Kaartverkoop

Ik vind dat dus echt leuk, kaarten bestellen voor het nieuwe theaterseizoen. Ik ga tussendoor ook nog wel eens ergens heen, maar het heeft toch wel wat, op een vast moment in een virtuele wachtrij staan. Noem het voorpret. Bij de Flint, het theater waar ik meestal naartoe ga, was het altijd goed geregeld: je zorgde op de grote besteldag dat je even voor 9 uur klaarzat achter de computer, je vulde stipt om 9 uur je telefoonnummer in en als je aan de beurt was om te bestellen, kreeg je een sms’je met een inlogcode. Nu heeft de Flint een nieuwe site. Heel handig: je kon van tevoren vast een ‘wensenlijstje’ samenstellen met de voorstellingen die je wilde bezoeken, zodat je lekker snel kon bestellen als je eenmaal aan de beurt was.

Gisteren was het dan eindelijk zover. We hadden de brochure bestudeerd, onze keuze gemaakt, een werkend account, wensenlijstje gevuld, we waren er helemaal klaar voor. Rond half 9 ging ik eens kijken hoe het ervoor stond. Zo stond het ervoor:
printscreenflint1

Aha, er waren dus meer mensen op dat idee gekomen. Ik wist niet beter dan dat de kaartverkoop om 9 uur zou starten, maar sommige mensen wisten blijkbaar daarnaast dat je al eerder in de rij kon gaan staan… iets minder handig. Afijn, de Flint-medewerkers zaten volgens Twitter nog even lekker te ontbijten voor de hel los zou barsten (het was ze gegund!) en ik stond in ieder geval nu alvast in de wachtrij.

En ik bleef daar ook na 9 uur nog ruim een uur in staan. Het leek een stuk langzamer te gaan dan anders, want je moest nu zelf in de gaten houden wanneer je aan de beurt was. Gelukkig was er zoals meestal bij mij nog wel een tekst te redigeren, en verder vermaakte ik me ook prima met tweets lezen van mensen die ook in die wachtrij stonden. Vooral toen die ene man die al vanaf half 7 (!) klaarzat woedend naar het theater twitterde: ‘Hoe kan dit? @die-en-die haalt me in!’ Het bleek te kunnen doordat Google Chrome niet ondersteund werd door de site. O. Een keer raden welke browser ik open had staan…

Alleen kwam ik wel gewoon aan de beurt en lukte het ook om kaarten te bestellen. Anticlimax, ik weet het. Maar wel heel fijn! Dit gaat het worden:


printscreenflint2

E-lezen

DSC_02572

Dit is mijn e-reader. Een Sony PRS-T2, voor wie het weten wil.

Lees ik legaal? Natuurlijk, het boekenvak is mijn vak. Koop ik e-books? Nee, dat niet. Zoals zoveel mensen vind ik e-books te duur ‘voelen’. Het idee dat het maar een bestandje is, dat zomaar onherstelbaar beschadigd en/of spoorloos verdwenen kan zijn (je weet het maar nooit met mij). Toch graag boeken in de kast willen hebben staan, die je vast kunt pakken, die je uit kunt lenen. Ons inkoopbeleid is ook nogal streng, wat wil je met twee ex-studenten Literatuurwetenschap waarvan eentje als redacteur nu regelmatig presentexemplaren van van alles en nog wat krijgt. Als we een boek zo mooi vinden dat het er moet komen, dan van papier.

M. leest niet graag op de e-reader en ik gebruik hem momenteel vooral veel voor mijn redactiewerk, om originelen op te lezen als ik vertalingen redigeer, om eerdere delen op te lezen als ik iets moet doen met een volgend deel van een serie. Scheelt papier en opstuurtijd. Buiten mijn werk lees ik sowieso niet zo heel veel boeken meer, vaak geen puf voor.

