Dochter (16)

De nachten zijn weer waardeloos, ze vraagt elke nacht om een nachtvoeding, wil na die nachtvoeding soms niet in haar eigen bed slapen of wordt later nog een keer wakker, krijgt allerlei tanden tegelijk (de teller staat op 7), is verkouden, net als ik… en toch vind ik het de laatste weken makkelijker om te zien hoe lief en leuk ze is, ook zonder dat anderen dat steeds zeggen.

Ze kruipt inmiddels sneller dan dat ze tijgert, en dus tijgert ze niet meer. Op de crèche schijnt ze een keer even los te hebben gestaan, wij hebben het helaas nog niet gezien. Ze is nog steeds heel ondernemend, op de crèche klimt ze steeds op het winkeltje en als we ergens zijn waar een trap is, weet ze die ook razendsnel te vinden. Ze kan erg boos worden als ze iets niet mag, kleine dramaqueen.

Het engelenkusje tussen haar ogen is praktisch verdwenen. Heel gewoon omdat ze groter wordt, maar het had wel wat. Dat hele babyachtige gaat er langzaam maar zeker af. Zoals een leidster van de crèche zei: ‘Als ze er dan zo bij zit… ze is natuurlijk nog wel klein, maar ze is one of the guys, hoor.’

Ze doet ons steeds meer na, ook met geluiden. Het tikken van de klok bij mijn moeder, vroemvroem terwijl ze met een autootje speelt (dit heeft ze op de crèche geleerd, denken we). Een keer neuriede ze ‘keek ernaar’ nadat ik ‘Ik zag twee beren’ voor haar had gezongen! En heel veel ‘mama’. Ik betwijfel nog steeds of ze echt al weet dat wij dat zijn, maar het komt soms te mooi uit, bijvoorbeeld toen ze haar broek weer eens niet aan wilde en ik riep: ‘Wie gaat er winnen, S. of mama?’ en zij ‘antwoordde’: ‘Mama!’

Spelen met haar is proberen om een toren te bouwen van de stapelbekers voor ze die omgooit. Op het feestje van de crèche aan ongekookte pasta voelen. Ze is erg gefixeerd op vlekken en kruimels en zo en wijst daar dan echt naar met haar vingertje. Ze snuift en lacht vaak tegelijk, dat ziet er niet uit.

We hebben eindelijk een moederfiets gekocht. De winkelmedewerker was onder de indruk van onze daadkracht, maar hij wist niet dat we ons al maanden voornemen er een te kopen (ook al hebben we het idee dat ze er nu pas net op kan, omdat ze nu echt goed kan zitten en de voetensteunen op de hoogste stand moeten). En we konden weinig verschillen ontdekken tussen de verschillende soorten (ze hebben allemaal een dubbele standaard, veel ruimte tussen het zitje en stuur, een stuurslot enzovoort), dus als we dan eenmaal een goede deal hebben gevonden, zal het allemaal verder wel. Zelf was ik blij dat hij onze gezinssituatie onmiddellijk begreep en het over ‘uw partner’ had, dat is vaak anders, ook in winkels, en irritant. We konden hem diezelfde middag nog ophalen. S. en ik hebben nu dus ineens al een ritje gemaakt, omdat we die fiets toch mee moesten nemen. Ze jengelde alleen als we voor een rood stoplicht moesten wachten, dus volgens mij vond ze het wel wat. Ik vond het nog best spannend en voor nu zie ik vooral praktische problemen (het is bijvoorbeeld best ver om 10 kilo baby van ons appartement naar de berging waar de fiets staat te dragen), maar hopelijk gaan we er veel plezier van hebben.

Ze wordt eenkennig, wat soms lastig is. Aan de andere kant kan het ook zomaar gebeuren dat ze huilt omdat we haar bij iemand achterlaten en dan als we haar komen ophalen net zo goed huilt omdat ze mee moet. Ik ben vaak zo geroerd als ik haar met andere mensen zie. Hoe ze heel bewust tante A. uitzwaaide. Dat ze het zo grappig vond toen overoma haar een ‘kinnebeschuitje’ gaf (onder haar kin kriebelde). Hoe ze bij M. op de bank zat, die ernstig ziek is, maar toch op S. wilde passen zodat wij nog voor de verjaardag van schoonmoeder uit een escaperoom konden ontsnappen.

