Meer mutsjes

Mutsjes blijven fijn om te maken, dus maakte ik er na deze gewoon nog twee.

sneeuwvlokmutsje2

Ik geloof (hoop) dat ik niet zo hysterisch ben over Het Eerste Pakje dat de baby na de geboorte aan krijgt als sommige andere mensen, maar M. concludeerde terecht dat de al aanwezige mutsjes er niet per se heel mooi bij pasten. Mooi excuus om ook nog een wit neutraal mutsje te breien. Door de draad op bepaalde plaatsen om twee steken wikkelen (nog best lastig om tegelijkertijd de draad op spanning te houden, vond ik) ontstaan er een soort… sneeuwvlokjes? Daar doen ze me aan denken, maar misschien komt dat vooral door de kleur. Het mutsje lijkt niet zo rekbaar en wat groter dan die ik eerder maakte, dus te klein zal het vast niet zijn.

Patroon: Wrapped Stitches Baby Hat van Heather Tucker (gratis).
Naalden: 4,0 mm, rondbreinaald.
Garen: Phildar Etik, biologisch katoen, kleur Craie (wit). Ook gebruikt in deze en deze deken.
Maat: Newborn (hopelijk!)

regenboogmutsje

Dit mutsje leek me toepasselijk voor een kindje met twee moeders. Mijn garen had alleen niet de goede stekenverhouding, ik had niet de juiste maat naalden in huis en het patroon bleek alleen gratis in de maat voor 6 maanden. Tja, en dan ben ik toch te gierig om 5 euro te betalen voor een patroon van een simpel mutsje met een strik, hoe leuk ik woordspelingen als RainBOW Hat ook vind. Ik heb dus het patroon voor het witte mutsje nog een keer gevolgd (zodat ik tenminste zeker weet dat ze misschien allebei niet passen…), maar dan met ingebreide regenboog en strik. Die strik heb ik trouwens geïmproviseerd, want ik vond de originele niet echt mooi. Het kwam me stiekem wel goed uit dat hij erop moest, want het van kleur wisselen in de regenboog was nogal mislukt. Zie je zo niets meer van.

Patroon: Combinatie van de Wrapped Stitches Baby Hat van Heather Tucker (gratis) en de RainBOW Hat van Cassandra May (gratis in de maat ‘6 months’).
Naalden: 4,0 mm, rondbreinaald.
Garen: Phildar Etik, biologisch katoen, kleur Algue (donkergrijs). Restje van deze deken. Daarnaast uiteraard wat restjes in de kleuren van de regenboog, maar daar heb je echt maar heel weinig van nodig.
Maat: Newborn (hopelijk!)

Vijf dingen (4)

(Een beetje gesmokkeld met het aantal foto’s dit keer, maar wie zegt eigenlijk dat alle dingen op één foto moeten staan?)

vijfdingen4

Dienblad
Een van de dingen die van het kraamzorgbureau in huis moeten zijn. Zodat we ontbijt op bed kunnen krijgen? Zodat het kraambezoek makkelijk van koffie en beschuit met muisjes kan worden voorzien? Wie zal het zeggen, maar het staat op de lijst. En wij hadden er geen. Het bleek ook nog best moeilijk om er een te vinden zonder ‘Home is where the heart is’ of een ander mierzoet cliché, maar uiteindelijk is het gelukt.

Puzzelstukjes
Een puzzel van 1000 stukjes maken, dat valt vast ook wel onder geschikte activiteiten voor tijdens je zwangerschapsverlof. En anders maar niet, dan ligt er hier alsnog een. Van Jan van Haasteren, deze, om precies te zijn.

Pakpapier
Afgelopen zondag ben ik door mijn vriendinnen en M. verrast met een babyshower. Totaal niet op gerekend en heel erg van genoten. Vooral omdat het geen typische babyshower was. Niet dat ik ooit op een babyshower ben geweest, maar ik stel me er iets afschuwelijks bij voor, inclusief bellypaint, het proeven van babyvoeding, inschatten hoe dik de Buik is, wie het snelst een luier kan verschonen… Het quizje van C. (ik besef nu dat ik allerlei vriendinnen C. heb, maar oké) was in dat opzicht heel goed te doen, al ben ik nog steeds een beetje in shock door het gegeven dat baby’s zonder knieschijven schijnen te worden geboren. Verder was het gewoon thee, taart en gezelligheid bij het Centraal Ketelhuis, met wat kleine lieve cadeautjes en heel veel high fives van L.’s zoontje van 1 jaar. Perfect!

