Matilda

DIGITAL IMAGE

Vorige week vijf dagen in Londen geweest. Het was geweldig, met als hoogtepunt Matilda. Ga erheen als je de kans krijgt. En zorg ervoor dat je een beetje vooraan zit, want anders valt er waarschijnlijk teleurstellend weinig te zien – de zaal loopt bijna niet op. Rij C aan het middenpad kan ik warm aanbevelen in verband met de actie in datzelfde middenpad en de schommels die bij ‘When I Grow Up’ over je heen komen.

Een week later ben ik nog steeds enorm onder de indruk. Wat een fantastische show, met een ijzersterke cast. In Nederland moet je er regelmatig maar een beetje het beste van hopen als er kinderen meedoen, maar deze kinderen (en volwassenen)… wow. Blijkbaar was zo ongeveer de halve cast net nieuw, inclusief Matilda Shapland in de titelrol, maar daar was niets van te merken.

Ik was niet over alle verschillen met het boek van Roald Dahl even te spreken (van mij hoeft Matilda bijvoorbeeld niet zonodig ook nog eens helderziend te zijn), maar ik vond het wel ronduit briljant dat Mrs. Wormwood (Kay Murphy) in de musical gek is op ballroomdansen in plaats van op bingoën. Enter foute machodanspartner Rudolpho (Jason Winter). Miss Honey (Haley Flaherty) ontwikkelt zich wat meer en zingt prachtig en Miss Trunchbull (Craige Els) hoort natuurlijk een beetje eng te zijn, maar was vooral ook erg grappig: ‘Miss Honey, please understand that when I say “quiet, you maggots,” you are entirely included in that statement.’ Favoriet was de lofzang op het kogelslingeren en de strikte regels die daarbij komen kijken. En ‘Revolting Children’ en ‘My House’, de muziek en de teksten van Tim Minchin en Dennis Kelly in het algemeen en en en. Zo blij dat we gegaan zijn!

UIT_2014_beeldmerk_staand_600-dpi

Fijne middag gisteren op Manuscripta/Utrechts Uitfeest. Eerst een rondje langs de stands van de uitgeverijen, waar veel opdrachtgevers en andere bekenden waren om een praatje mee te maken. Zelfs de echte Bram Botermans werd gespot! Ook nog een persoonlijke fotoboekenlegger laten maken bij de Vlaamse madammen van de Boekenbeurs in Antwerpen, instant vrolijkheid.

Daarna naar In de Ruimte voor de Line vs. Word Battle. Heel erg leuk, want wanneer maak je nu mee dat iemand naar aanleiding van je gedicht live een tekening maakt? Voor mij was het in ieder geval de eerste keer. Dankjewel, Marloes, dat je aan mij dacht!

Ik dichtte samen met Coen Cornelis en er werd getekend door Ronald van der Heide, Joshua Peeters en André Slob. De tekenaars en de dichters wisselden elkaar af, dus ik koos steeds een gedicht naar aanleiding van een tekening over een gedicht van Coen. Het publiek kon tijdens de voordracht op een scherm zien hoe de tekening tot stand kwam. Soms wist ik vrijwel meteen wat ik wilde lezen, soms was het… iets moeilijker. Mijn oeuvre kan duidelijk nog een gedicht over astronauten en buitenaardse wezens gebruiken!

Tas

‘En eilieve, die tas is zó belangrijk, zo belangrijk als je hoofd. Een man kan zich dat gevoel nooit indenken: laat ik er straks om denken dat mijn hoofd nog op het dressoir staat.’

DIGITAL IMAGE

Er is een naaimachine in huis gekomen. Ongeveer zo onverwacht als dat klinkt. Ik wilde er al langer een, maar was vanwege de meestal niet zo gelukkige combinatie van Nicole en onbekende elektrische apparaten nogal bevangen door keuzestress en faalangst. Ondertussen wist mijn tante dat er op haar werk nog een naaimachine stond die niet meer gebruikt werd. Ze vroeg of ze die niet over kon nemen, waarop haar baas zei: ‘Als ik jou was, zou ik hem gewoon achter in mijn auto zetten.’ En zo geschiedde.

En nu ben ik maar gewoon begonnen. Na het eenvoudigste der eenvoudige rokjes (waarbij desondanks in eerste instantie alles verkeerd ging wat er maar verkeerd kon gaan), wilde ik een tas maken. En natuurlijk vond ik een patroon dat eigenlijk nog te moeilijk was. ‘Als je al wat ervaring hebt, werk je ze binnen de 5 uren af!’ Ervaring: geen. Vijf weken kwam dan ook meer in de buurt. En dat terwijl ik voor de versie zonder rits had gekozen. Vooral de hoekjes bij de (met veel pijn en moeite zelfgemaakte) paspelband zijn niet om aan te zien en ik heb al veel geoefend met stiksels lostornen. Maar we zijn vertrokken!

Citaat: Annie M.G. Schmidt, ‘We zijn met onze tas verkleefd’. Uit: Alleen voor dames, Amsterdam: Querido, 2011. (aanrader,
zeker ook de column waarin ze een nieuwe keuken gaat uitzoeken!).