We zijn niet heel fanatiek met babygebaren. Het is ook moeilijk om vol te houden als er niet echt respons op komt. Maar vrijdag was ik laat thuis, waardoor S. en M. al gegeten hadden, en achteraf vertelde M. dat S. zo raar had gedaan aan tafel, ze had steeds tegen haar wang geslagen. Wat is het gebaar voor mama? Twee keer met je vlakke hand tegen je wang slaan. Misschien wil ik het te graag geloven, maar ik weet gewoon zeker dat ze wilde vragen waar ik was!

Alles ademt en leeft

Vorige week zaterdag gingen we naar de musical The Lion King. Het blijft een prachtige show met de allermooiste opening. Wat boften we toch weer dat mijn tante ons meenam (ik maakte het leeuwtje voor haar als bedankje). Wat was het fantastisch en wat was het moeilijk. Het was fijn om even weg te zijn en niet voor S. te hoeven zorgen. Alleen moest S. uiteraard wel ergens blijven en bleek iedereen die weleens op haar heeft gepast mee te gaan of niet te kunnen. En zeker aangezien het zo’n lange dag zou zijn, wilden we niet om het even wie vragen. Ik geef onmiddellijk toe dat ik het moeilijk vind om om hulp te vragen, maar het valt soms toch ook een beetje tegen wie we om hulp kúnnen vragen.

Uiteindelijk is S. bij R. en C. en hun dochter N. geweest. N. en zij sliepen helaas in canon, dat hadden ze beter op elkaar af moeten stemmen, maar verder was het heel goed gegaan en vonden ze S. een schatje. Niet iedereen kon, maar iedereen van Samen Bevallen wilde oppassen en leefde mee, zo lief en bijzonder, ik ben nog steeds zo dankbaar voor die groep.

S. kreeg alleen ‘s avonds koorts, waardoor Scheveningen voor ons ineens wel heel ver weg was. We waren ook best jaloers op de mensen met wie we waren, die alle tijd hadden en de rest van het weekend lekker niets meer hoefden.

Van tevoren zag ik ook op tegen het kolven. Borstvoeding heeft voordelen, maar vooral als je je kind bij je hebt. Zo niet, dan moet je een hoop plannen, regelen en meenemen. Van tevoren zorgen dat je genoeg voedingen mee kunt geven, kolf en alles meeslepen naar het theater en daar om een plek vragen om te kolven. Dat laatste vind ik heel lastig, ik veroorzaak liever geen overlast, ik heb liever niet dat er speciaal voor mij iets geregeld moet worden. Zeker als ik in gezelschap ben en mensen dus ook nog eens ergens op mij moeten wachten. Ik voel me kwetsbaar terwijl ik het aan het doen ben, omdat ik (deels) mijn borsten moet ontbloten. En ik heb helaas ook al een paar keer meegemaakt dat ik het eerst uitgebreid moest uitleggen en er dan slechts met tegenzin een matige plek werd geregeld, niet schoon en/of toch minder privé dan beloofd. Ik probeer me maar te concentreren op de positieve ervaringen, en het Circustheater hoort daar zeker bij, daar was het zó goed geregeld! Ik had van tevoren gemaild, meldde me zoals afgesproken bij de kassa en de medewerkster kwam gelijk achter de kassa vandaan om me naar de EHBO-ruimte te brengen. Ze was heel vriendelijk, wees me onderweg nog op het kostuum van het baby-olifantje dat al klaarstond en de ruimte was ook perfect: schoon, privé, met stroom en stromend water. O, en met een koelkastje waarin ik de melk zolang mocht bewaren. Ik voelde me heel erg welkom en kon daardoor ook meer van de dag genieten. Het was bijna jammer dat ik nu pas daar was, nu ik al zo lang borstvoeding geef dat het fysiek niet meer nodig is om heel vaak te kolven.