boxkleed

Boxkleed
Ik ben echt niet goed op de naaimachine. Lees: ik kan bijna niets. Ik loop nog steeds rond met het vage plan er beter in te worden, maar ik wil op dit moment niet op les en ik vind het altijd zo vervelend dat je er een heleboel spullen voor tevoorschijn moet halen en je (nou ja, ik in ieder geval) veel langer bezig bent met zaken als meten, knippen en strijken (waar ik ook al niet goed in ben) dan met het naaien zelf. Lekker op de bank kruipen met een handwerkje trekt me meestal gewoon meer. De laatste tijd ben ik voor mijn doen echter heel goed bezig geweest: ik heb na zo’n drie jaar de gordijnen uit onze oude flat korter gemaakt zodat ze hier kunnen hangen zonder over de grond te slepen en ik heb een boxkleed gemaakt. Of nou ja, feitelijk is het slechts een soort kussenhoes om een goedkoop dekbed dat min of meer in de box past. Maar toch! Ik wist niet eens meer dat ik dit stofje had, dus dat was een leuke verrassing, vind het er erg goed bij passen.

pindakaaskoekjes

Koekjes
Als de weeën beginnen, schijn je een appeltaart te moeten gaan bakken. Oftewel afleiding zoeken, maar die appeltaart komt opvallend vaak terug. Ik associeer appeltaart vooral met kerst, want dan bakken M. en ik meestal een appeltaart naar het recept uit het Wannée Kookboek. En met de familie Doorsnee, want daar luisteren we dan meestal naar. Ik krijg nu prompt zin in appeltaart (ik heb toevallig ook allemaal appels liggen waar ik nog een bestemming voor moet vinden, gevaarlijk), maar ik wilde eigenlijk schrijven over deze koekjes. Ik heb nu wat meer tijd, dus ik kan vaker iets bakken. Maar dan het liefst wel iets wat niet al te moeilijk is. Bonuspunten voor als het ook nog eens niet al te ongezond is en toch lekker. Daar voldeden deze koekjes zeker aan (een van de redenen voor meerdere foto’s, ze zijn inmiddels op :)). Je maakt ze met o.a. pindakaas, banaan en havermout, het recept staat hier. Ik haalde trouwens lang geen vijftien koekjes uit het beslag, maar misschien waren die van mij wat groter dan de bedoeling was. En ik deed er geen kokos in, zodat M. ze ook kon eten.

Deken van zeshoeken

img_20161024_140349

Na de deken voor de baby wilde ik nog wel een deken maken, maar dan een die wat behapbaarder was. Eentje die wat sneller zou groeien, voor de afwisseling gehaakt in plaats van gebreid. Ik vind dekens die bestaan uit heel veel granny squares heel mooi, maar ik ken mezelf: dat duurt me te lang en ik vind dat je daarbij veel te veel draadjes moet wegwerken. Dit was dus een soort compromis: de zeshoeken zijn losse onderdelen, maar wel best grote losse onderdelen in een kleur met een wit randje eromheen.

img_20161024_140624

Acryl vind ik niet heel fijn om mee te werken, maar ik heb er nogal wat van liggen uit de tijd dat ik vooral veel wilde uitproberen voor weinig geld en nog weinig wist over verschillende garens (niet dat ik daar nu superveel van weet, maar wel iets meer). Ik wilde het hiervoor toch gebruiken, ook in het kader van stash busting; ik heb met mezelf (en ook een beetje met M., of in ieder geval tot grote vreugde van M.) afgesproken dat alles in die ene bak moet blijven passen. Die bak is stiekem nogal groot, maar tot nu toe gaat het goed. Zo goed dat zelfs mijn vulsel voor dingen die opgevuld moeten worden en mijn foam-puzzelstukken om werkstukken op op te spannen er nu bij passen. Uiteindelijk vond ik trouwens wel dat ik te weinig verschillende kleurtjes had, maar gelukkig hadden mijn tante, zusje en schoonzusje ook nog het een en ander liggen dat ik mocht gebruiken. Mede mogelijk gemaakt door hen dus, waarbij ik wel heb afgesproken dat ze de restjes van de restjes weer terugkrijgen. Trots op mezelf!

