Categorie: blog

Francine Oomen – Hoe overleef ik met/zonder gescheiden ouders?

Mijn zusje las de Hoe overleef ik-boeken altijd. En ik dan na haar ook. Vermakelijk, al ergerde ik me altijd aan de hoeveelheid puberproblemen die Oomen meende te moeten behandelen. Ongeloofwaardig veel, en vervolgens werden ze ongeloofwaardig snel opgelost, vond ik. In haar werk voor jongere kinderen lijkt meer ruimte te zijn voor fantasie en humor, ik vind dat dat haar beter ligt. De videoband van Saartje en Tommie hebben wij in ieder geval grijs gedraaid vroeger. Ik ben wel gefascineerd door haar succes en altijd nieuwsgierig naar wat ze maakt, en heb dan ook best veel van haar gelezen. Lena Lijstje vond ik leuk, maar mijn favoriet is het Kinderboekenweekgeschenk Het zwanenmeer, maar dan anders. Dat gaat ook over zware dingen (en dat mag ook gerust van mij), maar dan op een heel sprookjesachtige manier. Ik durf de 12+-boeken van Carry Slee (immens populair toen ik de doelgroep was) inmiddels dus niet meer te herlezen. Daarin was het helemaal een doffe ellende. Liep ook vaak niet goed af, dat moet gezegd.
Terug naar Oomen. Een paar jaar terug werd bekend dat er een vervolg kwam op de Hoe overleef ik-serie. Zogenaamd voor oudere kinderen. Ook dit moest een serie worden, maar met een andere naam (Rosa & Co) en met een ander uiterlijk. Tot nu toe is daar een deel van verschenen. Deels ook vanuit Rosa’s vriendje Neuz geschreven. Ik vond het ongeloofwaardiger dan ooit, en niet veel aan. Eerlijk gezegd had ik vooral het idee dat Oomen koste wat kost Rosa en Neuz met elkaar naar bed wilde laten gaan, en dat dat steeds maar niet kon omdat achtjarigen haar boeken verslonden.
Het opvallende is dat er weinig meer vernomen is over die met veel bombarie aangekondigde nieuwe serie. Wat de indruk wekt dat het een minder groot succes was dan gehoopt. Sterker nog, in plaats van een volgend deel in de Rosa & Co-serie, heeft Oomen nu een nieuw deel aan de oude vertrouwde Hoe overleef ik-reeks toegevoegd! Aangezien beide series op elkaar aansluiten, was er alleen voorafgaand aan de Hoe overleef ik-serie nog ruimte. Een heuse prequel dus. Die moest ik natuurlijk lezen om het plaatje compleet te krijgen. En ik heb me er wederom prima mee vermaakt. Al is dit boek nog een tikje belerender dan haar andere boeken, omdat de survivaltips nu afkomstig zijn van een kinderboekenschrijfster in plaats van van Rosa’s vrienden. Je hoort Oomen zelf er te duidelijk doorheen naar mijn smaak. Ik miste Esther en vooral Jonas in dit boek (die kent Rosa op dit moment nog niet). En waar zijn de leuke tekeningen van Annet Schaap gebleven? Die horen er voor mij echt bij.

Robert Alberdingk Thijm – Motregenvariaties

Toneelstuk. Vorig jaar naartoe geweest (daar schreef ik hier over) en daarna de uitgave van het script gekocht. Het is zo’n leuk stuk, zat er weer helemaal in. Toen ik het stuk zag, was er geen enkel uitzicht op een bundel, en nu is mijn bundel er gewoon. Bizar, maar fijn.

Ernest van der Kwast – De ijsmakers

Dit boek moest ik vrij snel uitlezen, want het moest terug naar de bieb. Erg onder de indruk van de hoeveelheid informatie die van der Kwast door dit verhaal heen weet te weven. Heel geloofwaardig gedaan, terwijl er achter in het boek mensen bedankt worden waardoor ik de indruk kreeg dat hij niet uit zichzelf zo veel weet van ijs maken en internationale poëziefestivals. Kreeg er ook echt zin van in ijs en gedichten. Het boek springt ook nog eens heel soepel door de tijd heen. Alleen over het einde was ik niet zo te spreken, ik vind dat het in een verkeerde tijd eindigt, had nog meer over andere personages willen weten. Maar absoluut een leuk boek!

