Auteur: Nicole

Dochter (2)

Er zijn moeilijke momenten en makkelijker momenten. Dagen zelfs. Op moeilijke dagen is het moeilijk om te beseffen dat er ook makkelijker dagen zijn. Ik las ergens dat als je baby blijft huilen dat niet wil zeggen dat ze niet bij je wil zijn, maar vind dat soms moeilijk te geloven.

Ze wilde niet slapen, maar vond het wel gezellig om met z’n drieën op de slaapkamer te zijn. Ze lag vrolijk te brabbelen in haar bedje, tot we het licht uitdeden: krijsen, gillen! Licht weer aan om te kijken wat er in vredesnaam aan de hand was: niks. S. brabbelde weer vrolijk verder.

Ze sliep op me toen ik op moest staan om de lichten aan te doen. Dat was jammer.

Na een erg moeilijke woensdag, was donderdag ineens alles goed. Ze lachte al naar me toen ik haar ‘s ochtends uit haar bedje kwam halen. Later lag ze tevreden naast me op het grote bed en keek ze af en toe even opzij om te zien of ik er nog was. Ze lijkt soms zo ernstig naar ons te luisteren. Ik erger me vaak aan hoe mensen gedrag interpreteren van mensen die dat zelf niet onder woorden kunnen brengen, maar ik doe natuurlijk bij S. precies hetzelfde.

Ze heeft nog niet echt interesse in speelgoed. We doen net alsof ze wel al veel interesse heeft in boekjes. Ontdekking van de week: ze wordt blij van ‘We maken een kringetje’. Het slaat natuurlijk nergens op met een mama en een baby, maar ze kan er geen genoeg van krijgen, vooral niet van ‘bij de hand, bij de hand, pak je vriendje bij de hand’.

We geven iedere dag braaf vitamine K en D, druppeltjes met een lepeltje. Vitamine K moet je tot en met 12 weken geven, die lui van Davitamon hebben daarvoor precies te weinig in een flesje gedaan, zodat je er nog een moet kopen.

Gisteren kwam een van haar oma’s oppassen en gingen M. en ik de auto ophalen en even de stad in. Voor ik het wist stonden we in een speelgoedwinkel omdat S. volgens M. dringend een bijtring nodig had. We zagen een superleuk broekje in een maat die ze al niet meer heeft, dat was zo gek.

Dochter

A. blogt elke week een gedichtje over het leven met haar baby, en dan wil ik ook zoiets, omdat het allemaal zo snel gaat. Tegelijkertijd weet ik dat dat niets voor mij is, ik zou er meteen een veel te ambitieus project van maken en ik schrijf altijd al zo langzaam, vaak over dingen die veel langer geleden hebben plaatsgevonden. Ik heb nog erg weinig energie en ben al blij als het lukt de dag aangekleed door te brengen, een wasje te draaien, wat boodschappen te doen, een redelijk gezonde maaltijd op tafel te zetten.

Met de dochter, S. (ik heb lang getwijfeld hoe ik haar hier wilde noemen, nu dan toch maar bij haar voorletter), gaat het goed. Geloof ik. Soms geloof ik het niet, als ik de hele dag alleen met haar ben en ze blijft huilen en niets goed is. Laatst waren ze zelfs tevreden op het consultatiebureau. Het hielp dat ze dit keer niet het hele gesprek lang krijste, maar in mijn armen lag te slapen, in haar Teigetje-badjasje. Ze was ineens meer dan een kilo aangekomen en zat een lijntje hoger in de heilige curve. We hoeven haar nu ‘s nachts niet meer wakker te maken voor een voeding. Dat wil nog niet zeggen dat we volledige nachten slapen, maar ik was er toch erg trots op, omdat het blijkbaar toch iets oplevert, die ellendige borstvoeding die ook tijdens het afbouwen nog zoveel problemen geeft. Ze hebben dit keer ook zowaar niet later nog gebeld omdat ze wilden weten hoe het ging.

