Auteur: Nicole

Vijf dingen (2)

vijfdingen2

Polsbandje Marktrock
Uit de categorie ‘waarom ook niet’, die ik vaak te weinig benut. Het is al weer een maandje geleden, maar ik heb het bandje nog een tijdje omgehouden, gewoon omdat het zo fijn was. M. en ik gingen naar Marktrock, de editie van Vilvoorde in België. Vooral omdat we Slongs Dievanongs live wilden zien, een Antwerpse rapster. En omdat we wel zin hadden om nog een keer samen weg te gaan. Het autorijden is soms nog steeds moeilijk, maar we hebben er gewoon echt veel meer mogelijkheden en vrijheid door, daar kan ik gelukkig ook van genieten. Dit keer viel het ook niet mee, met veel vakantieverkeer en wegwerkzaamheden bij Antwerpen, maar we zijn heelhuids heen en terug gekomen. We hadden een hotel geboekt, dus we konden zo lang op het festival blijven als we wilden en de volgende ochtend ook nog rustig aan doen. Om een onbekende reden kregen we ook nog een gratis upgrade en hadden we ineens een gigantische hotelkamer. Het was prachtig weer, de sfeer was goed en we konden vooraan staan bij het optreden van Slongs. De hoofdact ‘s avonds was bovendien Clouseau, waar ik toch nog steeds een zwak voor heb. Ze kwamen met een enorme band en het werd een groot feest. De volgende dag een lekker hotelontbijtje, een glimp opgevangen van Samson en Gert (die dag was het voor de kinderen, het is en blijft ook deel van mijn jeugd) en lekker in de Standaard Boekhandel rondgestruind. Het klinkt altijd meteen dramatisch, dit pakt niemand ons meer af, maar dit pakt niemand ons dus meer af.

Cadeaukaart
Cadeaubonnen verdwijnen hier echt te vaak in een la. En dan maar hopen dat ze nog geldig zijn als ze weer opduiken. We zaten best in een goede flow, hadden een high tea gedaan, spullen gekocht voor de baby met VVV-bonnen en toen kwam ik deze bon tegen. Die bleek al bijna niet meer geldig, waardoor er een plan ontstond om hem te gebruiken tijdens een weekendje weg met schoonmoeder en schoonzus. We zijn naar Paleis Soestdijk geweest, waar ik vorig jaar al omheen rende. Het is helaas niet meer volledig ingericht, maar je krijgt toch een aardig beeld van hoe het eruit heeft gezien en we zagen o.a. het speelhuisje van Wilhelmina en foto’s van hofdame Henriëtte, dat was leuk. En je kunt er lekker lunchen. Wel jammer was dat er tegelijkertijd een tentoonstelling was met moderne kunstwerken, die nogal detoneerden met het paleis en soms gewoon een halve kamer aan het zicht onttrokken (ik zal hier wel niet elitair genoeg voor zijn). Terwijl we nietsvermoedend om ons heen stonden te kijken in het winkeltje begon een vrijwilligster ineens tegen ons te schreeuwen of we wel kaartjes hadden voor het paleis en dat de ingang daarvan heel ergens anders was. Toen we later via de juiste ingang het paleis betraden, kwamen we vast te zitten tussen twee rondleidingen en dreigde een bekakte groep neven en nichten voortdurend hun oma in rolstoel tegen ons op te rijden als we niet snel genoeg opzijgingen. Het had een surrealistisch tintje af en toe.

Label
We hadden vrijdag een trouwfeest en daarvoor moesten we dit label versieren, dat uiteindelijk in een perenboom kwam te hangen die het bruidspaar cadeau kreeg. Leuk klusje! We zijn niet zo heel lang geweest, doordat M. weer eens vertraging had waren we er maar net op tijd en zulk soort dingen worden zo langzamerhand toch wel wat vermoeiender. Ik was mee als ‘vrouw van’ en kende er niemand, maar we hadden het toch wel naar ons zin, want we konden dansen en er waren bitterballen en we konden er met de auto heen, al leek onze navigatie Genevieve wel weer een behoorlijk toeristische route te hebben bedacht. We waren trouwens in (het koetshuis van) Kasteel de Haar, en daar wil ik nu nog een keer heen om de rest te zien.

Tuitenwisser
Ik noem dit een flessenragger. Maar ze hadden ze in ieder geval gewoon bij de Blokker, waardoor het niet zo’n queeste werd als met het citroenstampertje van laatst. M. heeft ontdekt dat ze zelfgemaakte soep in een thermosfles mee kan nemen naar haar werk, en ik heb maar weer eens een hervulbaar waterflesje gekocht. Handig als die ook afgewassen kunnen worden. Meestal kies ik onhandige en/of lekkende exemplaren en loop ik daarna weer een hele tijd met een gewoon plastic flesje en raak ik er dan weer van overtuigd dat dat niet gezond is in verband met weekmakers en dergelijke en koop ik weer een andere. Over dit flesje heb ik trouwens zowaar geen klachten tot nu toe!