img_20161024_140240

Ondanks alle voorzorgsmaatregelen was ik dit project tegen het einde een beetje zat, maar dat kwam vooral door mijn gebrek aan ruimtelijk inzicht. Het patroon is namelijk slechts een patroon voor een hele zeshoek, dus als je van meerdere zeshoeken iets wilt maken, moet je het verder zelf uitzoeken. En als je alleen hele zeshoeken gebruikt, krijg je een deken met aan alle kanten happen eruit. Zover kwam ik nog wel, maar dan? Ik had halve zeshoeken nodig, maar voor ik doorhad hoe ik die kon maken en dat ik twee verschillende soorten nodig had voor de zijkanten en de boven- en onderkant… argh! Ik kwam er trouwens ook te laat achter dat ik rijen van vier in plaats van vijf zeshoeken aan de uiteinden had moeten hebben, waardoor ik ook nog vier hoekstukjes moest fabriceren.

img_20161024_140410

O, en ik moest wit katoen bijkopen, terwijl ik dus juist garen aan het opmaken was. Deze deken is zeker niet perfect, met name de rand is een beetje hobbelig geworden door al het improviseren. Daarnaast is hij ook wat groter uitgevallen dan gepland. Maar ik ben er toch best blij mee!

Patroon: Granny’s Garden Hexagon (gratis).
Naald: 4,0 mm.
Garen: Allerlei acryl gecombineerd met Phildar Etik, biologisch katoen, kleur Craie (wit).
Afmetingen: ca. 85 x 120 cm.

img_20161024_140159

Vijf dingen (3)

vijfdingen3

Boekje Naaktslakkronieken
Het leek nogal een activiteit van ‘ja, want het is heel belangrijk om nog dingen samen te doen voor de baby komt’. Het lijkt ons sowieso belangrijk om dingen samen te doen en dit was niet per se zo bedoeld, want al een tijd geleden kaartjes voor gekocht. Maar we gingen naar Een flinke linkse vrouw van mugmetdegoudentand. Gespeeld door Lies Visschedijk en Marcel Musters, geschreven door Aaf Brandt Corstius. Een eenakter in onze eigen stad. Eerst nog terug naar huis om mijn band op te pompen. Ik dacht dat het kwam door mijn extra gewicht i.v.m. de Buik, maar later dat weekend bleek mijn band gewoon lek… Het was helemaal uitverkocht en er zijn in dat theatertje geen vaste plaatsen, dus we zaten ergens bovenin opgepropt. Ik zat nog voor de laatste deadlines en had dat weekend behoorlijk wat stress, maar het lukte wel om dat even los te laten. Gezien het gebrek aan comfort (inclusief een wild trappelende baby in mijn buik en de man voor me die zijn rugleuning steeds in mijn knieën duwde) was het echter ook niet erg dat het stuk niet zo lang duurde. En ik vond het goed, vooral het einde. Ook goed gespeeld. Ik zal niet spoileren, maar dit boekje (er staan foto’s in) kregen we na afloop uitgereikt en maakt het helemaal af.

Restjes garen
Het handwerken gaat natuurlijk gewoon door, zeker nu ik met verlof ben. Ik heb een tweede deken gemaakt, met wat meer kleur dan de eerste. En ook meer draadjes om weg te werken, iets waar ik een enorme hekel aan heb. Binnenkort meer hierover.

Vulpennen
Mijn notitieboekjesverslaving heb ik behoorlijk onder controle, ik heb al een hele tijd geen nieuwe meer gekocht (ik heb ook echt nog genoeg lege). Maar dan heb ik ook nog iets met vulpennen. Wat op zich vreemd is, want ik ben linkshandig en met links kun je niet echt handig met een vulpen schrijven, omdat je wat je hebt geschreven voortdurend dreigt uit te vegen. Mijn vulpennen houden er eigenlijk ook altijd mee op en/of lekken, en aangezien ik een dure ook waarschijnlijk wel zou weten te slopen, koop ik toch maar gewoon af en toe een goedkope nieuwe. Of twee. Om dan vervolgens ongetwijfeld weer gewoon met een reclameballpoint iets op een gebruikte envelop te krabbelen…

Kikkers en muizen
O, sinterklaassnoep. En M., die als regel heeft dat het vanaf de herfstvakantie ‘mag’. Ook op dat gebied probeer ik me een beetje in te houden. Die kilozak chocoladepepernoten die hier in de kast ligt is dan ook niet van mij, maar zo’n zakje kikkers en muizen moet kunnen. Gelukkig zijn die zo mierzoet dat een per keer wel genoeg is.