Het was zonder meer gezellig met de mensen met wie we waren, maar wat misten we I. Ik zou hoe dan ook om de openingsscène huilen, maar nu nog extra. Het is zo verdrietig dat ze er nooit meer bij zal zijn en dat ze S. nooit zal kennen. De vorige keer dat we naar The Lion King gingen, in 2004, was ze erbij, en bij zo veel andere gelegenheden. Ze heeft mij altijd gekend en wist waar ik vandaan kwam, ik voelde me thuis bij haar. Ze was altijd heel geïnteresseerd in ons, je kon enorm met haar lachen, maar ook goed met haar praten. En er gebeurde altijd wel iets geks als zij erbij was. Ze was… Ik vind het ingewikkeld om te beschrijven wie ze voor ons was. Dat heb ik altijd gevonden, maar het leek toen minder uit te maken omdat we het zo fijn hadden samen. Een vriendin van onze familie, daar houd ik het meestal op. Ze had ook haar eigen familie, die wij niet echt kenden en waar wij tegelijkertijd door haar verhalen ontzettend veel over wisten.

I. wist dat ze stervende was. We hebben niet echt afscheid van haar kunnen nemen, ze wilde op het laatst niet veel mensen meer zien. Ze plande haar uitvaart zelf, koos de muziek, zorgde voor bitterballen na afloop, een rouwkaart met ‘Kom zoals je bent’ erop. Uiteraard kwamen wij. Het was voor M. en mij sowieso een vreemde dag, want we hadden voorafgaand aan de uitvaart een belangrijke afspraak in ons kinderwenstraject. We hadden dat liever nog voor ons gehouden, maar dat ging praktisch gezien niet. Maar uiteraard kwamen we.

Ik zeg ‘uiteraard’, maar niet iedereen zal het zo vanzelfsprekend hebben gevonden dat wij er waren als wijzelf. Ik weet dat ik geen toestemming hoef te hebben om I. te mogen missen. Dat ik geen bewijs hoef te leveren van onze band. Toch voelt het soms zo. Wij deden niets op haar uitvaart. We hielden geen speech, we staken geen kaarsen aan, we zaten niet op de eerste rij, niemand had ons iets gevraagd en ik zal dan ook niet snel naar voren stappen. We hoorden nieuwe verhalen over haar, zagen verdriet dat niet het onze was. Dat ligt aan mij, maar ik ga dan dus twijfelen. Was onze band er wel echt? Was het echt zo geweldig als ik me herinner? Vond zij dat ook?

Zinloze vragen, maar dit keer kwam er voor mij wel een antwoord op. Aan het eind van de plechtigheid kon iedereen langs haar lichaam lopen. I. wilde absoluut niet in een kist en was gewikkeld in een lijkwade met paarse bloemen erop. Ik dacht dat dat misschien eng zou zijn, omdat je de vorm van het lichaam nog best duidelijk ziet, dat werd ook van tevoren speciaal aangekondigd, maar het was mooi en het paste bij haar. Daarbij had ze nog een laatste nummer uitgekozen: ‘The Circle of Life’.

Celestarium: schema’s en lifelines

Ik werk inmiddels aan Chart E. Hierna volgen nog Chart F en een rand. Dat klinkt misschien alsof ik al heel ver ben. Dat is totaal niet zo. Iemand heeft de voortgang per toer uitgerekend (waarom, vraag je je af, maar goed, de informatie is beschikbaar) en in een schema gezet en daaruit blijkt dat ik nu rond de 12 procent zit. Misschien nog wel lager als ik voor een andere rand kies, daar heb ik me nog niet echt in verdiept. Deprimerend? Misschien een beetje. Maar ik wist al dat ik er alleen thuis aan zou kunnen werken als S. niet in de buurt zou zijn. Logisch dat het dan een langetermijnproject wordt.

Celestarium is een zogenaamde pi-sjaal. Had ik ook nog nooit van gehoord, maar schijnt een idee te zijn van breigoeroe Elizabeth Zimmermann. Het is een cirkelvormige sjaal (goh), met relatief weinig toeren waarin je moet meerderen. Als je normaal gesproken een platte cirkel breit, moet je heel vaak meerderen, namelijk om de toer, en dan ook nog eens telkens met een ander aantal steken ertussen. Je blijft tellen. Met het getal pi zelf heeft het principe van deze sjaal volgens mij weinig te maken, maar het klinkt leuk, nietwaar? Het gaat erom dat als de diameter van een cirkel dubbel zo lang wordt, de omtrek ook dubbel zo groot wordt. In de pi-sjaal werk je dus met increase rounds, toeren waarin je het aantal steken verdubbelt. Daartussen meerder je niet, en die tussenstukken bestaan uit steeds meer toeren, omdat het natuurlijk steeds langer duurt voor de diameter weer is verdubbeld (bron). Ik heb vooral wiskunde gehad over vazen en knikkers die daaruit worden gepakt en al dan niet worden teruggelegd en moet bij dit soort onderwerpen altijd moeite doen om bij de les te blijven, maar het is toch interessant.