Waaier met papiervoorbeelden
M. en ik worden soms horendol van alle babyvoorbereidingen, alles wat we niet zelf kunnen (vrijwel alles wat met klussen, meubels in elkaar zetten en zware dingen tillen te maken heeft) en ieders mening overal over, maar van het geboortekaartje uitzoeken hebben we allebei erg genoten. Het kostte even wat tijd en verbazing over de smaak van de ander, maar uiteindelijk hebben we een bestaand kaartje aangepast en voelden we ons net echte grafisch ontwerpers. Helemaal tevreden. Nu volgt weer een minder leuk klusje: adressen verzamelen…

Vanuit het Verhalenloket, week 36

Gelukkig gaat het nog steeds goed. Ik kan nog gewoon werken en mijn deadlines halen. Ik heb wat last van rugpijn, dus ik moet mijn werkzaamheden iets beter verdelen/afwisselen (dat laatste is een beetje lastig, aangezien vrijwel alles neerkomt op achter de computer zitten). En ik doe af en toe een middagdutje. Maar ik begin ook regelmatig ‘s ochtends vroeg al met werken, omdat ik dan toch niet meer kan slapen, dus daarmee compenseer ik dutjes weer een beetje. Ik hoop heel erg dat ik tot 36 weken door kan werken, dat zou betekenen dat ik nu nog zo’n vijfenhalve week te gaan heb.

De laatste deadlines voor mijn verlof worden nu al zo’n beetje vastgelegd. Er kan altijd nog last minute het een en ander tussendoor komen, dat gebeurt vaak ook, maar het is toch een gek idee. Gelukkig ziet het er op dit moment naar uit dat er ook in 2017 nog opdrachten voor me zullen zijn (en ik ga dan uiteraard ook weer actief op zoek naar nieuwe).

Ik heb alleen besloten te stoppen met het geven van feedback voor Ontdek je schrijftalent, een cursus van Schrijven Online. Dit is een online cursus die beginnende schrijvers in hun eigen tempo kunnen volgen. Het is meestal heel tof en inspirerend om deze mensen te mogen begeleiden, maar lastig te combineren met mijn andere werkzaamheden, aangezien ik dus nooit weet wanneer mensen opdrachten gaan sturen. Daarnaast heb ik de opdrachten, die draaien om een vast thema, inmiddels ook wel een beetje gezien. Wie weet lukt het ooit nog eens om nieuw materiaal te ontwikkelen, dat zou ik ook erg leuk vinden (het materiaal dat nu wordt gebruikt, is niet van mijn hand). Voor nu ben ik in ieder geval druk bezig met het verwittigen van schrijvers over de gang van zaken, het beantwoorden van vragen en felicitatiemailtjes, en het beoordelen van opdrachten die mensen deze maand nog inzenden.

Ik corrigeerde een zetproef van een boek over oplossingsgericht communiceren. Ik wist er al wel iets van, heel interessant en het werkt voor mij ook goed tegen gepieker en geklaag. Al was dit boek gericht op hulpverleners, dus niet alles is even bruikbaar in het sociale verkeer. Zo is het misschien niet heel handig om aan een klagend iemand te vragen: ‘Oké, hoelang denk je nog nodig te hebben om te praten over het probleem voor je je kunt richten op de oplossing?’ :)

Een belangrijk onderdeel van redigeren is opzoeken en weten hoe en waar je dat het beste kunt doen. Zo moest ik erachter zien te komen wat een Nederlandstalige AED zegt. De instructiefilmpjes vond ik best akelig, dan kun je beter dit filmpje uit Sesame Street kijken, waar ik op stuitte voor een andere opdracht. Ik friste mijn geheugen op met betrekking tot ‘sommige’ en ‘sommigen’, en ik weet nu wat een grill voor op je tanden is. Ik hoef er geen.

Boeken van augustus

Niet veel (uit)gelezen deze maand, maar wel twee boeken die de moeite waard waren (en niet heel dun).

de liefde niet

Margriet van der Linden – De liefde niet
Fascinerend en dapper boek, omdat Van der Linden volgens mij dicht bij zichzelf blijft. Bovendien speelt het zich deels in Amersfoort af (daar heeft ze gestudeerd), altijd leuk. Ik ben blij dat ik niet zo religieus ben opgevoed, wat een worsteling. Ze schrijft in de derde persoon, dat maakt het soms lastig om te volgen wie wat zegt. Ik zou nog eens kritisch hebben gekeken naar de alinea-indeling en de lengte van de zinnen, al past het taalgebruik wel goed bij de sfeer van het boek. Ik begrijp dat het moeilijk is om op deze manier over je eigen geschiedenis te schrijven, maar het boek blijft soms toch nog iets te veel aan de oppervlakte naar mijn smaak. Het einde is ook behoorlijk open.