Reservedopje
Van de fitnessbal/yogabal/skippybal zonder handvaten/bal die ik heb gekocht nadat ik op L.’s exemplaar had gezeten bij Samen Bevallen. Nu ik hem eenmaal heb, hoor ik vooral van mensen dat zij er ook een hadden en er niks aan hadden, maar mijn rug vindt het ook nu al fijn dat ik er af en toe op zit, dus ik vind het niet zo erg als ik er uiteindelijk geen weeën op opvang. Bovendien was hij het geld al waard toen M. ging proberen de fitnessoefeningen die op de doos waren afgebeeld te doen :)

Twee mutsjes met kabels

mutsjebij

Mutsjes voor baby’s vind ik fijn om te maken. Het zijn kleine projectjes en meestal kan zo’n baby er wel wat mee. Ik breide er onlangs twee, een als kraamcadeautje voor de Belgische S., die een bij op haar geboortekaartje had, en daarna nog een voor onze eigen baby.

mutsjeoker

Patroon: Cable Baby van Pamela W. Allen (gratis).
Naalden: 3,0 mm. Rondbreinaald (magic loop method). Kabelnaald.
Garen: Natura Just Cotton van DMC, biologisch katoen, kleur Noir (N11, zwart). Restje van deze deken. Lana Grossa Cool Wool Merino Superfein, kleur 597 (oker). Restje van dit vest.
Maat: Newborn.

Vanuit het Verhalenloket, week 41

Dit is voorlopig de laatste Vanuit het Verhalenloket ‘in functie’, want mijn verlof is nu zo ongeveer begonnen. Ik moet nog wat administratie afhandelen en achter mensen aan mailen en zo, maar mijn laatste deadline was woensdag. Ik moet er nog een beetje aan wennen! Maar ik vind het wel heel fijn dat het zo kan en ik ben ook opgelucht dat ik alles af heb kunnen maken zonder dat de baby ineens al werd geboren.

Zoals ik eerder al schreef ga ik stoppen (of inmiddels ben ik dus gestopt) met het geven van feedback aan cursisten van ‘Ontdek je schrijftalent’. Aan de ene kant heel jammer, aan de andere kant weet ik ook wel waarom, want de laatste weken heb ik hier nog veel werk aan gehad en het is ook nog niet helemaal afgehandeld. Ik had het best goed geregeld, dacht ik, cursisten op tijd op de hoogte gesteld van de ‘deadline’ als ze nog wilden dat ik hun opdrachten zou beoordelen. De berichtjes met mooie wensen voor mij en de baby waren heel fijn om te krijgen en sommigen gingen ook echt nog snel de cursus afronden zodat ze dat bij mij konden doen. Er waren echter ook mensen die nog niet aan de cursus begonnen waren (en dus mijn mail niet hadden gehad), maar wel op de allerlaatste avond nietsvermoedend opdrachten inleverden. Dat zul je altijd zien! Iedereen heeft inmiddels feedback en antwoorden gehad, maar dat had heel wat voeten in de aarde.

Vooral ook omdat ik ondertussen nog een grote, belangrijke opdracht af moest ronden. Namelijk de redactie van een boek over psychologie, de nieuwe editie ervan. Ik heb aan eerdere edities ook meegewerkt (op dat soort momenten realiseer ik me altijd ineens dat ik toch al best lang bezig ben) en psychologie is toch wel een van mijn favoriete non-fictieonderwerpen, dus ik wilde het heel graag doen. En het zou nog net moeten kunnen voor mijn verlof. En het kon ook, maar uiteindelijk was het krap, ik heb het grootste deel van het weekend doorgewerkt en lange dagen gemaakt tot en met woensdag. Wat niet echt uitmaakt omdat ik nu verlof heb, maar wat toch niet zo ideaal was. Dan merk ik gewoon wel dat ik wat sneller moe ben.