Het komt ook goed uit dat je je in de tussenliggende toeren geen zorgen hoeft te maken over meerderen, want je bent vanwege de sterren toch wel voortdurend aan het tellen. Vandaar ook de steekmarkeerders. Ik kreeg deze bij mijn monsterbestelling bij Recht en Averecht. Ze zijn erg handig, omdat je ze los kan klikken als je ze toch ergens anders nodig hebt. Om het eind van de toer te markeren, gebruik ik een bedeltje.

Er is dus iemand die van iedere ster de magnitude heeft genoteerd. Ik had het eerder over de grootte en vertaal de magnitude ook in de grootte van mijn kralen, maar ik kwam er later achter dat het iets over de helderheid van een ster zegt. Van sterrenkunde weet ik nog minder dan van wiskunde, dat moge duidelijk zijn. Ik vergelijk dat schema wel steeds met het patroon, om er zeker van te zijn dat ik geen sterren over het hoofd zie. Al weet ik al dat in het schema drie extra sterren zijn opgenomen die het zwaard van Orion vormen. Er zijn daarnaast ook mensen die de Plejaden hebben toegevoegd, in het patroon komt alleen de helderste ster Alcyone voor. Ik denk niet dat ik dat ga doen, simpelweg omdat ik ze niet precies zou weten te plaatsen. Ook al horen ze bij mijn sterrenbeeld (Stier). Er zijn trouwens ook mensen die per se de sterrenbeelden van hun geliefden erin willen en daarom een mix maken van het noordelijk en zuidelijk halfrond, mensen die de TARDIS van Doctor Who toevoegen (nog nooit iets gezien van die serie dus geen idee verder)… In vergelijking daarmee wordt mijn Celestarium behoorlijk standaard. Ik vind het trouwens wel heel tof dat er ook patronen zijn van het zuidelijk halfrond (Southern Skies) en een apart patroon van de sterren rond de evenaar (Equatorial Nights), ook al vermeng ik ze dan niet.

Het is me vaak te veel moeite om met steekmarkeerders in de weer te gaan, maar in dit geval doe ik dat wel, omdat aan de steken zelf (allemaal recht) niet is te zien waar je bent in het patroon. Daarnaast voeg ik zogenaamde lifelines toe, waar ik meestal ook te lui voor ben. Om de zoveel toeren rijg ik een draad door alle steken (als het project helemaal af is, haal ik die er natuurlijk weer uit). Als ik steken laat vallen of ik een stuk uit moet halen, zal mijn werk blijven hangen op zo’n lifeline en is dus niet alles meteen verloren. Serieuze zaak, die sterrenhemel van mij.

Dochter (15)

Natuurlijk lukte het me prompt om haar te laten slapen, de avond nadat ik dit schreef. Het blijft iedere avond en nacht weer de vraag wat ze gaat doen, maar dat is nog altijd beter dan dat je zeker weet dat het hoe dan ook de hel wordt. Soms zijn er ineens stukken avond over. Soms wordt ze ‘s nachts of ‘s ochtends vroeg wakker, denkt ze dat we kunnen gaan spelen en wil ze niet meer in haar eigen bed. Dan nemen we haar maar bij ons, dan lukt het vaak nog wel om even te slapen. Of we slapen op het matras bij haar op de kamer. Als we maar zo veel mogelijk kunnen slapen. Ik probeer ‘s nachts niet te vaak borstvoeding meer te geven omdat ze het niet nodig zou moeten hebben (zeker niet als ze nog extra heeft gehad als wij naar bed gaan) en ik bang ben dat ze er anders te veel aan went, maar dat is nog weleens lastig, omdat we weten dat het vaak wel werkt. Ik weet nu al dat ze op het consultatiebureau volgende maand gaan zeggen dat ze veel te veel voedingen krijgt. Ze geeft wel goed aan wanneer ze wil drinken. Al lang niet meer met Dunstan, maar nu vooral door naar mij toe te komen en ‘zenuwachtig’ te doen.