S. wil nu soms liever in de box liggen dan op ons, maar dan moeten we wel naast de box komen zitten. Haar ogen vallen dicht als ik de stofzuiger aanzet. Ze gaat huilen als ze denkt dat ze alleen is. Ik vind het zo belangrijk dat ze dat niet hoeft te denken, dat het niet zo is. Eerst zei ze alleen onwillekeurig ‘eu’, nu is het eerder ‘heuj-heuj’ en lijkt het soms een antwoord of bedoeld om ons te roepen.

Niet alleen wij, maar iedereen om ons heen heeft er een andere rol bij. Het maakt sommige dingen zoveel makkelijker. Ik geniet er erg van dat zij er zo van genieten. Dat S. in de kinderwagenbak om het hoekje in de woonkamer lag, maar van P. per se in de keuken erbij moest toen we gingen gourmetten. Dat het toetje zo snel mogelijk werd opgegeten, zodat S. weer kon worden vastgehouden.

Dat Y. eerst concludeerde dat ze ‘de baby niet zo leuk’ vond, maar nu soms doet alsof ze een baby is die S. heet, waarbij nicht M. mij moet spelen.

Vooral dat S. begint te lachen als M. thuiskomt uit haar werk, tenzij die haar capuchon nog opheeft. De verhalen die M. tegen haar houdt. En gewoon die twee, hoe gewoon dat soms al voelt en tegelijkertijd hoe bijzonder. Gewoon wij drieën.

Boeken van 2016

Ook dit jaar leek het me leuk om nog even terug te blikken op de boeken die ik in 2016 heb gelezen. Ik kom tot 37, minder dan in 2015, maar zoals ik toen al schreef: het aantal maakt me niet zoveel uit. Ik heb dit jaar geen boeken geluisterd, veel titels zijn verdwenen uit LuisterBieb en de app werkte niet meer op mijn telefoon. Inmiddels heb ik een andere telefoon, dus het zou misschien weer kunnen, maar ik zou niet weten wanneer ik dat zou moeten doen. We kijken tegenwoordig vaak televisie met de ondertiteling aan vanwege het gehuil van de dochter, om je een idee te geven. Niet dat we de dochter laten huilen, maar proberen haar te laten stoppen met huilen en dat ze ook daadwerkelijk niet huilt zijn twee verschillende dingen. We kijken ook regelmatig staand televisie, want mevrouw heeft graag overzicht en wordt het liefst gedragen… Maar goed, deze blog ging over boeken.

In tegenstelling tot vorig jaar kan ik niet één favoriete titel noemen. Wel meerdere dus, niet dat ik helemaal geen favorieten had. Want die had ik, waaronder de graphic novel Kunnen we het niet over iets leukers hebben? van Roz Chast (mei), Het nieuwe land van Eva Vriend (juli) en de biografie over Kees Boeke De geest in dit huis is liefderijk van Daniela Hooghiemstra (augustus). O, en Harry Potter and the Cursed Child was toch ook de moeite waard (september).

Mijn voornemens waren vorig jaar om veel te lezen op basis van onze leeslijst, dat is behoorlijk goed gelukt! Al kwamen een paar reserveringen van de bibliotheek precies binnen rond de geboorte van de dochter en heb ik die niet opgehaald. Ik keek toen uit naar het andere werk van Alison Bechdel, maar heb daar nog niets van gelezen (ik heb trouwens ook Fun Home niet herlezen, wil ik eigenlijk wel). En ik was zo benieuwd naar Meisjesboeken van weleer van Kristine Groenhart. Helaas viel dat een beetje tegen (mei). Haar kostschoolserie Mulberry House is wel leuk, daar las ik deel 1 en 2 van dit jaar.