Er zit ook altijd wel een hoofdstuk over stress in zo’n boek, waar ik meestal net als ik gestrest ben in beland. Of je leest dat je ‘s middags een periode van ‘psychische lusteloosheid’ doormaakt op een middag dat je het een beetje zat bent. Maar er was ook veel moois in te vinden, zoals wat de baby straks hopelijk allemaal zal kunnen. De uitleg van het begrip ‘stimulusdiscriminatie’ (heeft met klassieke conditionering te maken), waar ik altijd om moet lachen: ‘Hoewel je misschien als kind hebt geleerd om speeksel af te scheiden als je de lunchbel hoort, begin je waarschijnlijk niet te kwijlen als de deurbel gaat.’ De afbeeldingen en figuren zitten op dit moment nog niet in het manuscript, maar zijn grotendeels al wel uitgezocht en omschreven, waardoor je dingen tegenkomt als [Invoegen foto sympathiek uitziende mannetjes op bankje].

Maar het meest hou ik denk ik toch van de onderzoeken. Als je af en toe een psychologieboek redigeert, kom je veel dezelfde klassiek geworden onderzoeken tegen. Daardoor krijg je het idee dat je er iets van weet, en dat is natuurlijk altijd prettig. Er zitten ook echt pareltjes tussen.

Zoals een onderzoek met ratten, waarbij studenten ratten moesten trainen en ze tegen sommige studenten zeiden: ‘Jouw rat is dus echt superslim.’ En dat die studenten dan ook rapporteerden dat hun ratten beter presteerden dan die van studenten tegen wie dat niet was gezegd. Je raadt het al: in werkelijkheid kwamen alle ratten uit dezelfde kooi en waren ze willekeurig verdeeld. (Rosenthal & Lawson, 1964).

Of dat onderzoek over de Barmhartige Samaritaan. Daarbij moesten priesterstudenten een preek voorbereiden over het Bijbelverhaal van de Barmhartige Samaritaan. Die preek zou worden beoordeeld en ze moesten hem houden in een gebouw even verderop. Onderweg daarheen kwamen ze een man tegen die in elkaar was gezakt. Hielpen ze die man? Dat bleek nog niet zo vanzelfsprekend, zeker niet als ze zogenaamd te laat dreigden te komen. Hoe ironisch. (Darley & Batson, 1973)

En dan natuurlijk het onderzoek waarbij mensen aan wie niets mankeerde gingen proberen om zich op te laten nemen in een psychiatrische kliniek. Hun enige klacht was dat ze stemmen hoorden die ‘plop’ en nog wat andere onnozele dingen zeiden. Desondanks werden ze zonder veel plichtplegingen opgenomen en bijna allemaal ook gediagnosticeerd met schizofrenie. Vervolgens deden ze alsof hun klacht verdwenen was en probeerden ze weer uit de kliniek ontslagen te worden. Met al die ambulante begeleiding nu zouden ze waarschijnlijk niet eens zijn opgenomen, vermoed ik, maar destijds kostte het ze enorm veel moeite om te ‘ontsnappen’! Ze maakten aantekeningen over de gang van zaken in de kliniek, wat door het verplegend personeel werd aangeduid als zorgwekkend ‘schrijfgedrag’. En een proefpersoon zat er maar liefst twee maanden! (Rosenhan, 1973)

