NPO Boekenweekschrijfwedstrijd

Stokken en deuren, ik weet er alles van. Voor mij is weinig zo motiverend als een deadline, en laten schrijfwedstrijden die nu hebben. Ik deed mee aan de NPO Boekenweekschrijfwedstrijd, ging helaas roemloos ten onder, maar wil toch graag mijn verhaal delen. Het thema (van de Boekenweek en de wedstrijd) was Duitsland – Was ich noch zu sagen hätte…

Generalprobe

Erster Akt
Er vielen gaten in de woordenschat van de regisseur, tot er alleen nog wat gesputter overbleef. Hij hoefde niets te zeggen, ze wist zo ook wel dat het nergens naar leek.
In een onverdiende pauze zit ze op de brandtrap, het koude staal drukt in haar billen. Hier zaten de rokers altijd toen er nog meer tijd was, toen ze nog durfden. Zij rookt niet en durft nooit iets. Hoe stoer je bent is afhankelijk van hoeveel je te verliezen hebt.
De zware deur gaat open en Louise stapt naar buiten. Louise is zes meisjes tegelijk, van wie er altijd wel een iets doet wat verboden is en een ander ervoor zorgt dat dat geen nadelige gevolgen heeft. Het is niet meer dan logisch om je overbodig te voelen als je naast Louise op het podium staat, houdt ze zichzelf voor.
Louise komt naast haar op de trap zitten. ‘So, who is coming to see you tomorrow?’ vraagt ze.
‘The usual suspects.’
Haar moeder zal wildvreemden vertellen wie haar dochter is en daarbij minstens eenmaal per ongeluk iemand anders aanduiden. Haar vader zal zijn stoel niet kunnen vinden en doen alsof dat ligt aan de volstrekt onlogische indeling van de zaal. Ze zullen klagen over de prijs van de koffie en de grootte van de kopjes. Ze zullen zo trots op haar zijn dat ze er misselijk van wordt. Daarna zal haar moeder aan een verhaal beginnen over iemand uit hun dorp en zal zij zo lang mogelijk proberen te verbergen dat ze geen idee heeft wie die iemand is. Ze kan niet wachten.
‘And your boyfriend?’ vraagt Louise.
Ze schudt haar hoofd.
Louise pakt haar knie vast, knijpt erin. ‘You know what they say, right? Eine misslungene Generalprobe bedingt eine gute Aufführung.’
Voor het eerst verstaat ze een zin die niet in het script staat meteen. Ze glimlacht.

Zweiter Akt
Ze is met haar rug naar de onuitgepakte verhuisdozen gaan zitten. Het duurt lang voor Benny’s foto op haar telefoon verandert in zijn hoofd in het heden.
Hij draagt een shirt dat ze niet kent en vraagt weer niet hoe het is gegaan. Ze weet zeker dat het beter zou zijn gegaan als hij dat wel had gevraagd, ook al is de volgorde van de gebeurtenissen niet geschikt om hem de schuld te geven.
Ze hoort iemand lachen en vraagt: ‘Wie is er bij je?’
‘O, dat is op tv.’
‘Heb je die ook nieuw?’
‘Hè?’
‘Je had geen tv.’
‘Hè?’
Ze weet dat ze niet hoeft te vragen wanneer hij komt. Ze vraagt wanneer hij komt.
‘Ook als ik er niks van versta, is het nog steeds een musical,’ zegt hij.
Er wordt opnieuw gelachen.
Misschien is het de afstand Stuttgart–Amsterdam, misschien slechts het scherm tussen hun gezichten, maar ineens beseft ze dat Louises woorden niet alleen voor de show hoeven te gelden.
Ze zegt het hardop, zonder te haperen.
Voor hij weer ‘Hè?’ kan zeggen, heeft ze de verbinding al verbroken.

Boeken van februari

Veel gewerkt en weinig (voor mezelf) gelezen deze maand.

