Onder voorbehoud

De poëziemiddag zou in april al zijn, maar was om organisatorische redenen uitgesteld tot gisteren. Of ik nog steeds wilde voordragen, ze hoopten heel erg van wel. Eh, ja, tenzij de baby tegen die tijd besluit te komen. Dat begrepen ze gelukkig.

Vanwege het uitstel was het thema ‘het voorjaar in het najaar’ geworden, en daar paste de Buik natuurlijk prima bij. Al vergat ik even dat het misschien niet zo’n heel goed idee meer was om die enorm hoge trap in het Eemhuis te nemen. Ik hoefde me niet voor te stellen aan de organisatie en ook verder kreeg de Buik veel aandacht, wat ik eigenlijk wel logisch en fijn vond. Het voelde ook best bijzonder om ermee op te treden. Ik kom afspraken graag na, dus ik was blij dat ik erbij kon zijn, ondanks mijn wat problematische relatie met optreden in het algemeen. Ik vrees dat dat blijvend is.

Soms denk ik: Al publiceer ik tien bundels (in dit tempo hoef ik daar tenslotte slechts 120 voor te worden), dan nog zullen er na afloop van een optreden mensen naar me toe komen om me te vertellen dat ik talent heb en vooral door moet gaan, maar… dat ik wel wat meer ruimte in mag nemen op het podium. Dat ze wel konden zien dat ik zenuwachtig was. Dat mijn teksten het waard zijn dat ik mezelf beter presenteer. Enzovoort.

En dat gebeurde gisteren niet eens, kun je nagaan. Of nou ja, dat van dat talent en dat dóórgaan wel, maar de rest zat alleen in mijn hoofd. F., die altijd beweert dat hij mij ontdekt heeft, zei dat nu ook weer tegen iemand, maar hij vertelde erbij dat het een beetje was zoals met Columbus en Amerika: ik was er al, maar toch.

Soms zou ik wat meer willen hebben van de onbevangenheid van andere mensen. Jullie hebben gezegd dat ik maar drie minuten heb, maar dat is natuurlijk belachelijk weinig, dus zie me maar weer eens van het open podium af te krijgen. Ik schrijf trouwens ook songteksten. En koop mijn bundel, mensen! Het is niet per se sympathiek of realistisch en het brengt je ook niet per se verder, maar het moet heerlijk zijn om er niet aan te twijfelen dat men op je zit te wachten.

Ik weet ook wel dat mijn schrijven vaak voortkomt uit gepieker, ik zou heel andere dingen maken als ik me anders zou verhouden tot de wereld. Momenteel gaat het misschien nog wel trager en moeizamer dan ooit, al heeft het vele wakker liggen ’s nachts een nieuw gedicht opgeleverd waar ik blij mee ben. En er is sinds kort een document dat ‘Bundel 2’ heet, dat tot nu toe maar liefst vijf teksten bevat en ik nog totaal niet serieus kan nemen. Maar dat geeft misschien niet.

Vijf dingen (5)

vijfdingen5

Bomenbrief
De gemeente had ons nodig. Of we even wilden laten weten welke nieuwe bomen we in onze straat wilden. We mochten slechts kiezen uit twee en geen idee of we hier lang genoeg zullen wonen om er veel van terug te zien, maar toch aardig, die suggestie dat het ze uitmaakt wat je ervan vindt. De esdoorn zou mooi rood worden in de herfst, maar uiteindelijk hebben we toch voor de inheemse linde gekozen. M. hoopt nu op de variant ‘Brabant’.

Boodschappenlijstje Voedselbank
Ik vind het nooit zo geslaagd als mensen aan de deur komen of voor de supermarkt om geld vragen. Wie wel? En deze vrouw stond zelfs in de supermarkt in plaats van ervoor! Alleen bleek ze niet om geld te vragen, maar namens de Voedselbank om boodschappen. Slimme actie natuurlijk, op zaterdagochtend, en ook wel sympathiek. Wij wilden graag iets voor baby’s kopen, dus hebben Brinta en een paar potjes fruit gekocht. En daarna voelden we ons helemaal akelig. Wij hebben het zo goed, kunnen alles kopen wat we nodig hebben, en zijn nu al zo verwend met allerlei hulp en spullen.

Geheugensteuntje
Het gaat op zich prima, hoor, niet echt last van zwangerschapsdementie. Maar als M. ‘s avonds de was uitzoekt en vraagt of ik de rest de volgende dag wil doen, dreigt het fout te gaan. Ik vind het niet meer dan logisch om het te doen, aangezien ik met verlof ben en me nog zo goed voel, maar het ook daadwerkelijk doen is een tweede. Ik kom de wasmachine ook niet zomaar tegen, want hij staat in de berging, misschien is dat het probleem. In ieder geval: een briefje klaarleggen helpt, ook zonder terug te lezen wat erop staat. Moet ik alleen niet vergeten om het klaar te leggen…

Griesmeel
Nog een resultaat van de zoektocht naar min of meer wat gezondere koekjes: griesmeelkoekjes! Geïnspireerd op dit recept. Ik heb ze nu al een paar keer gemaakt, maar dan met citroenrasp/-sap in plaats van met kokos en venkel (want M. lust geen kokos, we houden allebei niet van venkel en daar mag je ook niet veel van hebben als je zwanger bent). Met ‘niks’ en jam zijn ze trouwens ook lekker. Ik denk alleen dat ik eerder banaan in plaats van ei heb gebruikt (toch zwangerschapsdementie?), want afgelopen week gebruikte ik ei en werden ze ineens gigantisch, haha.