Boeken van september

harrypotter8

J.K. Rowling, John Tiffany en Jack Thorne – Harry Potter and the Cursed Child

Ik ben van de generatie Harry Potter. Toen ik de serie leerde kennen, waren alleen boek 1 en 2 nog maar uit (ik lette niet goed op en las eerst deel 2). Toen alle boeken eindelijk gepubliceerd waren, was ik ineens ouder dan hij. Het is geen obsessie van me, maar ik ben wel fan. We gingen niet ‘s nachts naar de boekhandel (dat heb ik trouwens nooit gedaan), maar dit boek moest zeker aan de collectie worden toegevoegd. En worden gelezen, dat ook, maar dat duurde even, ondanks aansporingen van M. omdat ze erover wilde praten. Zou zo’n script wel fijn lezen? Zou het niet vreselijk tegenvallen?
Het script went snel, al had ik liever een ‘echt’ achtste boek gehad. Maar ik hoop ook nog steeds op een integrale versie van Hogwarts, A History. En ik vond het toch wel weer heel erg leuk. Ik zal niets over de inhoud vertellen, maar ze hebben goed door wat het publiek wil: terug naar die wereld, die personages terugzien. En dat is wat je krijgt, verpakt in een nieuw verhaal dat behoorlijk goed in elkaar zit. Als vanouds zijn er weer aspecten waarover ik dacht: Oké, dit zit er alleen in omdat het cool is. Maar ja, het ís ook wel echt cool. Ik weet alleen nu niet meer of ik nog wel naar het toneelstuk wil, ik vond het op bepaalde momenten nogal eng! (Eerlijk gezegd vond ik het zo eng dat ik dit boek ‘s avonds niet meer durfde te lezen, want toen ik dat wel een keer deed, kreeg ik er meteen een nachtmerrie over. Ik kan niet vaak genoeg benadrukken dat ik nergens tegen kan.) Maar het is toch nog voor minstens anderhalf jaar uitverkocht, dus dat zien we later wel weer. De kaartjes voor de Harry Potter-tentoonstelling die volgend jaar naar Utrecht komt zijn echter al binnen!

krachtvanstillemensen

Sophia Dembling – De kracht van stille mensen
(The Introvert’s Way, vertaald uit het Engels door Fabe Bosboom)

Fijn herkenbaar boek. Ik was al wel bekend met het idee dat extraverte mensen hun energie uit hun omgeving (omgaan met anderen) halen en introverte mensen uit zichzelf en denk ook dat dat klopt, dit boek gaat daar nog wat dieper op in. Het is nogal Amerikaans (dat lees je helaas ook nogal terug in de vertaling, vind ik), maar ik heb er toch wel het een en ander uit gehaald. Het moet in Amerika nog vreselijker zijn om introvert te zijn dan hier. Al wordt het vaak pas vervelend door de aannames van andere mensen, ik heb geen problemen met het gegeven zelf. In het boek staat dan ook dat extraverte mensen worden ‘beloond’ als ze zichzelf zijn, en introverte mensen als ze zich gedragen als extraverte mensen. Een hoofdstuk heet: ‘We wisten niet dat je introvert was, we dachten dat je een bitch was.’ Dat gaat over mij, ik hoor echt te vaak: Oooo, maar ik dacht dat je heel ontevreden/arrogant/ongeïnteresseerd was, maar dat is dus niet zo? Nee, dat is dan dus (meestal) niet zo. Het is trouwens geen boek van ‘kijk ons introverte mensen nu toch eens geweldig zijn’, juist niet, het probeert zonder waardeoordeel de verschillen tussen introverte en extraverte mensen te laten zien. De problemen die daardoor kunnen ontstaan, en hoe je die op kunt lossen. Het klinkt meteen weer zwaar en therapeutisch, maar er zijn zeker dingen gebeurd waarvan ik nu denk: Dat had anders kunnen gaan als je eerder of beter door had gehad dat je ‘overprikkeld’ was en actie had ondernomen. Ik probeer nu ook echt wel beter mijn grenzen te bewaken. O ja, puntje van irritatie: zo ongeveer het hele boek gaat over de definitie van introversie, dat het niet hetzelfde is als verlegenheid, dat introverte mensen soms heus ook wel iets te melden hebben, ook al doen ze dat niet in om het even welk gezelschap enzovoort. En wat kies je dan als omslagbeeld?

img_20160926_174921

Gina van den Berg (tekst) en Taco Schreij (fotografie) – Expeditie boekenkast. Een reis langs Utrechtse boekenkasten

Geen idee hoe ik aan dit boekje ben gekomen. Waarschijnlijk kon je het ergens meepakken in Utrecht, waar ik toen (2013) woonde. Het heeft tijden op mijn nachtkastje gelegen. Ik las er af en toe in voor het slapengaan, als veel andere boeken dus te eng waren. Het is gepubliceerd ter gelegenheid van een of andere Culturele Zondag (niet dat ik daarheen ben geweest) en het zijn interviews met mensen uit Utrecht over de inhoud van hun boekenkast en hun leesgedrag. De meesten staan ook op de foto met hun boekenbezit. Altijd een leuk onderwerp!