In 2017 lijkt het me fijn als ik af en toe nog eens een boek kan lezen, met en zonder de dochter :)

Boeken van december

In november heb ik geen enkel boek uitgelezen. Aan het begin van de maand begon ik wel in Bruidsvlucht, maar ik las het niet uit. Ik kon me slecht concentreren en keek liever televisie. Toen de dochter er eenmaal was, had ik er geen tijd meer voor. Of dat idee had ik. Weinig zin in ook. En dat is in december grotendeels ook zo geweest. Tijdens de voedingen lees ik soms wel, maar dan vooral blogjes, de krant op mijn telefoon of een tijdschrift. En natuurlijk ‘lezen’ we al met de dochter, ze heeft diverse voelboekjes en is al lid van de bieb. Ze kan er niet onderuit met zulke moeders! Wat veel kraambezoek ook weet, ze heeft al mooie prentenboeken gekregen :)

Marieke van der Pol – Bruidsvlucht

Ik wilde ook vooral geen boeken lezen waarvan ik uit mijn doen zou raken. En dat raakte (raak) ik nogal snel, dus ik vond het wel veilig om te kiezen voor een boek dat ik al kende. Ik was even vergeten dat er een bevalling in voorkomt in een afgelegen stacaravan die zowat verkeerd afloopt, maar verder ging het wel. Sommige verhaallijnen zijn best heftig, maar alles wordt vrij afstandelijk beschreven. En uitleggerig, dat herinnerde ik me niet van de vorige keer dat ik dit las. Ik ken de film (Bride Flight, Van der Pol schreef eerst het scenario en toen het boek) ook goed, en het was fijn om de beelden voor me te zien onder het lezen. We zagen de film ooit voor het eerst op Manuscripta, daar bleek het de sneak preview met een inleiding door Van der Pol zelf. Erg leuke verrassing. Ik heb ook nog een keer gewerkt bij een lezing van haar in de boekhandel. Ik wil niet zeggen dat het een heel goed boek is, maar het is wel een lekker boek, met leuke personages. Vooral het begin, als ze op weg gaan met dat vliegtuig.

Anna Levander – Morten

Een van de boeken van Nederland Leest. Gratis, dus dan weet je het wel met mij. Een bibliotheekmedewerker heeft een keer heel filiaal Kanaleneiland voor mij ondersteboven gekeerd omdat ik had begrepen dat je een code kon krijgen voor een e-book. Onvindbaar, maar later stuurde ze keurig die code op per post met een briefje erbij :) Overigens een van de weinige positieve ervaringen met filiaal Kanaleneiland, waar de vaste medewerker meestal buiten stond te roken en te schreeuwen, maar dat is een ander verhaal. In ieder geval, ik zorg meestal wel dat ik het boek van Nederland Leest krijg. En lees het vervolgens niet. Of lees het wel en vind het slecht. Hoewel ik onder de indruk was van De grote zaal van Jacoba van Velde. Morten vond ik vooral stilistisch gezien niet best. Op zich wel grappig om te lezen, omdat het een inkijkje geeft in de politiek en Anna Levander het pseudoniem is van Dominique van der Heyde en haar vrouw Annet de Jong, dus je mag verwachten dat zij weten waar ze over praten. Het boekenvak komt er trouwens ook zijdelings in voor, was heel herkenbaar voor mij. Het einde vond ik nogal sneu, het is abrupt en een herinnering die wordt teruggehaald via hypnose speelt een cruciale rol, dat vond ik een zwaktebod. Ergens ben ik wel benieuwd hoe het verder gaat (Morten is het eerste deel van een drieluik), maar ik weet nog niet of ik de andere delen ook ga lezen.

Sofie van den Enk en Eva Munnik – De melkfabriek

Ik geef momenteel borstvoeding. Er is een wereld voor me opengegaan, en dat bedoel ik niet op een halleluja-ik-ga-minstens-door-totdat-de-dochter-naar-school-gaat-manier. Ik hoop dat ik er nog eens apart over kan schrijven. Dit boek probeert tegenwicht te bieden aan de zogenaamde borstvoedingsmaffia. Dat is wat mij betreft zeker nodig en dat doet het goed en leuk en luchtig, met veel ervaringsverhalen en anekdotes, ook van BN’ers. Sommige dingen maakten me juist extra onzeker, maar ik ben sowieso onzeker en besluiteloos over die hele borstvoeding op dit moment, dus ik geloof niet dat het aan het boek ligt. Het was vaak herkenbaar en ik kon er ook regelmatig om lachen. Er komt een vrouw in voor die begon te lekken zodra er een krijsende meeuw overvloog, haar lichaam vond dat op babygehuil lijken. Sofie heeft bij ons op dansles gezeten, waardoor ik altijd denk dat ik haar ken. In werkelijkheid heb ik haar nauwelijks ooit gesproken, maar toch denk ik altijd als ik iets over haar lees of haar op tv zie: Hé, Sofie!