J.K. Rowling – Een goede raad
(The Casual Vacancy, vertaald uit het Engels door Carolien Metaal en Sabine Mutsaers. Luisterboek, voorgelezen door Nelleke Noordervliet)

Via Luisterbieb geluisterd, maar nu blijkt dat veel ‘gewone romans’ eraf gehaald zijn omdat het bedrijf dat de app nu exploiteert ook dure abonnementen verkoopt. Zo jammer. Maar in ieder geval nog wel kunnen genieten van Een goede raad. Ik lees Harry Potter nog altijd heel graag, dus je zou zeggen dat ik dan ook wel nieuwsgierig was naar Rowlings eerste andere boek (voor volwassenen). Nou, aanvankelijk niet. Want ik had gelezen dat het over gemeentepolitiek ging, en dat sprak me totaal niet aan. Uiteindelijk toch aan begonnen. Het heeft lang geduurd voor ik het helemaal geluisterd had (zo lang dat me ontgaan was dat dit boek en veel andere titels inmiddels uit de app verdwenen zijn), maar het duurt dan ook ruim 20,5 uur. En het gaat inderdaad over gemeentepolitiek, een lid van de deelraad van Pagford overlijdt en er barst een strijd los over wie zijn plaats in mag nemen. Maar ondertussen is er nog zoveel meer aan de hand. Rowling voert heel veel verschillende inwoners op en al hun verhalen zijn met elkaar vervlochten. En dat is zo knap gedaan. Daarnaast heeft ze echt humor. Ook complimenten voor Nelleke Noordervliet, die alles uit de kast trekt om de verschillende personages een stem te geven. Ze acteert het haast meer dan dat ze het voorleest. Dat kan irritant zijn, maar ik vond het hier fantastisch. Haar Engels (met name belangrijk voor alle namen) vond ik ook goed. Hier en daar is het boek wat melodramatisch, maar dat is Harry Potter ook, en toch moet ik dan huilen. Nu op zoek naar de driedelige BBC-serie, want die is er ook nog.

Niet zo heel veel gelezen deze maand, druk met alles rond de verschijning van mijn bundel.

Mason Currey – Dagelijkse rituelen

(vertaald uit het Amerikaans door Louise Koopman, met bijdragen van Eva Hoeke. En ja, er staat echt ‘Amerikaans’ in plaats van ‘Engels’, apart!)

Dit is zo’n boek dat je het beste af en toe door kunt bladeren, anders wordt het al snel te veel. Helaas was het door veel mensen gereserveerd in de bieb (waaronder door mij), waardoor ik het maar drie weken mocht houden. Dat werd dus doorlezen. Het is een boek met stukjes over kunstenaars en wetenschappers en hoe die werken/werkten. Wat hun routine is/was. Sommige van die kunstenaars kende ik niet. Over de eventuele routines van sommige anderen leek bijzonder weinig bekend, maar men vond blijkbaar toch dat ze niet mochten ontbreken in het boek (Vincent van Gogh). Dat levert een nogal onevenwichtig geheel op. Er is voor gekozen om enkele Nederlanders toe te voegen, met de nadruk op enkele. ‘Met bijdragen van Eva Hoeke!’ Eva mocht tien stukjes schrijven. Ik had over dit boek gelezen in Volkskrant Magazine, en daar hadden ze wel zo’n beetje de leukste fragmenten al voor gekozen, weet ik nu. Verder vielen vooral de verschillen op: je kunt afwisselend jaloers zijn op het strakke schema van de een, en daarna opgelucht dat je niet afhankelijk bent van allerlei verdovende middelen, zoals de ander. En de middag is met afstand het minst productieve deel van de dag.

