Boeken van november en december

De boeken van de laatste twee maanden neem ik maar samen, omdat ik er eerder niet aan toegekomen ben erover te bloggen. Helaas kan dat ook makkelijk qua aantal…

Monica Soeting – Cissy van Marxveldt. Een biografie

Fijne biografie! Afgezien van het werk van Joop ter Heul ken ik het werk van Cissy Van Marxveldt (pseudoniem van Setske de Haan) eigenlijk niet, maar dat hoeft ook niet per se voor dit boek. Van Marxveldt had een interessant leven, inclusief een buitenlands avontuur (in Engeland als jong meisje) en allerlei verwikkelingen in de Tweede Wereldoorlog (vooral ook rond haar Joodse echtgenoot). Er zijn veel bekende fans van haar werk (onder andere Anne Frank en koningin Juliana). Het boek gaat ook uitgebreid in op de positie van vrouwelijke auteurs en hoe zij zichzelf presenteerden, dat vond ik erg interessant. Ik heb veel bewondering voor het werk van biografen, en ik vind het dan ook altijd leuk om door de tekst heen iets terug te zien van hun werkwijze en inspanningen. Van hun eigen mening ook wel, al moet die natuurlijk niet gaan overheersen. Soeting vindt het duidelijk erg jammer dat Van Marxveldt zo weinig gaf om haar persoonlijke papieren en zo weinig heeft bewaard (uiteraard vindt ze dat, als biograaf). En ik vond het heel grappig dat ze de spelletjes die Setske in het pension speelt met de andere huurders duidelijk een stuk minder hilarisch vindt dan Setske zelf. Het idee om geblinddoekt met twee lepels iemand af te tasten en te raden wie het is sprak mij ook niet direct aan…

Kristine Groenhart – Reach for the stars

Weer een nieuw deel van de kostschoolserie Mulberry House, uiteraard moest ik ook dit deel weer lezen. Ik merkte dat ik me beschamend slecht herinnerde wat er in de vorige delen is gebeurd, maar ik vond dit deel toch wel weer leuk om even te lezen (volgens mij schrijf ik dit over elk deel).

Rosita Steenbeek – Rose. Een familie in oorlogstijd

Ik heb twee jaar geleden met Rosita Steenbeek mogen optreden , en ik weet dat ze toen over dit boek heeft verteld, maar ik kan me daar verder heel weinig van herinneren. Dat zal ongetwijfeld aan mijn eigen zenuwen hebben gelegen. Nu ben ik dan eindelijk aan dit boek toegekomen. Wat een prachtig boek! Ik moest even wennen aan de verteltrant. Ze zit heel dicht op haar personages, haar eigen familieleden, lang voor haar geboorte. De grote lijnen zijn waargebeurd, maar ze moet de meeste gesprekken en details zelf hebben ingevuld. Ik wist even niet wat ik daarvan vond, maar al snel vergat ik dat eigenlijk volledig. Ik heb het idee dat ik best al het een en ander heb gelezen over de Tweede Wereldoorlog, maar dit boek was toch weer helemaal anders, omdat de hoofdpersoon van oorsprong Duits en Joods is en met een Nederlandse dominee trouwt. Zo aangrijpend en interessant hoe het haar en haar familie is vergaan. En dus heel levendig verteld.

Zoveelste

Ik ben hier nog wel, hoor. Maar er waren vreselijke weken, maanden zo onderhand, waarin we allemaal meerdere keren ziek waren, afwisselend en vaak ook tegelijkertijd, en op een gegeven moment wist ik gewoon niet meer hoe ik het op moest lossen. Ik begon heel erg achter te lopen met werk en natuurlijk had ik net een ingewikkelde, omvangrijke opdracht waarmee ik een nieuwe opdrachtgever zou moeten laten zien wat ik in huis heb, en dat lukte dus gewoon niet. En iedereen riep alleen maar (van een afstandje, zodat ze niet aangestoken werden): ‘Wat niet gaat, gaat niet!’ Maar dat is toch niet helemaal hoe het gaat als je zelfstandige bent. Ik zei het zelf ook, hoor: ‘Ik doe wat ik kan.’ En ik geloof ook wel dat ik heb gedaan wat ik kon, zoveel avonden en weekenden zo veel mogelijk gewerkt, maar ik bleef me er zorgen over maken. Wat ook niet echt helend was. Er waren ook momenten dat ik me geen zorgen maakte over werk, maar dan maakte ik me zorgen over S., met wie we op een dramatisch mistige avond nog op de huisartsenpost belandden omdat ze ineens geen theelepeltje water meer binnenhield. Aangezien ze rond middernacht bedacht om lekker in de wachtkamer te gaan spelen, vreesde de arts nog niet direct voor uitdroging, maar ze moest wel oordruppels tegen een door ons gemiste oorontsteking en ORS. Wat ze heel vies vond, dus mocht ze bij hoge uitzondering filmpjes kijken op de iPad tijdens het drinken daarvan. We weten nu een stuk meer (dieren)gebaren. Onze favoriet tot nu toe is ‘schildpad’. Iedere keer als ik dacht: Nu kan ik misschien weer een beetje inlopen, gebeurde er weer iets. Mijn schoonmoeder kwam extra oppassen en werd prompt ook ziek, waardoor er netto weinig extra werktijd bij kwam. Ik moest S. eerder van de crèche ophalen omdat ze toch weer koorts had.

Nu zijn we nog altijd moe en verkouden, maar afgezien van die ene heb ik alle deadlines gehaald en die ene uiteraard zo snel mogelijk alsnog. Ik heb opdrachten niet aangenomen, een opdracht zelfs teruggegeven en ik kan nu alleen maar afwachten wat dit voor gevolgen heeft. Ik heb ook veel begrip ontmoet, mailtjes gekregen die zo lief waren dat ik erom moest huilen. Ik moet de komende week nog een nagekomen hoofdstuk doen van een boek dat wel goed ging en dan langzamerhand weer verder met mijn ‘vaste’ opdrachten. Dat zou te doen moeten zijn.

Het was qua werk niet zo’n goed jaar, ik moest na mijn verlof alles weer helemaal opstarten en de combinatie met de zorg voor S. valt me behoorlijk tegen. Er zijn wel momenten geweest dat ik dacht: Misschien moet ik iets heel anders gaan doen, of niet alleen maar dit, en dat is voor het eerst en wil ik geloof ik ook niet echt. Hoe moeilijk het soms ook is en hoe weinig ik soms ook verdien. Sowieso, wat dan? Gelukkig hoef ik dat ook niet per se nu al allemaal te weten. Het is fijn dat S. niet zulke lange dagen hoeft te maken op de crèche en dat ik in de buurt ben, mocht dat nodig zijn.

En nu zit ik hier, tussen de dozen, met op de achtergrond te vroeg afgestoken vuurwerk, te hopen dat S. daar niet al te vaak van wakker wordt (ze werd dus net al wakker…). We moeten de komende week nog een heleboel doen. Het zal binnenkort vanuit ons nieuwe huis (een echt huis, het is nog heel onwerkelijk) allemaal vast weer heel anders zijn.

Ik wilde de afgelopen weken zo vaak bloggen, maar ik had er vaak niet de energie voor, of werk moest voorgaan. En dan kom ik altijd op zo’n punt dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen en denk dat het allemaal toch geen zin meer heeft, omdat ik al zo lang niks meer heb gepost. Maar daar is ook altijd een oplossing voor: deze.