Ik zou niet weten wanneer ik het zou moeten maken, maar ik voel me vaak schuldig dat S. nog steeds geen fotoalbum heeft. En ik ben er ook wel aan begonnen een tijd geleden, maar het kost veel tijd en ik vind het moeilijk om de eerste foto’s terug te zien, omdat ik dan weer extra voel hoe raar en moeilijk het allemaal was. Na een paar maanden werd het al beter, dus misschien moet ik er juist gewoon even doorheen. Ik wilde ook al heel lang een afdrukje maken van haar hand en voet. Zo klein zijn die al niet meer, maar hoe langer ik ermee zou wachten, hoe minder klein ze natuurlijk zouden zijn. Dus uiteindelijk een recept voor zoutdeeg opgezocht en geprobeerd een afdruk te maken. Redelijk gelukt, afgezien van het feit dat S. er in een onbewaakt ogenblik een hapje van nam. Was ik daar weer van in paniek, want de naam zegt het al, in zoutdeeg zit véél zout en zout is dus héél erg slecht voor baby’s en ik zag haar al helemaal acuut nierfalen krijgen (te veel medische teksten geredigeerd) en er was een hond in Engeland doodgegaan nadat hij kerstversiering van zoutdeeg had opgegeten (nooit googelen op dit soort dingen). Afijn, niks aan haar gemerkt. Ik vind het plooitje bij haar pols zo schattig.

Ze zet nog steeds stapjes langs tafels en dergelijke, steeds beter. Ze heeft alleen nog niet begrepen dat ze niet op kan staan zonder haar handen te gebruiken. Of in ieder geval niet door op haar billen op en neer te stuiteren en wild met haar armen te zwaaien. Ze kan op onze zwarte bank klimmen als de kussens zijn verschoven. Dan klimt ze eerst op het metalen onderstel en dan op de bank. Toen we bij C. en J. waren, bleek dat ze ook de trap op kan klimmen. Natuurlijk liep ik erachter en het schijnt normaal te zijn dat ze dat eerder kunnen dan lopen, maar het was toch best schokkend. Ze mocht van mij niet aan het poppenkantje, een woord dat ik verder nooit ergens tegenkom en waar ik ook al jaren niet meer aan had gedacht (het is het smalle deel van de treden in de bocht van een trap).

Inmiddels zijn er vier tanden door: haar voortanden en twee ondertanden. Die ondertanden staan momenteel zo: / \, maar dat schijnt vanzelf nog goed te komen. We weten dat er tanden aankomen als ze aan de tafel gaat likken. Ze zal dat metaal wel lekker koud vinden? Ze houdt nog steeds van tandenpoetsen, maar helaas ook van aan haar ledikant knagen. Het is erg zonde en ze mag dat dan ook niet doen van mij, maar ik ben er natuurlijk niet altijd bij en het kan een hele strijd zijn om haar ermee te laten ophouden. O, en ze knarst soms ook met haar tanden, akelig geluid. Haar nieuwste tic is dat ze haar onderkaak naar voren schuift, door M. ook wel ‘de centenbak’ genoemd. Ze ziet er weleens knapper uit dan wanneer ze dat doet.

Ze staat graag bij deuren met ramen erin. We hebben er thuis zo een naar de gang, maar op de crèche vindt ze het natuurlijk nog leuker, want op de gang daar gebeurt nog eens iets. Ze mocht een tijdje naar de peuterspeelzaal in hetzelfde gebouw omdat de andere kindjes in haar groep lagen te slapen. Ze vond het spannend en wilde ook niet net als de andere kinderen met scheerschuim kliederen. Toch superstoer. Ze is heel afwachtend in nieuwe situaties, met nieuwe mensen, wat ik helemaal niet erg en wel verstandig vind (en herkenbaar, dat ook). Bij oma E. mocht ze in de tuin met water spelen, het duurde ook een tijd voor ze dat durfde. Maar toen ging ze ook los!