Japan Sleeves (2)

De laatste week voordat de dochter er was, werkte ik behoorlijk obsessief aan de trui. Waardoor ik de lace inserts ineens toch af had. Die moest je nat maken en opspannen voor je er verder mee ging. Prima. Omdat ik te krenterig ben om dingen aan te schaffen die daar daadwerkelijk voor zijn bedoeld, doe ik dat altijd of op een prikbord, of op van die foam-puzzelstukken waarmee je een hinkelbaan kunt leggen. Op het prikbord lag (en ligt nu nog steeds) de puzzel van Jan van Haasteren die ik hier al even noemde, en ik vermoed dat het sowieso te klein zou zijn, dus het werden de puzzelstukken (nu nog niet geconfisqueerd door de dochter).

Ik ben eigenlijk niet zo goed in opspannen, het lukt me vaak niet goed om het recht en netjes te krijgen. In dit geval ging het ook nog eens om twee verschillende onderdelen die even lang moesten worden. Nou, lang werden ze in ieder geval. Ik was prompt bang dat de genoemde afmetingen na het opspannen waren, in plaats van ervoor, zoals ik had begrepen. Dat stond echter niet in het patroon. Omdat de trui op zich voor mij was bestemd in plaats van voor een aap, besloot ik de lace inserts eerst nog maar eens nat te maken en ze vervolgens iets minder fanatiek op te spannen. Dat leek al wat te helpen, dus liet ik ze drogen, verwijderde de spelden en besloot maar gewoon verder te gaan. Het kant was best mooi strak geworden en de lengte leek nu oké. Met de Buik zat passen er toch voorlopig niet in, dus ik hoefde me niet te haasten. Handig ook om van alles op uit te stallen, zo’n bed op klossen in de kamer.

Nu kwam het moeilijke gedeelte: het creëren van de vorm van een trui met de lace inserts als uitgangspunt. Het kant vormt de bovenkant van de mouwen, daartussen moest natuurlijk een gat voor mijn hoofd komen en daaromheen dus de mouwen en de panden. Ik probeer altijd patronen te vinden waarbij ik achteraf zo min mogelijk onderdelen aan elkaar moet naaien. Bij dit patroon hoef je aan het eind alleen de naden van de mouwen te sluiten en boorden eraan te breien. Ideaal, maar het zorgt er wel voor dat de constructie nogal inventief is; je moet veel steken opnemen en verkorte toeren breien. Ik heb weinig tot geen ruimtelijk inzicht, dus het kostte me veel moeite om me voor te stellen hoe het zou worden. Met zoveel steken op de naald was dat ook heel lastig te zien. Er zat weinig anders op dan op het patroon te vertrouwen.

Gelukkig pakte dat goed uit. Er waren ook stukken waarbij je heel lang heen en weer moest breien, van de linkerpols naar de rechterpols en andersom. Kon ik weer een beetje op adem komen. Een deel daarvan heb ik zelfs nog gebreid terwijl ik al weeën had. Ik geloof dat ze tegen haar zeiden dat je weet dat je bevalling echt op gang is gekomen ‘when you don’t feel like knitting anymore’. Dat gold ook wel zo’n beetje voor mij.

Na de geboorte van de dochter heb ik er niet zoveel meer aan kunnen werken (ik typ deze blog ook terwijl ik haar regelmatig met een hand heen en weer rijd in de kinderwagen naast me :)), maar inmiddels ben ik toch al best een eind. Het hele middenstuk wordt rond gebreid, afwisselend twee toeren van kleur A en twee toeren van kleur B. Mindless TV knitting, noemt het patroon dat. Wat mij betreft nu ideaal, want makkelijk op te pakken en weer weg te leggen.

