Volgorde

DSC00152

Dit is mijn bundel voor ik wist in welke volgorde de gedichten erin moesten komen. Op de vloer van mijn woonkamer. (Inmiddels is mijn bundel helemaal af, dus er valt ook nog wel iets te zeggen over de volgorde waarin ik deze blogs plaats…).

Eerlijk gezegd wist ik weinig over het bepalen van de volgorde van gedichten in bundels, en ik zal ook maar niet pretenderen dat ik er nu heel veel meer van afweet. ‘O, maar vooral het eerste en het laatste gedicht zijn belangrijk, voor de rest zijn er heel veel goede volgordes,’ zei oud-collega N. geruststellend. Een eerste en een laatste gedicht, check. Dat viel nog wel mee. Maar toen moest de rest daar dus nog tussen. En merkte vriendin C. op dat gedichten in het midden haar minstens net zo belangrijk leken, omdat zij boeken altijd eerst middenin openslaat. Heel fijn. Ik heb eigenlijk niet de illusie dat er veel mensen zullen zijn die op basis van die methode mijn bundel gaan aanschaffen, maar toch.

Je gedichten op de vloer uitspreiden schijnt zo’n beetje de klassieke methode te zijn, ik heb in ieder geval op sociale media al van verschillende collega-dichters zo’n foto voorbij zien komen. Eindelijk kon ik hem ook maken.

Het handige hieraan is dat je een goed overzicht hebt van al je gedichten (note to self: voor een nog beter overzicht zou je ze in een wat groter lettertype kunnen uitprinten, dan hoef je iets minder aan de hand van hoe de strofen eruitzien te gokken welk gedicht waar ligt). En het is ook handig als je zoals ik aan uitstelgedrag lijdt: zo kom je je gedichten nog eens tegen, en je wilt op den duur vast ook wel weer eens stofzuigen.

Ik heb (samen met M., tja, het is ook haar woonkamer!) behoorlijk wat geschoven met en gepeinsd boven die blaadjes. Omdat ik lange en korte gedichten een beetje wilde afwisselen. Omdat ik voor iemand die weinig met dieren heeft echt belachelijk vaak over dieren blijk te schrijven en ik liever geen compleet ‘dierentuindeel’ wilde. Niet te veel ‘harde’ gedichten achter elkaar. Eerder hadden we al besloten om geen aparte delen te maken in de bundel. Ik zie die er niet echt in, dus dan zou het vooral een trucje zijn om aan meer pagina’s te komen – dat kan, maar ik ben blij dat het niet nodig was. Er zijn echter wel twee ‘reeksen’ in de bundel, die daardoor tussen de ‘losse’ gedichten moesten komen. Maar waar?

Nou ja, zoiets dus. Uiteindelijk hadden we een volgorde die wat mij betreft een van de goede volgordes is. Vanaf 6 september kun je kijken of je het daarmee eens bent.

Presentatie

confetti

Mijn debuutbundel En als je dan komt nu echt bijna uit, en dat moet natuurlijk gevierd worden!

Je bent van harte welkom voor poëzie en een drankje.

Zondag 6 september | 15.00 uur
Eemhuis, Eemplein 71-77 in Amersfoort

Laat het mij even weten als je erbij wilt zijn.

confetti

Boeken van juli

Veel boeken gelezen in juli! Niet zo slim om het overzicht pas aan het eind van de maand te maken, dan ben ik al weer vergeten wat ik overal precies van vond. Maar wel tof dat ik weer wat meer plezier heb in lezen dat geen werk is. Een lijstje bijhouden van boeken die ik nog wil lezen helpt daarbij echt. Ik heb niet altijd evenveel rust, en ‘zomaar een boek lezen’ lukt een stuk beter als het een boek is waar ik erg benieuwd naar ben.

haaldevroedvrouw

Jennifer Worth – Haal de vroedvrouw
(Call the Midwife, vertaald uit het Engels door Meile Snijders)

M. en ik volgen deze BBC-serie. Ik weet niet meer hoe we erbij kwamen om dat te gaan doen en ook niet altijd waarom we nog steeds kijken, want het is vaak een doffe ellende waar we niet zo goed tegen kunnen (en als het dat toevallig even niet is, zijn er jaloersmakend schattige baby’s). De serie gaat dus over het leven en werk van een groep vroedvrouwen in East End, Londen, in de jaren vijftig en zestig. Het is een van de weinige series met véél belangrijke vrouwelijke personages (bijna alleen maar), en er komen nonnen in voor. En het gaat opvallend vaak over de kracht en troost van handwerken, dat zie ik natuurlijk ook graag (al was het vrij sneu dat ze in die ene aflevering het verschil tussen haken en breien even gemist hadden). De serie is deels gebaseerd op memoires, waaronder dit boek. Het personage dat op de auteur is gebaseerd, is wat ons betreft alleen het saaiste personage van allemaal in de serie, gelukkig zit ze niet in alle seizoenen. Toch leuk om eens te lezen en te zien wat de verschillen zijn tussen boek en serie.

eenmensisgenoeg

Els Beerten – Eén mens is genoeg
Fijn Vlaams boek! Het verhaal wordt erg afstandelijk en fragmentarisch verteld. Soms werkt dat helemaal niet, hier wel, het is daardoor des te ontroerender. Beerten weet de personages echt voor zichzelf te laten spreken.

Lees verder