Het is zo leuk dat ze wat meer gaat spelen. Ze lijkt objectpermanentie te gaan snappen (dat iets niet weg hoeft te zijn als je het niet ziet). Laatst had ze de grootste lol in de kinderwagen. Ze had eerst inventief met haar tenen (ze trekt nog steeds altijd haar sokken uit) een tas uit de boodschappenmand gevist en hield die voor haar hoofd. Ik zei: ‘Waar is S. nu? Ik dacht toch echt dat ik S. bij me had,’ en dan trok zij die tas giechelend weg. Ze is ook heel goed in het vinden van haar spenen, die ze van ons alleen mag als ze gaat slapen. M. trof haar aan voor de spiegel in haar kamer, helemaal gelukkig, een speen in haar mond en een in haar hand…

Ze zwaait steeds vaker. En ze zegt soms ‘mama’. En ‘mamama’, en ik geloof niet dat ze echt al snapt dat wij dat zijn. Maar toch.

Over schrijven en slapen

Ik was zo goed bezig. Hier schreef ik het al: ik heb veel van mijn schrijftijd in het kader van Camp NaNoWriMo besteed aan een verhaal. Het idee daarvoor had ik al langer, maar dat was meer een idee zonder duidelijk verhaal of bepaalde personages, en daardoor is het in dit verhaal erg vervormd. Ik heb heel lang vrijwel alleen maar poëzie geschreven en wilde graag meer met proza doen (hoewel mijn poëzie soms naar proza neigt en mijn proza naar poëzie), en dat deed ik met dit verhaal.

De deadline voor de wedstrijd waar ik het over had is inmiddels verstreken, en ik heb hem niet gehaald. Wat ging er mis? Ik weet het niet, maar het had vast iets te maken met (niet) slapen en tijd. S. sliep slecht, werd een beetje ziek en sliep daardoor nog slechter (daar schreef ik laatst al over) en als er dan toch tijd was om te schrijven, was ik vooral erg moe. En negatief. Want dat gebeurt blijkbaar als ik slecht slaap, dan zie ik weinig nog zitten en schrijven dus ook niet. Dan kan ik alleen nog maar denken dat er toch niemand op mij zit te wachten, zie ik alleen maar mensen die wél succes hebben en alles durven. En blijkt de boom die op mijn auteursfoto staat te zijn omgehakt. Dat laatste is helaas sowieso waar.

Natuurlijk is er in principe niks verloren. Het hoeft allemaal niet nu meteen. Het is niet vreemd dat het nu niet allemaal meteen gaat. Ik was goed op weg en kan ermee verder wanneer ik wil. Ik heb weer even mogen ervaren hoe fijn het is om invallen te krijgen die je alleen krijgt doordat je aan een tekst werkt. Dat je personages stemmen krijgen. Ze zwijgen als ik niet schrijf, alsof ze zeker willen weten dat ze serieus genomen worden.

Toch schrijven, dat is waarschijnlijk de manier. Gisteren probeerde ik iemand tevergeefs uit te leggen hoe moeilijk het voor mij is om dingen ‘gewoon van me af te schrijven’. Beroepsdeformatie. Ik wil altijd meteen redigeren, ik heb altijd meteen een mening over mijn formulering. Dat schiet niet op, ik moet eerst materiaal hebben. Klei. Het enige dat soms helpt, is een timer gebruiken en bijvoorbeeld een half uur proberen om zo veel mogelijk achter elkaar te schrijven. Dat vond diegene een bewijs hoe streng ik voor mezelf ben. Het gaat er echter niet om dat ik dan een half uur móét schrijven. Ik heb de afbakening nodig zodat ik minder afdwaal.

Ik weet het allemaal wel, ik doe het alleen niet. En ik weet even niet zo goed hoe erg dat is/ik dat vind. Wordt vervolgd. Eerst slapen.