keesboeke

Daniela Hooghiemstra – De geest in dit huis is liefderijk. Het leven en De Werkplaats van Kees Boeke (1884-1966)
Ik nam dit boek impulsief uit de bieb mee. Ik wist niet veel van Kees Boeke, maar ik weet inmiddels wel dat ik de eerste helft van de twintigste eeuw een interessante periode vind en dat ik sommige van dit soort biografieën/promotieonderzoeken graag lees. Dat gold ook zeker voor dit boek. Weer zwaar onder de indruk van de hoeveelheid werk die in zo’n boek zit, ik denk niet dat ik dat zou kunnen. M. zegt dan: ‘Gelukkig zijn er mensen zoals jij die dit soort boeken ook daadwerkelijk lezen’, maar in dit geval heb ik behoorlijk veel naverteld en geciteerd. Over hoe Boeke het fortuin van zijn vrouw probeerde weg te geven omdat ze zonder geld wilden leven. En hij ondertussen wel donaties probeerde los te peuteren bij mensen voor van alles en nog wat. Over zijn pacifisme, en zijn problemen daardoor. Hij werd namelijk met enige regelmaat gearresteerd, bijvoorbeeld omdat hij preekte op straat en weigerde belasting te betalen, omdat daarmee onder andere het leger werd gefinancierd. Dat hij op een gegeven moment met de agent die hem altijd kwam arresteren had afgesproken op het station, zodat zijn kinderen er niet steeds getuige van hoefden te zijn. En natuurlijk over zijn alternatieve school De Werkplaats in Bilthoven, waar Beatrix, Irene en Margriet ook nog een tijdje op gezeten hebben (dat was overigens geen succes). Ik was ook enorm gecharmeerd van hoe Hooghiemstra alles vertelde. Ze heeft een scherp oog voor wat interessant is en vertelt precies genoeg over de tijd waarin Boeke leefde en de wereld om hem heen. En ook al is het een handelseditie van een proefschrift, ze formuleert sommige dingen zo heerlijk droogkomisch: ‘Wat Kees aanzag voor “de Goddelijke leiding” in zijn leven, was in werkelijkheid vaak zijn moeder.’ (p. 122)

Een deken voor een baby

babydeken

Het was een van de fijnere veelgestelde vragen: of ik voor onze eigen baby ook een dekentje zou gaan maken. Zo heel vanzelfsprekend was dat aanvankelijk niet, want in het begin van de zwangerschap was ik veel te onzeker om aan zo’n groot project te durven beginnen en ik wist ook totaal niet wat ik wilde. Maar op zich wel dát ik het wilde. En tja, je moet toch iets, hè, in die negen maanden!

IMG_20160825_131958

Uiteindelijk stuitte ik op Ravelry op het werk van Hanne Thorsen, een Deense ontwerpster. Haar Huse moesten het worden. Ook toen bleek dat het patroon alleen besteld kon worden via de volledig Deenstalige website, waarna ze per brievenbuspost een printje opstuurden! Thorsens patroon is voor een trui, daardoor moest ik sommige huisjes wel een beetje verbouwen. Ik koos voor zwart-wit, omdat ik dacht dat het ‘getekende’ van het patroon gebaat zou zijn bij veel contrast. Ik had geen zin in een nieuwe discussie met de plaatselijke wolwinkelmevrouw over dubbel breien en ‘ongeschikte kleuren voor baby’s’ (alle donkere kleuren, volgens haar), dus ik besloot het garen ook via internet te bestellen. Bij zwart en wit maakt het toch minder uit hoe kleuren er op je beeldscherm uitzien.

babydeken2

Ik hou niet echt van uitspraken als ‘Knitting is the new yoga’, maar dat ligt misschien vooral aan de mensen die dat zeggen, want het heeft wel geholpen. Ik vind het gewoon heel fijn om mijn gedachten te kunnen laten gaan terwijl ik iets voor ons kindje aan het maken ben. Maar laat ik niet overdrijven; ik heb ook veel tv-gekeken ondertussen (wat nog niet altijd meeviel, aangezien het een patroon is waarbij je veel moet tellen) en het dekentje in wording meegesleept op familiebezoek en op vakantie. We gingen naar Denemarken, dus dat was toepasselijk. Den Gamle By, het geweldige openluchtmuseum van Aarhus, leek er zelfs wel een beetje op.

IMG_20160825_131610

Ik heb er zo’n vierenhalve maand aan gewerkt. Soms vond ik dat ook wel lang duren, maar ik heb me niet hoeven haasten, want nu is de deken af en de baby nog niet helemaal.