Mutsjes voor Innocent

Toen ik al wel met zwangerschapsverlof was maar de dochter nog niet was geboren, had ik nogal veel tijd om te handwerken. Naast de dekentjes en mutsjes voor de dochter besloot ik weer een paar mutsjes te breien voor op de smoothies van Innocent. Begin volgend jaar worden al die mutsjes in de winkels op de smoothies gezet, en van iedere verkochte smoothie met muts gaat er 20 cent naar het Nationaal Ouderenfonds (zet dat even zoden aan de dijk). Daar komt de Goedgemutste Breicampagne (wat een naam) zo’n beetje op neer.

Best een omslachtige manier van geld inzamelen, maar goed, ik had dus tijd over (o, dat was zo fijn en lijkt zo lang geleden nu, maar je krijgt er natuurlijk zoooooveel voor terug…). Al snel had ik de moed om mijn Japan Sleeves-trui op te pakken, maar toen had ik er toch al vier gemaakt. In fruitthema. Ik heb me er nogal makkelijk van afgemaakt, want de patronen komen gewoon van de site van de campagne. Het voelde natuurlijk erg goed dat het patronen voor ‘experts’ zijn, maar eigenlijk vond ik ze niet zoveel voorstellen. Kun je nagaan wat voor expert ik ben, ahum. De banaan heb ik trouwens wel zelf bedacht, want het bananenpatroon op de site, waarbij het mutsje zelf de banaan is, vond ik ronduit lelijk.

Oké, dit was nogal een suf project, maar ik heb ze inmiddels opgestuurd en wilde ze toch nog even laten zien.

Teken van leven

Onze dochter is vandaag een maand oud. En wat een maand. De dochter is natuurlijk de leukste en de liefste, maar we moeten overal nog erg aan wennen. Ik ben nog nooit zo lang zo moe geweest. Ik kan vaak nog niet geloven dat ze er is, dat we nu moeders zijn, dat we dit kunnen, dat we haar mogen houden, maar het lijkt wel goed met haar te gaan.

Met mezelf ging het tot en met de allerlaatste dag van mijn zwangerschap prima (behalve dat ik gestruikeld was op straat en wekenlang een stel zeer indrukwekkende blauwe knieën heb gehad), waar ik heel dankbaar voor ben. Ik kijk heel positief terug op de bevalling, die helaas in het ziekenhuis moest plaatsvinden, maar die toch grotendeels is verlopen zoals ik hoopte. Ik kon het goed aan. Toen de adrenaline daarvan in de loop van de kraamweek wegebde werd het allemaal erg heftig en emotioneel, daar ben ik nu nog van aan het bijkomen. Maar dat gaat lukken.

Gisteren zei D. (*zwaait*) dat ze af en toe keek of er nog eens een nieuwe blog was verschenen. Toen kreeg ik er nog meer zin in, maar de tijd ontbreekt vaak, en de mogelijkheid (hoezeer E. ons ook op het hart drukte vast te oefenen zo veel mogelijk met een hand te doen, het is toch lastig typen met een huilende baby op je arm). Deze blog is mede mogelijk gemaakt door M., die even boodschappen is gaan doen met de dochter in de kinderwagen. Ik mis ze nu al.

Soms drijft er zowaar een roze wolkje voorbij.

Onder voorbehoud

De poëziemiddag zou in april al zijn, maar was om organisatorische redenen uitgesteld tot gisteren. Of ik nog steeds wilde voordragen, ze hoopten heel erg van wel. Eh, ja, tenzij de baby tegen die tijd besluit te komen. Dat begrepen ze gelukkig.

Vanwege het uitstel was het thema ‘het voorjaar in het najaar’ geworden, en daar paste de Buik natuurlijk prima bij. Al vergat ik even dat het misschien niet zo’n heel goed idee meer was om die enorm hoge trap in het Eemhuis te nemen. Ik hoefde me niet voor te stellen aan de organisatie en ook verder kreeg de Buik veel aandacht, wat ik eigenlijk wel logisch en fijn vond. Het voelde ook best bijzonder om ermee op te treden. Ik kom afspraken graag na, dus ik was blij dat ik erbij kon zijn, ondanks mijn wat problematische relatie met optreden in het algemeen. Ik vrees dat dat blijvend is.