Maar ik ben wel erg geïnteresseerd in digitaal lezen en nieuwe ontwikkelingen op dat gebied, dus ik deel graag wat vindplaatsen van legale gratis e-books met je:

* Ten eerste natuurlijk good old Project Gutenberg voor boeken die in het publieke domein vallen (oude boeken waar geen auteursrecht meer op rust).
* Het e-bookaanbod van de bibliotheek was bedroevend in verband met allerlei ingewikkelde rechtenkwesties, maar lijkt nu langzaam iets beter te worden. Vooral als je op je tablet (die ik niet heb) of smartphone (die ik wel heb, maar waar ik geen hele boeken op ga lezen) leest. Moet je wel lid zijn, al hoeft dat voor de Vakantiebieb geloof ik niet (maar dat is een app, dus ongeschikt voor de e-reader). Ook het boek van Nederland Leest (ieder jaar in november) is inmiddels digitaal beschikbaar. In Kanaleneiland kwamen de mensen voornamelijk voor de computers en om luidruchtig te socializen (met elkaar en met die ene vervelende medewerker), dus de hele vestiging werd zonder succes doorzocht toen ik om het kaartje met de downloadcode vroeg. Maar het bestond en uiteindelijk heeft iemand het vanuit een andere vestiging naar me opgestuurd!
* Volg @boekdownloaden op Twitter. Dit account meldt het als ergens een e-book gratis en legaal wordt aangeboden. Dat zijn vaak uitgaven in eigen beheer, maar reguliere uitgeverijen hebben ook nog weleens acties waarbij je gratis een boek kunt downloaden. Meestal zijn die acties (erg) tijdelijk, dus dan is het fijn als je er op tijd bij bent.
* First to Read van Penguin is een platform waarop boeken die nog moeten verschijnen gratis worden aangeboden als e-book in ruil voor een review. Als je een account hebt, kun je iedere paar weken meeloten voor exemplaren en punten sparen. Als je genoeg punten hebt, kun je daarmee een exemplaar reserveren (dan hoef je dus niet mee te loten en krijg je het hoe dan ook). Toen ik voor zo’n vijftien boeken uitgeloot was, begon ik te vermoeden dat het een grote reclamestunt was. Inmiddels had ik wel genoeg punten om een titel te reserveren, maar de exemplaren die daarvoor beschikbaar waren gesteld, waren steeds al op als ik dat wilde doen. Zogenaamd, dacht ik al wantrouwend. Maar nu schijnt het me laatst zowaar gelukt te zijn, dus wordt vervolgd.

F2R_logo

Op de reader trouwens ‘Woonplaats’ van Annelies Verbeke, een zogenaamd citybook van DeBuren. Erg de moeite waard, maar het is eigenlijk een luisterboek. Daarover misschien meer in een volgende blog! Welke e-books lees jij (niet)?

Balkon

DSC_0248

Eerste oogst van ons balkon. Ons eigen balkon! Zoveel mensen hebben me rond de verhuizing gevraagd naar mijn niet-bestaande tuin, maar wij zijn hier al heel blij mee. Aan de kant van de galerij hebben we trouwens ook nog een hoekje met planten en ruimte voor een stoel of twee. In Utrecht hadden we alleen een gezamenlijk balkon op de verdieping, waar het meestal hard waaide en een zooitje was en dan belden er weer mensen aan van verdiepingen zonder balkon om te zeuren dat ze erop wilden. Ik hield van het park voor de deur, maar voordat je daar een keer zat met al je spullen, dat doe je niet voor tien minuten.

Echt groene vingers heb ik geloof ik niet, maar ik blijk het wel leuk te vinden om met planten bezig te zijn. Ik heb jaren een bijbaantje achter de kassa van een tuincentrum gehad, maar daar vooral een afkeer van bolchrysanten aan overgehouden. Ik kan goed planten inpakken in doorzichtig folie en ik weet dat je met een stukje plakband haast onzichtbare maar pijnlijke stekeltjes van cactussen uit je handen kunt halen, dat is het wel zo ongeveer.

Het is wennen om nu ook zelf iets te kunnen met buitenplanten. Een balkon is gelukkig lekker overzichtelijk, je zet wat bakken en potten neer en je bent al een heel eind, je hoeft niet eerst in de weer met tegels en borders en schuttingen. Dus dat hebben we gedaan, wat bakken en potten neergezet en maar kijken wat er opkomt en groeit en bloeit en afsterft. Zelf het een en ander gekocht en veel gekregen van lieve mensen.

