewel ik onder de indruk was van De grote zaal van Jacoba van Velde. Morten vond ik vooral stilistisch gezien niet best. Op zich wel grappig om te lezen, omdat het een inkijkje geeft in de politiek en Anna Levander het pseudoniem is van Dominique van der Heyde en haar vrouw Annet de Jong, dus je mag verwachten dat zij weten waar ze over praten. Het boekenvak komt er trouwens ook zijdelings in voor, was heel herkenbaar voor mij. Het einde vond ik nogal sneu, het is abrupt en een herinnering die wordt teruggehaald via hypnose speelt een cruciale rol, dat vond ik een zwaktebod. Ergens ben ik wel benieuwd hoe het verder gaat (Morten is het eerste deel van een drieluik), maar ik weet nog niet of ik de andere delen ook ga lezen.

Sofie van den Enk en Eva Munnik – De melkfabriek

Ik geef momenteel borstvoeding. Er is een wereld voor me opengegaan, en dat bedoel ik niet op een halleluja-ik-ga-minstens-door-totdat-de-dochter-naar-school-gaat-manier. Ik hoop dat ik er nog eens apart over kan schrijven. Dit boek probeert tegenwicht te bieden aan de zogenaamde borstvoedingsmaffia. Dat is wat mij betreft zeker nodig en dat doet het goed en leuk en luchtig, met veel ervaringsverhalen en anekdotes, ook van BN’ers. Sommige dingen maakten me juist extra onzeker, maar ik ben sowieso onzeker en besluiteloos over die hele borstvoeding op dit moment, dus ik geloof niet dat het aan het boek ligt. Het was vaak herkenbaar en ik kon er ook regelmatig om lachen. Er komt een vrouw in voor die begon te lekken zodra er een krijsende meeuw overvloog, haar lichaam vond dat op babygehuil lijken. Sofie heeft bij ons op dansles gezeten, waardoor ik altijd denk dat ik haar ken. In werkelijkheid heb ik haar nauwelijks ooit gesproken, maar toch denk ik altijd als ik iets over haar lees of haar op tv zie: Hé, Sofie!

Boeken van oktober

Je zou zeggen dat ik nu wat meer tijd heb om boeken te lezen, maar ik ben er eigenlijk niet zoveel mee bezig. Niet zoveel ruimte voor in mijn hoofd of zo. Al valt dat ook wel weer mee als ik onderstaand lijstje bekijk, er zijn al maanden geweest waarin ik nog minder gelezen heb.

krijg-nou-tieten-claudia-de-breij

Claudia de Breij – Krijg nou tieten!

Ik had dit boek al eens gelezen, als fan, maar toen was ik nog niet zwanger. Ik lees sowieso amper zwangerschapsboeken, terwijl ik van tevoren dacht dat ik alles zou lezen wat los- en vastzat. Ik weet niet, niet echt behoefte aan. Vanuit een soort cultuurhistorische interesse vind ik het nog wel leuk om te bladeren in de editie van Bevallen en opstaan uit 1986 die mijn moeder me leende. Waarin staat dat de effecten van alcohol op de ongeboren baby nog niet echt bekend zijn, dus dat je het drinken van alcohol maar beter kunt beperken. Tot twee glazen. Per dag. En verder lees ik wat op internet, bijvoorbeeld wanneer de baby zo groot is als een Chinese kool. Veel boeken en sites zijn me ook gewoon te hetero. Dat gaat bij dit boek natuurlijk niet op. Ik vond het fijn dat het grappig en nuchter is, en persoonlijk. En niet leuk voor haar, maar ergens wel troostrijk, dat winkelpersoneel er zelfs bij haar van uitging dat er wel een man bij haar zou horen, terwijl haar vrouw naast haar stond. Ik heb zelf niets tegen het woord ‘kindje’ en vind Samen Bevallen niet zo verschrikkelijk als zij schetst (maar zij heeft dan ook van horen zeggen dat je op die cursus een weeëndans leert, niets van gemerkt). O, en ik vond dit zo mooi, al kan ik niet helemaal goed inschatten in hoeverre dat de hormonen zijn: ‘En zo zaten we daar, als een half uitgepakte Russische matroesjka: ik met nog een kleintje in mijn buik, en die grote waar ik uit kwam naast mij.’ (p. 98)

nottonightdarling

Betsy Hosegood – Not tonight darling, I’m knitting

Vreselijke titel. Vreselijk omslag. I know. Maar ik had een volgend nachtkastjeboek nodig, en daarvoor was het geschikt. Het is een bladerboek over breien. Over garens, breiende beroemdheden, een quiz wat voor breier je bent… Veel foto’s ook en volstrekt onschadelijk voor het slapengaan. Wel een beetje achterhaald (het is zo’n tien jaar oud) als het gaat om wat er allemaal op internet te vinden is.