Voor de geïnteresseerden volgen hieronder de technische details.

Patroon: Huse van Hanne Thorsen. Te bestellen op deze site. Kies voor ‘Opskrift uden garn’: het patroon zonder garen (om die trui mee te maken).
Garen: Natura Just Cotton van DMC, biologisch katoen, in de kleuren Ibiza (N01, wit) en Noir (N11, zwart). Ik bestelde het bij Creamijn. Ik heb tegen de 7 bollen van beide kleuren gebruikt, er zitten véél meters op een bol (ca. 155, volgens het etiket). Ik vond helaas wel dat er ook best veel knoopjes in zaten. Verder is het niet superzacht en splijt het snel (maar dat is volgens mij sowieso vaak het geval bij katoen). En oja, het is erg dun! Al met al was het misschien niet de beste keuze voor dit project. Wel erg positief en belangrijk: tot nu toe lijkt het de wasmachine te overleven.
Naalden: 2,5 mm. Vandaar die vierenhalve maand… Ik heb eerst een paar proeflapjes gemaakt op dikkere naalden, maar dat werd gewoon echt niet mooi, dan zag je de andere kant erdoorheen. Vanwege het grote aantal steken is een rondbreinaald aan te raden.
Werkwijze: Dit dekentje is dubbel gebreid. Double knitting is een breitechniek waarbij je om en om aan de voorkant en de achterkant breit. Dit levert een wat dikker dekentje op, want het zijn eigenlijk twee dekentjes met de achterkanten tegen elkaar. Het is in dit patroon misschien niet heel goed te zien, maar beide zijden zijn verschillend, de kleuren zijn tegengesteld. In totaal heb ik 360 steken opgezet, 180 voor elke zijde. Ik breide het patroon twee keer naast elkaar. Het patroon bevat drie verschillende ‘straten’. Ik heb alle straten drie keer gebreid, om te eindigen met de eerste.
Afmetingen: De deken is ongeveer 80 bij 100 centimeter.

Vijf dingen

Weekoverzichten zijn denk ik mijn favoriete rubrieken op andere blogs (er zijn zelfs blogs die ik niet leuk genoeg vind om te volgen, maar waarvan ik wel de weekoverzichten lees). Ik ken mezelf echter, mijn fotografiekunsten en mijn telefoon-meeneemgewoontes; dat wordt niets. Vandaar deze versie: vijf voorwerpen die iets te maken hebben met de afgelopen week.

vijfdingen1

Rondbreinaald
Ik heb mijn babydeken afgekant! Hopelijk kan ik daar binnenkort een aparte blog over maken. Ik heb het op dunnere naalden gebreid dan ik eigenlijk wilde (2,5 mm), maar anders werd het gewoon echt niet strak genoeg. En ja, ik weet mijn naalden altijd krom te krijgen. Gelukkig zijn dit bamboe naalden. Ze buigen wel, maar breken (tot nu toe) niet. Verder tikken ze ook niet, en zijn ze niet te glad of te stroef. Favoriete tools! Rondbreinaalden sowieso, want daar passen veel meer steken op en je kan nog eens naast iemand zitten zonder het gevaar dat je diegene een oog uitsteekt.

Citroenstampertje
Veel thee drinken schijnt niet goed te zijn als je zwanger bent, dus ik probeer meer water te drinken. Een schijfje citroen erin vind ik dan soms wel lekker, alleen kon ik maar geen stampertje vinden. Ze leken ze echt nergens te verkopen, behalve in grootverpakkingen online. Totdat ik erachter kwam dat ze ze bij Dille & Kamille wel hadden. De eerste keer dat ik kwam waren ze op, maar afgelopen zondag kon ik nog net de laatste uit een bakje vissen. Dus nu heb ik er eindelijk een. Het is trouwens tegelijkertijd een rietje.

Hot Choc
Bij een woeste keukenopruimsessie een paar weken geleden kwamen we dit pakje tegen. Toch eens proberen. Het was smerig! En vooral heel, heel erg pittig; ik proefde eigenlijk alleen de Spaanse peper. Geen succes dus, de chocolademelk ging door de gootsteen en de rest verdween in de prullenbak.

Plantenlabel
We hebben een nieuwe onderbuurman, en helaas rookt hij. En lijkt hij daar zo ongeveer dag en nacht mee bezig te zijn. Heel vervelend en letterlijk verstikkend, ik heb het gevoel dat ik continu op moet letten als er ramen of deuren openstaan. Misschien overdreven, maar we maken ons zorgen over de gezondheid van onze baby. Uiteraard proberen we oplossingen te vinden, maar het is gewoon echt heel frustrerend dat één bepaalde gewoonte van één persoon zoveel invloed heeft. In een poging onszelf op te vrolijken, kochten we wat nieuwe plantjes. Die ook nog eens de lucht schijnen te zuiveren.