Doos
Ik ben inmiddels wel een beetje klaar met babyshoppen en shoppen in het algemeen, dus internet biedt uitkomst als er toch nog iets nodig is. Want soms lijkt er toch nog ineens iets nodig. Misschien is dat dan nesteldrang (op het gebied van schoonmaken is daar helaas nog steeds weinig van te merken). Sommige webwinkels maken er echt een sport van om iets kleins in een zo groot mogelijke doos te stoppen. In deze doos zaten de enveloppen voor de geboortekaartjes en nee, zoveel kaartjes zijn we nu ook weer niet van plan om te versturen. Een bezorger bezorgde me wel een glimlach. En dat terwijl ik een beetje chagrijnig was over wat hij kwam bezorgen, want het paste zeker weten in de brievenbus, maar om de een of andere reden moest ik ervoor tekenen. Ik had hem binnengelaten in de flat en stond te wachten bij de voordeur. En te wachten… Uiteindelijk verscheen hij dan toch nog, enorm gehaast en enthousiast tegelijk: ‘O, sorry, sorry, ik had meerdere pakketjes, ik wist niet dat u zwanger bent, anders was ik eerst bij u gekomen. Bijna uitgerekend, denk ik?’ :)

Japan Sleeves

japansleeves3

Nee, dit is geen aflevering van Vijf dingen. Je zou het bijna vergeten, maar ik maak ook nog wel eens iets wat niet voor een baby is. Al geef ik meteen toe dat dit project iets van een half jaar stil heeft gelegen omdat ik druk was met dekentjes en mutsjes.

Voorlopig is dit dus een zogeheten WIP (work in progress). Het moet een trui worden voor mezelf en zoals je ziet ben ik nog helemaal niet ver. Deze lace inserts moeten in het midden van de mouwen komen, en ik ben erg benieuwd of ik ooit ga begrijpen hoe, maar laat ik ze eerst eens afmaken. Je moet ze wassen en opspannen voor je er verder iets mee doet, hopelijk gaan ze er daardoor wat minder uitzien als twee vodjes. Het schijnt dus Japans kant te zijn, vandaar de naam van het patroon. Ik weet eerlijk gezegd niet wat er zo Japans aan is. De ontwerpster komt trouwens uit Argentinië.

Natuurlijk had ik nergens genoteerd waar ik geëindigd was in het telpatroon, dus dat was nog een hele puzzel (daarom doe ik dat nu wel steeds). Het viel nog mee dat ik wel had opgeschreven op welke naalden ik aan het breien was, want die waren inmiddels ook verdwenen, gebruikt voor andere projecten… Inmiddels ben ik in ieder geval weer op weg!

Helaas twijfel ik nog een beetje aan dit project, aan de kleuren (ik heb voor crème en een soort zachtgroen gekozen), of al die streepjes me wel zullen staan. En ik vind de maten in het patroon erg onduidelijk. Vooralsnog ga ik maar gewoon voor een M, in dit stadium en met de Buik valt er toch niets te passen.

Ik moet mijn aandacht bij het patroon houden, dat is een andere reden dat het nog niet zo opschiet; tegelijkertijd televisiekijken is geen goed idee. Ik ben wel blij met het garen, het is biologische wol en superzacht.

Boeken van oktober

Je zou zeggen dat ik nu wat meer tijd heb om boeken te lezen, maar ik ben er eigenlijk niet zoveel mee bezig. Niet zoveel ruimte voor in mijn hoofd of zo. Al valt dat ook wel weer mee als ik onderstaand lijstje bekijk, er zijn al maanden geweest waarin ik nog minder gelezen heb.

krijg-nou-tieten-claudia-de-breij

Claudia de Breij – Krijg nou tieten!

Ik had dit boek al eens gelezen, als fan, maar toen was ik nog niet zwanger. Ik lees sowieso amper zwangerschapsboeken, terwijl ik van tevoren dacht dat ik alles zou lezen wat los- en vastzat. Ik weet niet, niet echt behoefte aan. Vanuit een soort cultuurhistorische interesse vind ik het nog wel leuk om te bladeren in de editie van Bevallen en opstaan uit 1986 die mijn moeder me leende. Waarin staat dat de effecten van alcohol op de ongeboren baby nog niet echt bekend zijn, dus dat je het drinken van alcohol maar beter kunt beperken. Tot twee glazen. Per dag. En verder lees ik wat op internet, bijvoorbeeld wanneer de baby zo groot is als een Chinese kool. Veel boeken en sites zijn me ook gewoon te hetero. Dat gaat bij dit boek natuurlijk niet op. Ik vond het fijn dat het grappig en nuchter is, en persoonlijk. En niet leuk voor haar, maar ergens wel troostrijk, dat winkelpersoneel er zelfs bij haar van uitging dat er wel een man bij haar zou horen, terwijl haar vrouw naast haar stond. Ik heb zelf niets tegen het woord ‘kindje’ en vind Samen Bevallen niet zo verschrikkelijk als zij schetst (maar zij heeft dan ook van horen zeggen dat je op die cursus een weeëndans leert, niets van gemerkt). O, en ik vond dit zo mooi, al kan ik niet helemaal goed inschatten in hoeverre dat de hormonen zijn: ‘En zo zaten we daar, als een half uitgepakte Russische matroesjka: ik met nog een kleintje in mijn buik, en die grote waar ik uit kwam naast mij.’ (p. 98)