DSC_0441

Irmgard Smits – Nog meer over Irmgard

Dit blijven fascinerende pocketjes, en heel fijn om te lezen in stressvolle tijden, want ze zijn nogal ouderwets en er gebeurt werkelijk helemaal niks in. Het is verleidelijk om in de titel een verzuchting te lezen: nóg meer over Irmgard? Pfff. Hier schreef ik al eens over de serie. In dit deel is er niet alleen schrijfsucces voor Irmgard, maar ook voor haar zusje Hedwig. Je vraagt je af waarom als je haar gedichten leest.

abeltje

Annie M.G. Schmidt – Abeltje

Je weet inmiddels ongetwijfeld dat ik groot fan ben van Annie M.G. Zeker ook van Abeltje, goede herinneringen aan mijn moeder die dit boek voorleest. En ja, weer gevonden wat ik er zo leuk aan vind, vooral de humor en het knusse van dat ze in die lift ‘wonen’. Helaas vielen me nu ook wel meer inconsequenties op dan vroeger (niet zo heel raar, natuurlijk). Het boek had nog wel een redactieronde kunnen gebruiken.

allahheeftonszogemaakt

Khadija Arib – Allah heeft ons zo gemaakt

Dit boek stond al heel lang op de leeslijst. Het leek me erg interessant en dat was het ook wel, maar ik had even gemist dat het zo dun was! Het is meer een boekje, met enkele portretten erin van lesbische vrouwen in islamitische landen. Veel van de vrouwen zelf denken aanvankelijk dat ze ‘eigenlijk mannen’ zijn en het is spijtig om te lezen dat veel familieleden grote moeite hebben met hun geaardheid. Niet onverwacht, maar desondanks spijtig. Al is er hoop, want een van de moeders had het reuze naar haar zin op een gayfeest…

Verhalenloket, januari en februari

thesummerhideaway

Het zo druk hebben dat je moet kijken welke facturen je hebt verstuurd om je te herinneren wat je allemaal gedaan hebt, is dat een goed of een slecht teken? In ieder geval kwam er weinig van bloggen. Week 3 en 4 liggen nog altijd te wachten in mijn conceptberichten na de voortvarende start met week 1 en 2, en inmiddels is het al week 9… De hoogste tijd voor een uitgebreide update!

De vorige keer schreef ik al over de cursisten van ‘Ontdek je schrijftalent’. Er zijn weer een paar mensen die de cursus hebben afgerond, en er hebben zich ook weer behoorlijk wat nieuwe mensen gemeld met hun eerste opdrachten, dus dat loopt behoorlijk door. Het is meestal heel leuk en dankbaar werk, maar wel ook tijdrovend en soms lastig in te passen in mijn drukke schema. En dat is dan weer moeilijk te begrijpen voor sommige mensen, dus hm… het blijft een beetje schipperen!

HarperCollins heeft strakke schema’s (superfijn, ik weet altijd waar ik aan toe ben), dus het boek over Mischief Bay ligt al weer een tijdje achter me. Het was een leuk boek, eigenlijk vooral omdat het moeilijke dingen niet bagatelliseerde. Het volgende boek dat ik voor HarperCollins mocht redigeren, vond ik nog leuker. Het was wel redelijk gênant hoe laat ik erachter kwam dat ik al eens eerder een boek heb geredigeerd dat zich in dit plaatsje afspeelt. Het kwam me ergens wel bekend voor, maar voordat ik het echt besefte, daar gingen heel wat pagina’s overheen! The Summer Hideaway gaat over een oude, ernstig zieke man die met zijn privéverpleegster terugkeert naar Avalon, en dan vooral naar Camp Kioga, waar hij de zomers van zijn jeugd doorbracht. Het boek keert ook echt terug naar die zomers in de jaren veertig, erg leuk om te lezen. En die privéverpleegster heeft natuurlijk ook zo haar eigen verleden. Oké. Voor een redacteur ben ik echt belachelijk slecht in vertellen waar boeken over gaan, maar het was een van de leukste boeken die ik de laatste tijd voor HarperCollins heb geredigeerd. En nu ben ik al weer begonnen aan het volgende boek, dat duidelijk ook uit een serie komt, maar ik geloof niet dat die mij bekend is.