youinfiveacts

Una LaMarche – You in Five Acts

Ik las weer eens een boek via First to Read. Ik reserveerde het met mijn bij elkaar gespaarde punten, want ik word echt nooit ingeloot. Het gaat over vijf kunstzinnige scholieren in New York: twee balletdansers, twee acteurs en een regisseur/scenarioschrijver. Ze bereiden zich voor op hun ‘Showcase’: een schooluitvoering waar allemaal mensen uit het vak naar komen kijken, en die hun toekomst in belangrijke mate zal bepalen. Het stond bij First to Read in de categorie Teen/Young Adult en daar hoort het wat mij betreft ook. Ik bedoel dat ik het niet zo’n indrukwekkend boek vond dat het voor alle leeftijden geschikt is. De setting is natuurlijk heel leuk en interessant, en de opbouw ook wel: in iedere ‘akte’ is een ander personage aan het woord, en diegene spreekt tegen een ‘you’ die ook in elke andere akte anders is (vandaar de titel). De vijf personages spreken in feite tegen elkaar. Ik hou enorm van meerstemmigheid, hoewel ik vond dat de stemmen hier nog wel wat meer van elkaar hadden mogen verschillen. En ik vond niet iedereen even boeiend of sympathiek. Gelukkig Joy, een donkere ballerina, wel, en zij krijgt de meeste pagina’s. Ik vrees dat de dingen waar zij mee te maken krijgt omdat ze niet blank en broodmager is geloofwaardig zijn. Het grootste nadeel vond ik de bepaald niet subtiele suggesties dat er Iets Heel Ergs staat te gebeuren. Onder iedere hoofdstuktitel staat ‘nog zoveel dagen’ (wel weer mooi dat niet ieder personage dat even exact lijkt te weten!) en het hele boek staat vol zinnen als ‘But I didn’t know yet…’. Zo irritant, daar had een redacteur echt iets van moeten zeggen!

meyerhoffwanneerwordthet

Joachim Meyerhoff – Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest
(Wann wird es endlich wieder so, wie es nie war, vertaald uit het Duits door Josephine Rijnaarts)

Autobiografische roman over een jongen die opgroeit op het terrein van een psychiatrische inrichting waarvan zijn vader directeur is. Het verhaal speelt zich af in de jaren zeventig, in het noorden van Duitsland. Ik was onder de indruk van de vertelstijl, de mooie observaties en de levendige details. Het is een beschrijving van het dagelijks leven van het gezin, in hoofdstukken die niet per se heel veel met elkaar te maken lijken te hebben, maar toch ook weer wel. Het verhaal wordt eigenlijk niet voortgedreven door een plot, maar bleef me toch erg boeien.

thebabylonline

Richard Greenberg – The Babylon Line

Nog een boek via First to Read. Op de een of andere manier had ik even gemist dat dit een toneelstuk was. Op zich geen probleem, ik had het alleen niet verwacht. Ik had vooral onthouden dat het een boek over een schrijfcursus was, en dat leek me wel wat. Alleen geeft de docent van deze cursus nauwelijks les en schrijven de cursisten weinig. Ze vliegen elkaar voornamelijk in de haren. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik van het stuk vond. Ik had veel moeite om erin te komen, vond het taalgebruik en het gebrek aan context vrij lastig. Er zitten wel leuke vondsten in, verhalen van de cursisten waarbij je niet precies weet wat echt is gebeurd en wat niet, en die in de loop van de cursus ook veranderen. De ‘lessen’ hebben echter zo weinig inhoud, na een tijdje was ik het ‘Any comments?’ van de docent (en dat niemand dan commentaar heeft) wel een beetje zat. O, en de docent richt zich vaak rechtstreeks tot het publiek, dat vond ik ook niet zo geslaagd. Misschien werkt het op het podium wel.