Otje Otter
Het kraampakket is bezorgd. Het kraampakket is een doos vol spullen die suggereren dat een bevalling een bijzonder bloederige, akelige toestand is. Om de zwangere af te leiden van dit feit, hebben ze er deze knuffel bij gedaan… Een otter in een zwembroek?

Vanuit het Verhalenloket, week 33

Over een kleine twee maanden ga ik met zwangerschapsverlof (ja, M. en ik krijgen een baby, maar de drie mensen die mijn blog lezen wisten dat vast al). Ik ben van plan om tot ongeveer vier weken voor de uitgerekende datum door te werken en daarna dus een tijd niet. Bijbaantjes meegerekend is het volgens mij zo’n tien jaar geleden dat ik zo lang niet gewerkt heb. Ik vind het spannend, omdat ik niet weet of er in februari nog wel werk voor mij zal zijn. Dat is erg kort door de bocht, want mijn vaste opdrachtgevers zijn geweldig, heel blij voor me en hebben al gezegd dat ze op me zullen wachten. Ik realiseer me vaak hoeveel geluk ik met ze heb, en nu ook weer.

Ik zal ongeveer zestien weken niet werken, zo lang duurt een zwangerschapsverlof ook voor iemand in loondienst. In die zestien weken verdien ik dus ook niets. Het UWV heeft wel de Zelfstandig-en-Zwanger-regeling (ZEZ), een uitkering ter hoogte van het minimumloon, dus dat is al iets. En verder is het dan maar even zo, ik vind het simpelweg te belangrijk om uitgerust te zijn voor de bevalling, tijd door te brengen met mijn kind en goed te herstellen. Alsnog luxe dat ik die keuze heb, natuurlijk, als je ziet hoeveel zelfstandigen kort na de bevalling alweer aan het werk zijn.

Ik merk nu al dat het voor veel mensen lastig blijft om te zien wat ik allemaal doe. We hebben opvang geregeld voor de dagen dat we allebei werken. Niet iedereen begrijpt dat, omdat ‘ik toch thuis ben’. Ik werk inderdaad meestal thuis, maar… tja, dan werk ik dus. Sommige mensen vinden het oprecht zielig dat ik mijn kind straks naar de opvang breng. Nu vind ik het sowieso niet zielig om je kind naar een opvang te brengen, maar het verschil dat mensen maken tussen M. en mij is opvallend. M. is in loondienst, logisch dat ze geen baby mee kan nemen naar haar werk, maar ik word erop aangekeken.

Ach ja, voor alles geldt: we zullen zien hoe het vanaf februari gaat.

Op dit moment ben ik in ieder geval nog gewoon aan het werk, en dat gaat goed. Ik krijg bovengemiddeld veel opdrachten aangeboden waarin baby’s figureren (dit boekje bijvoorbeeld), studieboeken over opvoeding… erg grappig en hartverwarmend. Ik probeer meer te bloggen en te schrijven. Ik ben veel aan het regelen, zoals die uitkering en toestemming om mijn bedrijf vanuit huis te mogen blijven runnen. Er wordt in mijn flat namelijk een huishoudelijk reglement van kracht waarin staat dat de vereniging van eigenaars daar toestemming voor moet geven. Nu is mijn bedrijf in die zin niet zo interessant; het is geen horecagelegenheid of timmerwerkplaats, ik heb geen personeel of klanten die aan huis komen. Volgens mij denken veel van mijn buren dat ik werkloos ben. En ik had mijn bedrijf ook al voor ik hier kwam wonen. Maar goed, ik wil het natuurlijk wel allemaal netjes regelen. Van de week werd mij meegedeeld dat het geen enkel probleem was, maar dat ik geen neonreclame op de gevel mocht aanbrengen :)

Herkenbare dingen voor boekenliefhebbers (1)

boekenkast2

Ik kwam deze lijst tegen en vond er iets van. En het werd wat lang om dat allemaal in een blog te proppen, dus ik heb hem in twee delen gesplitst. De claim is dat boekenliefhebbers onderstaande 24 dingen (waarvan in deze blog dus de eerste 12) zeker zullen herkennen.

1. Je kunt je vaak beter identificeren met fictieve personages dan met echte personen.
Identificeren is een groot woord, maar ik kan in ieder geval sterke meningen hebben over personages en ze heel sympathiek vinden. Ze kunnen een speciaal plaatsje in mijn hart krijgen, en dat geldt zeker ook voor sommige personages uit boeken waar ik aan mee heb mogen werken. Ik kan trouwens ook heel goed personages maken van echte mensen.