Soms denk ik: Al publiceer ik tien bundels (in dit tempo hoef ik daar tenslotte slechts 120 voor te worden), dan nog zullen er na afloop van een optreden mensen naar me toe komen om me te vertellen dat ik talent heb en vooral door moet gaan, maar… dat ik wel wat meer ruimte in mag nemen op het podium. Dat ze wel konden zien dat ik zenuwachtig was. Dat mijn teksten het waard zijn dat ik mezelf beter presenteer. Enzovoort.

En dat gebeurde gisteren niet eens, kun je nagaan. Of nou ja, dat van dat talent en dat dóórgaan wel, maar de rest zat alleen in mijn hoofd. F., die altijd beweert dat hij mij ontdekt heeft, zei dat nu ook weer tegen iemand, maar hij vertelde erbij dat het een beetje was zoals met Columbus en Amerika: ik was er al, maar toch.

Soms zou ik wat meer willen hebben van de onbevangenheid van andere mensen. Jullie hebben gezegd dat ik maar drie minuten heb, maar dat is natuurlijk belachelijk weinig, dus zie me maar weer eens van het open podium af te krijgen. Ik schrijf trouwens ook songteksten. En koop mijn bundel, mensen! Het is niet per se sympathiek of realistisch en het brengt je ook niet per se verder, maar het moet heerlijk zijn om er niet aan te twijfelen dat men op je zit te wachten.

Ik weet ook wel dat mijn schrijven vaak voortkomt uit gepieker, ik zou heel andere dingen maken als ik me anders zou verhouden tot de wereld. Momenteel gaat het misschien nog wel trager en moeizamer dan ooit, al heeft het vele wakker liggen ’s nachts een nieuw gedicht opgeleverd waar ik blij mee ben. En er is sinds kort een document dat ‘Bundel 2’ heet, dat tot nu toe maar liefst vijf teksten bevat en ik nog totaal niet serieus kan nemen. Maar dat geeft misschien niet.

Vijf dingen (5)

vijfdingen5

Bomenbrief
De gemeente had ons nodig. Of we even wilden laten weten welke nieuwe bomen we in onze straat wilden. We mochten slechts kiezen uit twee en geen idee of we hier lang genoeg zullen wonen om er veel van terug te zien, maar toch aardig, die suggestie dat het ze uitmaakt wat je ervan vindt. De esdoorn zou mooi rood worden in de herfst, maar uiteindelijk hebben we toch voor de inheemse linde gekozen. M. hoopt nu op de variant ‘Brabant’.

Boodschappenlijstje Voedselbank
Ik vind het nooit zo geslaagd als mensen aan de deur komen of voor de supermarkt om geld vragen. Wie wel? En deze vrouw stond zelfs in de supermarkt in plaats van ervoor! Alleen bleek ze niet om geld te vragen, maar namens de Voedselbank om boodschappen. Slimme actie natuurlijk, op zaterdagochtend, en ook wel sympathiek. Wij wilden graag iets voor baby’s kopen, dus hebben Brinta en een paar potjes fruit gekocht. En daarna voelden we ons helemaal akelig. Wij hebben het zo goed, kunnen alles kopen wat we nodig hebben, en zijn nu al zo verwend met allerlei hulp en spullen.