Boeken van september

harrypotter8

J.K. Rowling, John Tiffany en Jack Thorne – Harry Potter and the Cursed Child

Ik ben van de generatie Harry Potter. Toen ik de serie leerde kennen, waren alleen boek 1 en 2 nog maar uit (ik lette niet goed op en las eerst deel 2). Toen alle boeken eindelijk gepubliceerd waren, was ik ineens ouder dan hij. Het is geen obsessie van me, maar ik ben wel fan. We gingen niet ‘s nachts naar de boekhandel (dat heb ik trouwens nooit gedaan), maar dit boek moest zeker aan de collectie worden toegevoegd. En worden gelezen, dat ook, maar dat duurde even, ondanks aansporingen van M. omdat ze erover wilde praten. Zou zo’n script wel fijn lezen? Zou het niet vreselijk tegenvallen?
Het script went snel, al had ik liever een ‘echt’ achtste boek gehad. Maar ik hoop ook nog steeds op een integrale versie van Hogwarts, A History. En ik vond het toch wel weer heel erg leuk. Ik zal niets over de inhoud vertellen, maar ze hebben goed door wat het publiek wil: terug naar die wereld, die personages terugzien. En dat is wat je krijgt, verpakt in een nieuw verhaal dat behoorlijk goed in elkaar zit. Als vanouds zijn er weer aspecten waarover ik dacht: Oké, dit zit er alleen in omdat het cool is. Maar ja, het ís ook wel echt cool. Ik weet alleen nu niet meer of ik nog wel naar het toneelstuk wil, ik vond het op bepaalde momenten nogal eng! (Eerlijk gezegd vond ik het zo eng dat ik dit boek ‘s avonds niet meer durfde te lezen, want toen ik dat wel een keer deed, kreeg ik er meteen een nachtmerrie over. Ik kan niet vaak genoeg benadrukken dat ik nergens tegen kan.) Maar het is toch nog voor minstens anderhalf jaar uitverkocht, dus dat zien we later wel weer. De kaartjes voor de Harry Potter-tentoonstelling die volgend jaar naar Utrecht komt zijn echter al binnen!

krachtvanstillemensen

Sophia Dembling – De kracht van stille mensen
(The Introvert’s Way, vertaald uit het Engels door Fabe Bosboom)

Fijn herkenbaar boek. Ik was al wel bekend met het idee dat extraverte mensen hun energie uit hun omgeving (omgaan met anderen) halen en introverte mensen uit zichzelf en denk ook dat dat klopt, dit boek gaat daar nog wat dieper op in. Het is nogal Amerikaans (dat lees je helaas ook nogal terug in de vertaling, vind ik), maar ik heb er toch wel het een en ander uit gehaald. Het moet in Amerika nog vreselijker zijn om introvert te zijn dan hier. Al wordt het vaak pas vervelend door de aannames van andere mensen, ik heb geen problemen met het gegeven zelf. In het boek staat dan ook dat extraverte mensen worden ‘beloond’ als ze zichzelf zijn, en introverte mensen als ze zich gedragen als extraverte mensen. Een hoofdstuk heet: ‘We wisten niet dat je introvert was, we dachten dat je een bitch was.’ Dat gaat over mij, ik hoor echt te vaak: Oooo, maar ik dacht dat je heel ontevreden/arrogant/ongeïnteresseerd was, maar dat is dus niet zo? Nee, dat is dan dus (meestal) niet zo. Het is trouwens geen boek van ‘kijk ons introverte mensen nu toch eens geweldig zijn’, juist niet, het probeert zonder waardeoordeel de verschillen tussen introverte en extraverte mensen te laten zien. De problemen die daardoor kunnen ontstaan, en hoe je die op kunt lossen. Het klinkt meteen weer zwaar en therapeutisch, maar er zijn zeker dingen gebeurd waarvan ik nu denk: Dat had anders kunnen gaan als je eerder of beter door had gehad dat je ‘overprikkeld’ was en actie had ondernomen. Ik probeer nu ook echt wel beter mijn grenzen te bewaken. O ja, puntje van irritatie: zo ongeveer het hele boek gaat over de definitie van introversie, dat het niet hetzelfde is als verlegenheid, dat introverte mensen soms heus ook wel iets te melden hebben, ook al doen ze dat niet in om het even welk gezelschap enzovoort. En wat kies je dan als omslagbeeld?