nottonightdarling

Betsy Hosegood – Not tonight darling, I’m knitting

Vreselijke titel. Vreselijk omslag. I know. Maar ik had een volgend nachtkastjeboek nodig, en daarvoor was het geschikt. Het is een bladerboek over breien. Over garens, breiende beroemdheden, een quiz wat voor breier je bent… Veel foto’s ook en volstrekt onschadelijk voor het slapengaan. Wel een beetje achterhaald (het is zo’n tien jaar oud) als het gaat om wat er allemaal op internet te vinden is.

youinfiveacts

Una LaMarche – You in Five Acts

Ik las weer eens een boek via First to Read. Ik reserveerde het met mijn bij elkaar gespaarde punten, want ik word echt nooit ingeloot. Het gaat over vijf kunstzinnige scholieren in New York: twee balletdansers, twee acteurs en een regisseur/scenarioschrijver. Ze bereiden zich voor op hun ‘Showcase’: een schooluitvoering waar allemaal mensen uit het vak naar komen kijken, en die hun toekomst in belangrijke mate zal bepalen. Het stond bij First to Read in de categorie Teen/Young Adult en daar hoort het wat mij betreft ook. Ik bedoel dat ik het niet zo’n indrukwekkend boek vond dat het voor alle leeftijden geschikt is. De setting is natuurlijk heel leuk en interessant, en de opbouw ook wel: in iedere ‘akte’ is een ander personage aan het woord, en diegene spreekt tegen een ‘you’ die ook in elke andere akte anders is (vandaar de titel). De vijf personages spreken in feite tegen elkaar. Ik hou enorm van meerstemmigheid, hoewel ik vond dat de stemmen hier nog wel wat meer van elkaar hadden mogen verschillen. En ik vond niet iedereen even boeiend of sympathiek. Gelukkig Joy, een donkere ballerina, wel, en zij krijgt de meeste pagina’s. Ik vrees dat de dingen waar zij mee te maken krijgt omdat ze niet blank en broodmager is geloofwaardig zijn. Het grootste nadeel vond ik de bepaald niet subtiele suggesties dat er Iets Heel Ergs staat te gebeuren. Onder iedere hoofdstuktitel staat ‘nog zoveel dagen’ (wel weer mooi dat niet ieder personage dat even exact lijkt te weten!) en het hele boek staat vol zinnen als ‘But I didn’t know yet…’. Zo irritant, daar had een redacteur echt iets van moeten zeggen!

meyerhoffwanneerwordthet

Joachim Meyerhoff – Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest
(Wann wird es endlich wieder so, wie es nie war, vertaald uit het Duits door Josephine Rijnaarts)

Autobiografische roman over een jongen die opgroeit op het terrein van een psychiatrische inrichting waarvan zijn vader directeur is. Het verhaal speelt zich af in de jaren zeventig, in het noorden van Duitsland. Ik was onder de indruk van de vertelstijl, de mooie observaties en de levendige details. Het is een beschrijving van het dagelijks leven van het gezin, in hoofdstukken die niet per se heel veel met elkaar te maken lijken te hebben, maar toch ook weer wel. Het verhaal wordt eigenlijk niet voortgedreven door een plot, maar bleef me toch erg boeien.

thebabylonline

Richard Greenberg – The Babylon Line

Nog een boek via First to Read. Op de een of andere manier had ik even gemist dat dit een toneelstuk was. Op zich geen probleem, ik had het alleen niet verwacht. Ik had vooral onthouden dat het een boek over een schrijfcursus was, en dat leek me wel wat. Alleen geeft de docent van deze cursus nauwelijks les en schrijven de cursisten weinig. Ze vliegen elkaar voornamelijk in de haren. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik van het stuk vond. Ik had veel moeite om erin te komen, vond het taalgebruik en het gebrek aan context vrij lastig. Er zitten wel leuke vondsten in, verhalen van de cursisten waarbij je niet precies weet wat echt is gebeurd en wat niet, en die in de loop van de cursus ook veranderen. De ‘lessen’ hebben echter zo weinig inhoud, na een tijdje was ik het ‘Any comments?’ van de docent (en dat niemand dan commentaar heeft) wel een beetje zat. O, en de docent richt zich vaak rechtstreeks tot het publiek, dat vond ik ook niet zo geslaagd. Misschien werkt het op het podium wel.