2. Je beoordeelt anderen op de boeken die zij lezen.
Vooral op óf ze boeken lezen. Mensen die nooit een boek lezen, moeten wat meer moeite doen om te bewijzen dat ze leuk zijn ;)

3. Over oordelen gesproken: you can totally judge a book by its cover.
Ook over omslagen heb ik sterke meningen (zoals ook van een redacteur verwacht mag worden), maar ik zal niet snel een boek puur op basis van het omslag uitkiezen of afwijzen.

4. Als je op vakantie gaat, zit je koffer halfvol met boeken.
Dat valt mee, ik heb ook een e-reader. En ik vermaak me op vakantie niet alleen met lezen, handwerkspullen en een puzzelboekje (Logikwis!) mogen niet ontbreken. Het overleg met M. over welke boeken mee mogen heeft altijd wat voeten in de aarde, want het is natuurlijk het handigst als we de boeken die we meenemen allebei nog niet gelezen hebben en willen lezen. Maar in juni zijn we met de auto op vakantie geweest, daardoor hoefden we niet heel hard te onderhandelen over titels en aantallen.

5. Je wordt dolgelukkig van de geur van oude boeken.
Hm, de grens tussen lekker oud en te muf is dun. Nieuwe boeken kunnen ook erg lekker ruiken!

6. En dan hebben we het nog niet over de versnelde hartkloppingen die je krijgt wanneer je een boekenwinkel binnenloopt.
Ik heb een paar jaar een bijbaan in een boekhandel gehad, dus zo bijzonder vind ik het nu ook weer niet. Wel altijd leuk om te kijken wat ze allemaal hebben, vaste prik als M. en ik ergens zijn.

7. Boeken zijn niet alleen leuk om te lezen, ze passen ook prachtig in je interieur.
Woonkamers waarin helemaal geen boeken te vinden zijn vind ik altijd nogal kaal. Ik vind het dan ook prima dat onze boeken in onze woonkamer staan, maar wil niet beweren dat ze prachtig staan. Ze staan er gewoon, in een paar vrij saaie kasten, daar valt verder weinig over te vertellen. Ik ben wel nog steeds erg blij met ons ‘genrebord’ uit de bibliotheekuitverkoop. En we hebben een uitstalplankje dat ik een keer heb gekregen toen ik nog bij de boekhandel werkte, daarop staat de foto die we op Perron 9 3/4 in Londen hebben laten maken.

8. Er zijn twee soorten mensen: zij die échte boeken lezen en zij die e-books lezen.
Zolang mensen legaal e-books lezen, heb ik er niks op tegen. Sowieso, wat maakt mij het uit hoe iemand anders leest? Tenzij M. en ik allebei een boek op de e-reader willen lezen. Wat niet vaak voorkomt, want M. vindt de e-reader niet fijn lezen. Bovendien lezen we vooral bibliotheekboeken, en het e-booksaanbod van de bieb is nog altijd heel slecht. Zelf gebruik ik de e-reader veel voor mijn werk, en daarnaast lees ik er af en toe boeken op waar ik bijvoorbeeld via First to Read aan kan komen. Ik ben wel een erg ouderwetse boekenkoper. Als ik een boek koop, is dat meestal omdat ik het al ken, goed vond en nu per se wil hebben, en dan wil ik een papieren exemplaar. Zodat ik het in de kast kan zien staan. Ik zou ook veel te bang zijn dat ik het e-book kwijt zou raken bij een crash van e-reader of computer. Daar zijn vast oplossingen voor, maar toch.

9. Je hoopt dat jouw favoriete boek nooit wordt verfilmd.
Ik houd me nooit zo bezig met films, dus dit interesseert me eigenlijk niet zo. Als het echt een favoriet boek is, is het dat na een film nog steeds, ik zie het als twee verschillende dingen. Kan wel heel benieuwd zijn wat ze ervan gemaakt hebben. Omdat ik zo’n watje ben, lees ik overigens soms liever alleen het boek. Fantastic Beasts and Where to Find Them is niet echt een boekverfilming, maar wil ik wel gaan zien. En de BBC-serie van The Casual Vacancy ook nog steeds, nu we het toch over Rowlings werk hebben. En ik kan niet wachten op de verfilming van 100% Coco (serie van Niki Smit die ik mag redigeren), ik vind het zo tof dat daar een film van komt!

10. Je weet dat er een speciaal plekje in de hel is voor mensen die spoilers vertellen.
Ik lees gelukkig niet zoveel populaire boeken (op het moment dat ze populair zijn), dus ik kom nooit zoveel mensen tegen die iets verraden over wat ik lees. Ik lees trouwens ook veel non-fictie waarover weinig te spoileren valt. Maar het kan inderdaad vervelend zijn. Ik heb zelf een keer per ongeluk iets verteld over de laatste Harry Potter… Bij fictiemanuscripten die ik redigeer, stap ik er ook het liefst blanco in. Ik lees dus eerst het hele manuscript (of het origineel bij vertalingen, als dat kan) en ga dan verder. Ik ben waardeloos in verhalen navertellen in het algemeen, dus zeker ook in inschatten wat ik wel en niet kan vertellen. Ik vertel niet voor niets vaak weinig over de inhoud in mijn boekenblogs!