Boeken van augustus

Jojo Moyes – Vier plus één
(The One Plus One, vertaald uit het Engels door Anna Livestro)

Dit boek stond al een hele tijd in de kast. Volgens mij zat het in de goodiebag die ik kreeg op het Zomerfeest van De Fontein, maar dan wel het feest van twee jaar geleden, niet dat van deze zomer… Ik was er ooit al weleens in begonnen, maar wist alleen nog dat in de openingsscène twee schoonmaaksters voorkomen (ik herinner me vaak de onbenulligste details uit boeken in plaats van de grote lijn, kan voor mijn werk erg onhandig zijn). Geen idee waarom ik het toen weer weg heb gelegd. In het boek gaan alleenstaande moeder Jess (die als schoonmaakster werkt, dat klopte dus wel), haar gothic stiefzoon Nicky, haar briljante dochter Tanzie en hun grote, stinkende hond Norman op weg naar Aberdeen. Daar is een wiskundewedstrijd waarmee Tanzie genoeg geld hoopt te winnen om naar een goede school te kunnen. Jess kan het schoolgeld niet betalen, en een heleboel andere dingen eigenlijk ook niet. Zoals geschikt vervoer. Hun brakke auto wordt door de politie van de weg gehaald. Gelukkig rijdt op dat moment Ed voorbij, bij wie Jess schoonmaakt. Ed had zijn zaakjes tot voor kort prima voor elkaar, maar nu dreigt hij te worden aangeklaagd wegens handel met voorkennis. Hij weet zelf niet precies waarom, maar hij biedt de hele familie een lift aan. Ze zijn een paar dagen onderweg, er gebeurt natuurlijk van alles en door de verschillende perspectieven kom je steeds meer over iedereen te weten. Ik had een beetje romantisch gezever verwacht, maar ik vond dit echt een leuk boek, het leest heel fijn. En ik was zelfs ontroerd tegen het einde, maar daar moet ik misschien de hormonen en de vermoeidheid de schuld van geven.

Emma Los – De canon van het onderwijs

Uit dit boek las ik vaak een paar ‘vensters’ voor het slapengaan. Het bespreekt iets van 30 ontwikkelingen in het onderwijs: iets historisch, iemand die iets belangrijks heeft bedacht, een methode… Heel afwisselend. Zoals je kunt verwachten in een overzichtsboek, gaat het allemaal niet heel diep. Ik lees natuurlijk wel vaker over dit thema, dus lang niet alles was nieuw voor mij. Een venster gaat bijvoorbeeld over Kees Boeke, zijn biografie las ik al eerder. Maar het was over het algemeen toch wel interessant. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat er naast het bekende leesplankje met aap-noot-mies ook een speciaal Indisch leesplankje bestond (met daarop o.a. ‘boe’ (baboe) en een ‘oom’ in tropenkostuum). Misschien toch nog maar een keer naar het Onderwijsmuseum, waar ik alleen een keer geweest ben toen het nog in Rotterdam zat. Of eigenlijk moet ik daar sowieso heen, omdat ze daar momenteel de tentoonstelling ‘Van het naadje en de kous’ hebben, over handwerken op school!

Ted van Lieshout en Philip Hopman – De dikke Boer Boris

Tante A. mocht van een of andere loterij een boek uitzoeken en wilde graag, heel lief, een boek voor S. uitzoeken. Ik lees graag voor, ja, ook nu al, maar ben wel een beetje een snob op dit gebied. Er zijn zo veel prachtige prenten- en kinderboeken, ik heb voor mijn gevoel geen tijd om genoegen te nemen met mindere. Tante A. is juf geweest en kende Boer Boris al. Hij kwam ook voorbij op de Midzomerkinderboekenborrel, maar dat was de eerste keer dat ik van hem hoorde (ter verdediging van mezelf: aan prentenboeken valt meestal weinig te redigeren, dus ik kom ze niet vaak tegen in mijn werk!). De verhalen zijn nog een beetje te lang voor S. op dit moment, denk ik, al zou ze misschien best de (fantastische) tekeningen al kunnen bekijken. Ik heb het boek alvast zelf gelezen en ben heel enthousiast! In De dikke Boer Boris zitten drie losse verhalen, die ook apart zijn uitgegeven: Boer Boris wil geen feest!, Boer Boris gaat naar de markt en Boer Boris en de maaier. De tekst is op rijm, met veel herhaling en grappige vondsten. Boer Boris zelf lijkt een soort Pluk van de Petteflet: in bepaalde opzichten een kind, in andere volwassen. Hier gaan we nog veel plezier aan beleven!