Steffie van den Oord Eeuwelingen

Dit boek is inmiddels al weer meer dan tien jaar oud, maar op een eeuw of langer is tien jaar natuurlijk niks. Van den Oord heeft mensen van boven de honderd geïnterviewd over hun leven. Wat is de wereld veranderd! Zo vervreemdend wat die mensen allemaal zelf meegemaakt hebben. Er zit een vrouw in die het nog steeds moeilijk heeft met de watersnoodramp. Die van 1953? Nee, die van 1906. Iemand die vertelt hoe leuk de inhuldiging van Wilhelmina als koningin was. Mensen die beroepen hadden die nu niemand meer heeft, zoals pullevaarder (melkbussen naar de melkfabriek varen). Iemand had half Friesland van elektriciteit voorzien (sommige mensen hadden alvast een stofzuiger gekocht en vroegen zich af waarom die het nog niet deed). Je krijgt ook echt het idee dat Van den Oord geprobeerd heeft om weer te geven hoe de geïnterviewden het zelf vertelden, dat maakt het boek extra leuk om te lezen. Ze leidt in en uit, over haar bezoek aan de geïnterviewde, hoe die eruitziet en woont en spreekt, maar verder laat ze de mensen zelf aan het woord. Honderdjarigen zijn net mensen, er zijn sympathieke en irritante. Maar de meeste geïnterviewden komen vooral vrij nuchter over. Gewoon doorademen. En dat je dan niet meer weet wanneer je getrouwd bent (zoals meerdere mannen beweren)? ‘Je kan niet alles onthouden.’

Mark Traa – De mooiste van het land
Een boek als een goede documentaire (en ik hou van documentaires!). De ondertitel luidt ‘Opkomst en ondergang van Miss Holland (1929-1937)’. Dat is een afgebakend onderwerp, zeker omdat er niet zo gek veel over bekend bleek te zijn. Het heeft dan ook geen al te dik boek opgeleverd, maar dat is wat mij betreft helemaal niet erg. De informatie is prima in verhouding met de omvang. Aan de hand van de diverse georganiseerde verkiezingen en de levensloop van de Missen geeft Traa een prachtig tijdsbeeld. In Nederland werd er overigens over het algemeen erg negatief tegen de verkiezing aangekeken, onder het motto: Hoe kan een vrouw zich tot zoiets verlagen? Tot zover de roaring twenties. Ik vond het boek erg fijn lezen. Ook leuk dat op de website van de auteur wat extra beeldmateriaal te vinden is.

Margaretha van Andel – Ik
M. had dit boek ergens zien liggen en wilde het graag lezen, mij leek het aanvankelijk niet echt iets. Een jongen in een rolstoel en iets met parallelle werelden? Whatever. En toen las ik het toch en moest het onmiddellijk uit. Het is een dun boek, maar dik genoeg, goed in verhouding met het verhaal. Zodat je niet te veel gaat twijfelen aan de theorie achter die parallelle werelden, maar het gewoon een geweldig idee blijft. Want dat is het. Het idee is als volgt: stel dat je moet kiezen tussen A en B en het is een belangrijke keuze. Dan leef je bijvoorbeeld verder na keuze A, maar ontstaat er tegelijkertijd een parallelle wereld waarin je voor B gekozen hebt. Wetenschappers proberen dat te bewijzen en Daniël heeft nog wel een keuze die ze daarvoor kunnen gebruiken: de keuze die ervoor zorgde dat hij in een rolstoel terechtkwam. Hij heeft er alles voor over om te ruilen met de Daniël die nog wel kan lopen. Maar dan? Ik kwam er helemaal in, ook al behoor ik duidelijk niet tot de doelgroep (dat vond ik een minpuntje; ik kreeg de indruk dat het heel erg speciaal voor pubers geschreven was zonder dat de auteur daar veel van wist). Naar het einde toe voorzag ik nog een sterke plotwending en ja, die kwam! Aangenaam verrast door dit boek.

Annelies Verbeke – Dertig dagen
Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met het werk van Annelies Verbeke. Ik hou veel van haar toon, haar humor, haar Vlaams, en ze weet het fantastisch te brengen als ze voordraagt. En toch vallen haar romans me vaak een beetje tegen (meer dan haar verhalen). Te absurd, te gruwelijk ook vaak. Komt vast doordat ik een belachelijk tere ziel heb. Dit verhaal is op zich erg leuk, het gaat over een donkere huisschilder in de Westhoek die nogal betrokken raakt bij de levens van zijn klanten (deels ongewild). Kleurrijke personages, sterke dialogen, mooie vondsten, het zit er allemaal in. Ergens blijft ze me toch wel trekken. En toch vond ik ook dit boek bij vlagen weer te ver gaan. Te toevallig, te bizar en te hard. Het einde vond ik zelfs ronduit een teleurstelling. Het hielp ook niet mee dat ik dit boek via de VakantieBieb las. Heel jammer dat dat niet voor de e-reader bestaat, want een verlicht scherm vind ik gewoon echt niet fijn lezen. Ik hou het minder lang vol en heb ook het idee dat ik minder opneem.

Verder lezen Boeken van augustus