11. Je wordt enthousiast wanneer je ziet dat iemand een van je favoriete boeken leest.
Zeker, ik probeer mijn favoriete boeken ook vaak te slijten aan mensen (The Time Traveler’s Wife van Audrey Niffenegger bijvoorbeeld <3). Ben opgetogen als M. iets gaat lezen waarvan ik weet dat ze het mooi gaat vinden (en soms jaloers omdat zij het dan nog voor de eerste keer kan lezen). In het verlengde daarvan: ik ben ook altijd enthousiast als mensen enthousiast zijn over boeken die ik heb geredigeerd, en eigenlijk ook al als ik ze alleen maar in de winkel zie liggen. Ik heb een keer in de trein tegenover iemand gezeten die een Bouquetreeksboekje zat te lezen dat ik had geredigeerd.

12. Je haat het om een boek niet uit te lezen, zelfs als dat boek toch niets voor jou is.
Ik lees boeken meestal uit, ook als dat met enige tegenzin gepaard gaat. Die ook weer kan verdwijnen, als het tegen het einde toch ineens goed of spannend wordt. Maar tegenwoordig ben ik best zuinig op mijn privéleestijd en lees ik ook wel eens iets niet uit (of erger, breng ik boeken ongelezen terug naar de bibliotheek, omdat M. inschat dat ik er toch weinig aan zal vinden). Het laatste boek dat ik niet heb uitgelezen is Jij zegt het van Connie Palmen. Het heeft de Libris Literatuur Prijs gewonnen en ik vind Sylvia Plath interessant, maar dit was zo bespiegelend en uitweidend, ik kwam er eerlijk gezegd niet doorheen. O, en Nachttrein naar Lissabon ligt al eeuwen op mijn nachtkastje, maar dat ga ik nog ‘uitlezen’ (ik vrees dat ik opnieuw moet beginnen).

Interview Schrijven Magazine

Ik kan moeilijk beweren dat er veel gebeurt op schrijfgebied, maar het is ook niet nodig om op de blog te doen alsof er nog minder gebeurt dan er al gebeurt. In het aprilnummer van Schrijven Magazine stond een interview met mij, hoogste tijd om dat online te zetten. Ook blij met het egeltje bovenaan, wie mijn bundel heeft gelezen weet waarom.

interview Schrijven Magazine

Hieronder een leesbare versie.

Verder lezen Interview Schrijven Magazine

Boeken van juli

100jarigeman

Jonas Jonasson – De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween
(Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann, vertaald uit het Zweeds door Corry van Bree)

Ik volg best een beetje welke boeken populair zijn, maar ik loop vaak erg achter met het lezen ervan. Als ik ze al lees. Als zoveel mensen iets lezen, moet het wel goed zijn, gaat lang niet altijd op. Of misschien moet ik zeggen: als zoveel mensen iets lezen, betekent dat niet automatisch dat ik het ook goed vind. Dit boek hoefde ik niet per se te lezen, maar M. had het bij zich op vakantie en toen begon ik er toch in. Vermakelijk boek! Zeker niet hoogstaand en sommige dingen zijn wel érg toevallig en absurdistisch, maar heel geschikt als je gewoon een leuk boek wilt lezen. Al raakte ik soms even de draad kwijt; alles bij elkaar zijn het behoorlijk wat personages en verwikkelingen. En is het leven van een 100-jarige nogal lang. Ze vonden het trouwens zeker mooier om ‘100-jarige’ op het omslag zonder koppelteken te schrijven? Apart. In ieder geval vond ik het een grappig en fris boek. Ik spreek geen Zweeds, maar ik denk dat de vertaling ook heel goed is, het klonk allemaal erg natuurlijk.

wegaannognietnaarhuispars

Hans Pars – En we gaan nog niet naar huis!