In The Big Allotment Challenge zouden deze radijsjes trouwens waardeloos scoren. Ze zijn niet even groot en moet je die blemish op dat ene blaadje zien! Ach ja.

Iemand nog tips voor makkelijke planten/groenten/kruiden?

Colofon

Als redacteur werk je meestal achter de schermen en daar voel ik me thuis. Ja, misschien word je een keer genoemd in een dankwoord. Misschien mag je een keer speechen op een boekpresentatie. Als je jarenlang met een heel beroemde auteur werkt, wil de krant je misschien iets vragen als hij/zij dood is. Maar dat geldt eigenlijk alleen voor redacteurs in dienst bij uitgeverijen, niet voor freelancers. Meestal blijkt nergens uit dat ik aan een boek heb meegewerkt. Dat hoeft van mij ook niet zonodig. Mijn aandeel is vaak maar klein, ik haal veel voldoening uit het werk zelf en ik krijg genoeg waardering van de mensen voor en met wie ik werk.

En toch is het tof om een keer (onverwacht) in een colofon vermeld te worden.

DSC_0247

In dit geval in dit boek, waar ik vooral vorig jaar intensief aan gewerkt heb.

Motregenvariaties

motregenvariaties

Een toneelstuk over twee dichteressen. Dat leek Marleen en mij wel wat. En mij daarna niet echt meer, weer een aantal afwijzingen verder. Ik baal al genoeg van alles wat mij niet lukt en anderen wel, dat hoef ik niet ook nog eens op het toneel te zien. We gingen natuurlijk toch en het was fantastisch.

Over het stuk (bron):
Mirthe Kamp (Olga Zuiderhoek) is niet lang geleden weduwe geworden. Haar man was de bekende poëziecriticus Alex Kamp. Hoewel Mirthe nog dagelijks gedichten maakt, is na haar debuut Kind van Mist begin jaren ’70 nooit meer werk van haar gepubliceerd. Hoe anders verliep de carrière van Sacha van Loon (Ria Eimers), die tegelijk met haar debuteerde met de spraakmakende dichtbundel Phèdres tranen en vervolgende de ongekroonde koningin van de vaderlandse letteren werd.
Terwijl Mirthe steeds meer in bezit wordt genomen door de afwikkeling van haar mans nalatenschap, een verhuizing en pijnlijke benen, ontmoet ze na 40 jaar haar oude rivale. Misschien is het niet te laat en kan ze de wereld alsnog laten zien wat ze in haar mars heeft.

Het was het tegenovergestelde van deprimerend, ik kreeg buikpijn van het lachen en zin om te schrijven. Wat een tekst van Robert Alberdingk Thijm. Ik denk dat ik de uitgave ga kopen. Wat speelden ze goed alle drie (naast Zuiderhoek en Eimers een mooie dubbelrol als jonge uitgever en zoon van Sacha voor Jan-Paul Buijs). Het hele semiliteraire sfeertje was zó goed getroffen. Ze hadden weinig nodig, een tafel werd een graf, een boeket een telefoon, wat kartonnen dozen eromheen en ik heb nog nooit twee mensen zo overtuigend zien roken zonder sigaret. En wat zaten we mooi, helemaal vooraan. En wat een fijn publiek. Ja, dat maakt uit. Vorige maand nog werd ik bij On Golden Pond omringd door bejaarden die de homofobe uitspraken van Bram van der Vlugt (in zijn rol van ietwat seniele oude man) werkelijk hi-la-risch vonden, en dat was gewoon echt niet leuk. Ze konden bovendien hun mond niet houden. Dat was nu gelukkig helemaal anders. Geweldige avond gehad. Het motregende de hele terugweg, maar dat was gewoon speciaal voor ons.

Motregenvariaties. 6 mei 2014, Blauwe Zaal, Staddschouwburg Utrecht. Tournee tot eind mei. Foto: Arjan Benning/buro RuSt