img_20160926_174921

Gina van den Berg (tekst) en Taco Schreij (fotografie) – Expeditie boekenkast. Een reis langs Utrechtse boekenkasten

Geen idee hoe ik aan dit boekje ben gekomen. Waarschijnlijk kon je het ergens meepakken in Utrecht, waar ik toen (2013) woonde. Het heeft tijden op mijn nachtkastje gelegen. Ik las er af en toe in voor het slapengaan, als veel andere boeken dus te eng waren. Het is gepubliceerd ter gelegenheid van een of andere Culturele Zondag (niet dat ik daarheen ben geweest) en het zijn interviews met mensen uit Utrecht over de inhoud van hun boekenkast en hun leesgedrag. De meesten staan ook op de foto met hun boekenbezit. Altijd een leuk onderwerp!

Boeken van augustus

Niet veel (uit)gelezen deze maand, maar wel twee boeken die de moeite waard waren (en niet heel dun).

de liefde niet

Margriet van der Linden – De liefde niet
Fascinerend en dapper boek, omdat Van der Linden volgens mij dicht bij zichzelf blijft. Bovendien speelt het zich deels in Amersfoort af (daar heeft ze gestudeerd), altijd leuk. Ik ben blij dat ik niet zo religieus ben opgevoed, wat een worsteling. Ze schrijft in de derde persoon, dat maakt het soms lastig om te volgen wie wat zegt. Ik zou nog eens kritisch hebben gekeken naar de alinea-indeling en de lengte van de zinnen, al past het taalgebruik wel goed bij de sfeer van het boek. Ik begrijp dat het moeilijk is om op deze manier over je eigen geschiedenis te schrijven, maar het boek blijft soms toch nog iets te veel aan de oppervlakte naar mijn smaak. Het einde is ook behoorlijk open.

keesboeke

Daniela Hooghiemstra – De geest in dit huis is liefderijk. Het leven en De Werkplaats van Kees Boeke (1884-1966)
Ik nam dit boek impulsief uit de bieb mee. Ik wist niet veel van Kees Boeke, maar ik weet inmiddels wel dat ik de eerste helft van de twintigste eeuw een interessante periode vind en dat ik sommige van dit soort biografieën/promotieonderzoeken graag lees. Dat gold ook zeker voor dit boek. Weer zwaar onder de indruk van de hoeveelheid werk die in zo’n boek zit, ik denk niet dat ik dat zou kunnen. M. zegt dan: ‘Gelukkig zijn er mensen zoals jij die dit soort boeken ook daadwerkelijk lezen’, maar in dit geval heb ik behoorlijk veel naverteld en geciteerd. Over hoe Boeke het fortuin van zijn vrouw probeerde weg te geven omdat ze zonder geld wilden leven. En hij ondertussen wel donaties probeerde los te peuteren bij mensen voor van alles en nog wat. Over zijn pacifisme, en zijn problemen daardoor. Hij werd namelijk met enige regelmaat gearresteerd, bijvoorbeeld omdat hij preekte op straat en weigerde belasting te betalen, omdat daarmee onder andere het leger werd gefinancierd. Dat hij op een gegeven moment met de agent die hem altijd kwam arresteren had afgesproken op het station, zodat zijn kinderen er niet steeds getuige van hoefden te zijn. En natuurlijk over zijn alternatieve school De Werkplaats in Bilthoven, waar Beatrix, Irene en Margriet ook nog een tijdje op gezeten hebben (dat was overigens geen succes). Ik was ook enorm gecharmeerd van hoe Hooghiemstra alles vertelde. Ze heeft een scherp oog voor wat interessant is en vertelt precies genoeg over de tijd waarin Boeke leefde en de wereld om hem heen. En ook al is het een handelseditie van een proefschrift, ze formuleert sommige dingen zo heerlijk droogkomisch: ‘Wat Kees aanzag voor “de Goddelijke leiding” in zijn leven, was in werkelijkheid vaak zijn moeder.’ (p. 122)