Fotoboek over ‘de vakantiegeschiedenis van de Nederlanders’. Leuk om door te bladeren, zeker als veel mensen vakantie hebben en je dus al helemaal in het sfeertje zit, maar meer ook niet: de bijbehorende teksten zijn vrij willekeurig en betweterig, veel bijschriften ontbreken.

vriendhetnieuweland

Eva Vriend – Het nieuwe land
Dit boek gaat over het ontstaan van Flevoland. Als ik dat schrijf, pak je het misschien niet snel. Zonde, want het is echt heel leuk en interessant! Het gaat dan ook vooral over de mensen die in de nieuwe polder wilden gaan wonen. Over wie daar wel en niet mochten gaan wonen. Mochten, ja, want deze mensen werden helemaal doorgelicht en streng geselecteerd. De auteur gaat op zoek naar de mensen die het wel en niet geworden zijn. Ze probeert zo veel mogelijk te weten te komen over het selectieproces en de ideeën van degenen die daar verantwoordelijk voor waren (die ideeën waren nogal hoogdravend, men streefde naar een ideale samenleving in de polder). Haar aanpak is behoorlijk persoonlijk; haar eigen grootouders werden geselecteerd voor de polder en ze vertelt veel over hoe ze onderzoek heeft gedaan. Dit zorgt soms voor een wat onduidelijke structuur, maar toch vind ik het een aanrader.

Boeken van juni

Onze vakantie viel in deze maand, maar ik heb niet eens zo veel gelezen. Komt misschien ook doordat de eerste helft van de maand erg druk was op werkgebied. En de vakantie was een autovakantie (onze allereerste!) naar Denemarken, waarin ik ook veel bezig was met autorijden (duh), door Århus lopen, aan een babydekentje breien…

carolhighsmith

Patricia Highsmith – Carol
(oorspronkelijk The Price of Salt onder het pseudoniem Claire Morgan, vertaald uit het Amerikaans door Inge Kok)

Ik hoorde in dit geval eerst over het bestaan van de film, maar die leek me te akelig (ik vind films nogal snel akelig). Dan het boek maar. Het verhaal gaat over Therese, een Amerikaans meisje van negentien dat verliefd wordt op Carol, een oudere vrouw die in scheiding ligt. Ze ontmoeten elkaar in het warenhuis waar Therese tijdelijk werkt, eigenlijk hoopt ze op een baan als decorontwerpster. De twee gaan op een soort roadtrip door de VS, maar worden achtervolgd door een privédetective die is ingehuurd door Carols ex. Hij hoopt met bewijzen van hun lesbische relatie ervoor te zorgen dat hij de voogdij krijgt over hun dochtertje. Het boek speelt zich af in de jaren vijftig en is toen ook al gepubliceerd. Ik neem aan dat men het toen erg vooruitstrevend vond. Ik vond het nogal langdradig en niet goed geschreven, en het boek moest terug naar de bieb, dus het werd uiteindelijk een behoorlijke race tegen de klok. De akeligheid viel trouwens mee, dus misschien kan ik toch de film nog eens kijken (alleen kijk ik niet veel films).

keepitcool

Kristine Groenhart – Keep it Cool

Deel 2 van de serie over de kostschool Mulberry House. Deel 1 las ik een paar maanden terug. Deel 2 is vooral meer van hetzelfde, perfect om mee bij te komen van de woeste deadlines voor de vakantie. Het gaat wel over de komst van een stinkend rijke Arabische prinses naar de kostschool, dus er wordt nogal de ruimte gegeven aan fantasierijke extravagantie. Had van mij niet gehoeven, maar is op zich wel oké.

boy7

Mirjam Mous – Boy 7
Ik denk dat M. dit boek op de leeslijst had gezet. Het sprak mij niet meteen aan, maar zoals zo vaak was zij er eerder aan toe dan ik (ze leest een stuk meer dan ik, ook op vakantie) en ze dacht dat ik het toch wel leuk zou vinden. En dat was ook zo. Het is een spannend jeugdboek over een jongen die zijn geheugen kwijt is en langzaam maar zeker ontrafelt hoe dat komt. En daar word je als lezer ook steeds nieuwsgieriger naar! Grappig detail: ik vond het boek heel Amerikaans lijken, terwijl de auteur Nederlands is. De stijl vond ik niet best, maar het verhaal lijkt me in dit geval belangrijker. Het oordeel over goed en kwaad had ook nog wel iets meer aan de lezer mogen worden overgelaten, maar ach. Ook dit boek is verfilmd, maar die film lijkt me zeker niet geschikt voor mij.

boekbadwater

Lisa Kuitert – Het boek en het badwater

De flaptekst opent met: ‘Een hartstochtelijk pleidooi voor het papieren boek’. Het is vooral een boek vol onderzoeken, weetjes en anekdotes over (met name papieren) boeken en hun eigenaren. Lisa was de coördinator van mijn master en mijn scriptiebegeleider, en het was tijdens het lezen van dit boek een beetje alsof ik weer in de collegebanken zat. Wat heel aangenaam was, zeker omdat ik nu nergens iets van hoefde te vinden of een essay over hoefde te schrijven. Ze refereert trouwens regelmatig aan Een geschiedenis van het lezen van Alberto Manguel, een boek dat hier ook nog steeds vrijwel ongelezen in de kast staat. Hm…