Geheugensteuntje
Het gaat op zich prima, hoor, niet echt last van zwangerschapsdementie. Maar als M. ‘s avonds de was uitzoekt en vraagt of ik de rest de volgende dag wil doen, dreigt het fout te gaan. Ik vind het niet meer dan logisch om het te doen, aangezien ik met verlof ben en me nog zo goed voel, maar het ook daadwerkelijk doen is een tweede. Ik kom de wasmachine ook niet zomaar tegen, want hij staat in de berging, misschien is dat het probleem. In ieder geval: een briefje klaarleggen helpt, ook zonder terug te lezen wat erop staat. Moet ik alleen niet vergeten om het klaar te leggen…

Griesmeel
Nog een resultaat van de zoektocht naar min of meer wat gezondere koekjes: griesmeelkoekjes! Geïnspireerd op dit recept. Ik heb ze nu al een paar keer gemaakt, maar dan met citroenrasp/-sap in plaats van met kokos en venkel (want M. lust geen kokos, we houden allebei niet van venkel en daar mag je ook niet veel van hebben als je zwanger bent). Met ‘niks’ en jam zijn ze trouwens ook lekker. Ik denk alleen dat ik eerder banaan in plaats van ei heb gebruikt (toch zwangerschapsdementie?), want afgelopen week gebruikte ik ei en werden ze ineens gigantisch, haha.

Doos
Ik ben inmiddels wel een beetje klaar met babyshoppen en shoppen in het algemeen, dus internet biedt uitkomst als er toch nog iets nodig is. Want soms lijkt er toch nog ineens iets nodig. Misschien is dat dan nesteldrang (op het gebied van schoonmaken is daar helaas nog steeds weinig van te merken). Sommige webwinkels maken er echt een sport van om iets kleins in een zo groot mogelijke doos te stoppen. In deze doos zaten de enveloppen voor de geboortekaartjes en nee, zoveel kaartjes zijn we nu ook weer niet van plan om te versturen. Een bezorger bezorgde me wel een glimlach. En dat terwijl ik een beetje chagrijnig was over wat hij kwam bezorgen, want het paste zeker weten in de brievenbus, maar om de een of andere reden moest ik ervoor tekenen. Ik had hem binnengelaten in de flat en stond te wachten bij de voordeur. En te wachten… Uiteindelijk verscheen hij dan toch nog, enorm gehaast en enthousiast tegelijk: ‘O, sorry, sorry, ik had meerdere pakketjes, ik wist niet dat u zwanger bent, anders was ik eerst bij u gekomen. Bijna uitgerekend, denk ik?’ :)

Japan Sleeves

japansleeves3

Nee, dit is geen aflevering van Vijf dingen. Je zou het bijna vergeten, maar ik maak ook nog wel eens iets wat niet voor een baby is. Al geef ik meteen toe dat dit project iets van een half jaar stil heeft gelegen omdat ik druk was met dekentjes en mutsjes.

Voorlopig is dit dus een zogeheten WIP (work in progress). Het moet een trui worden voor mezelf en zoals je ziet ben ik nog helemaal niet ver. Deze lace inserts moeten in het midden van de mouwen komen, en ik ben erg benieuwd of ik ooit ga begrijpen hoe, maar laat ik ze eerst eens afmaken. Je moet ze wassen en opspannen voor je er verder iets mee doet, hopelijk gaan ze er daardoor wat minder uitzien als twee vodjes. Het schijnt dus Japans kant te zijn, vandaar de naam van het patroon. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er zo Japans aan is. De ontwerpster komt trouwens uit Argentinië.

Natuurlijk had ik nergens genoteerd waar ik geëindigd was in het telpatroon, dus dat was nog een hele puzzel (daarom doe ik dat nu wel steeds). Het viel nog mee dat ik wel had opgeschreven op welke naalden ik aan het breien was, want die waren inmiddels ook verdwenen, gebruikt voor andere projecten… Inmiddels ben ik in ieder geval weer op weg!

Helaas twijfel ik nog een beetje aan dit project, aan de kleuren (ik heb voor crème en een soort zachtgroen gekozen), of al die streepjes me wel zullen staan. En ik vind de maten in het patroon erg onduidelijk. Vooralsnog ga ik maar gewoon voor een M, in dit stadium en met de Buik valt er toch niets te passen.

Ik moet mijn aandacht bij het patroon houden, dat is een andere reden dat het nog niet zo opschiet; tegelijkertijd televisiekijken is geen goed idee. Ik ben wel blij met het garen, het is biologische wol en superzacht.