Ik noemde vorige keer ook al even het nieuwe deel van Het leven van een loser, dat ik mocht redigeren voor De Fontein Jeugd. Daarbij weet ik wel een beetje wat ik kan verwachten, en dat bedoel ik positief: de vertaling van Hanneke Majoor is eigenlijk altijd op tijd en goed, en ik vind het grappige boeken (daar maak ik me altijd een beetje zorgen over in verband met de doelgroep, blijkbaar heb ik dezelfde humor als een jongen van tien?!). Erg fijne opdracht dus!

En ik mocht nog een fijne opdracht doen voor De Fontein Jeugd: 100% Coco – New York, het derde deel uit de serie van Niki Smit. Ik heb alle delen mogen redigeren en een paar van haar andere boeken, en dat doe ik gewoon heel graag. Ik vond mezelf nooit de meest voor de hand liggende kandidaat vanwege de thema’s in haar boeken (mode en jongens), maar ik leer bij ieder boek bij, haha. En ik heb echt een klik met de personages en met Niki, haar enthousiasme werkt voor mij heel aanstekelijk. Voor zulke opdrachten heb ik veel over. Ik word er gelukkig heel vaak aan herinnerd waarom ik dit werk doe, wat ik er zo leuk aan vind, maar dit is zeker ook zo’n reminder.

Tot hier valt het wel mee met het aantal opdrachten, hè? De belangrijkste reden dat ik zulke lange dagen maakte en ook behoorlijk veel in de weekenden gewerkt heb, moet dan ook nog komen: het beruchte psychiatrieboek. In mijn vorige blog was ik er net aan begonnen en de laatste bestanden heb ik pas vorige week vrijdag ingeleverd. De meeste van mijn opdrachten lopen wat korter en dit was een erg omvangrijke; dat maakt het lastig om ermee te schuiven of om even snel een inhaalslag te maken. Ik kan en wil er niet al te veel over kwijt, maar het was een behoorlijke uitdaging en bij vlagen ook wel frustrerend, omdat mijn mogelijkheden beperkt waren vanwege het stadium in het productieproces en mijn gebrek aan inhoudelijke kennis (al worden in dit soort boeken vaak dezelfde beroemde onderzoeken aangehaald, daar ken ik er inmiddels best veel van!). Bovendien staat in zulke boeken altijd wel een hoofdstuk over stress, en daar word ik dan nog gestrester van! De opdrachtgever was tevreden en ik heb denk ik ook best wat kunnen bijdragen, maar ik weet niet, het had misschien beter gekund.

Doordat er zoveel tijd ging zitten in het psychiatrieboek, moest ik me haasten om een andere opdracht nog op tijd af te krijgen (gelukkig had februari een dag extra!). Dit was een wat minder inhoudelijke klus: stukjes nieuw vertaalde tekst op de juiste plekken in een hoofdstuk plakken en aangeven welke vraagstukken in de nieuwe editie niet meer voorkwamen. Het ging om een boek over een natuurkundig onderwerp, dus er viel voor mij sowieso weinig aan te begrijpen/bij te dragen. Zulk soort klussen vind ik heerlijk ter afwisseling, want je hoeft minder zelf te verzinnen, het is vooral een kwestie van goed kijken. En dus kan ik dan nog eens met een half oor naar een muziekje of een radiodocumentaire luisteren. Daardoor was het na die weken keihard werken toch nog vol te houden. Mijn aanraders: deze, over een islamitische scoutinggroep en deze, over het Land van Ooit.

De rest van deze week heb ik geprobeerd het wat rustiger aan te doen, dat was ook echt wel nodig. Al hebben de cursisten daar uiteraard geen boodschap aan en heb ik stiekem al weer best veel gelezen en voorbereid voor komende opdrachten. Waarover een volgende keer meer!